13 Αυγούστου 2021

Συγγνώμη παιδιά μας

Ένα μεγάλο συγγνώμη στα παιδιά μας. 
Και ένα ακόμα μεγαλύτερο στα αγέννητα εγγόνια μας.

Για τις θάλασσες που μολύναμε

Για τον αέρα που βρομίσαμε

Για τα δάση που κάψαμε

Για κάθε δέντρο που αφήσαμε να γίνει στάχτη

Για το κλίμα που καταστρέψαμε

Για τον πλανήτη που θα σας παραδώσουμε

Για τους ανείπωτους καύσωνες που θα ζήσετε

Για τις πλημμύρες που θα σας πνίξουν

Για τα καλοκαίρια που δε θα είναι πια καλοκαίρια

Για τα ανέμελα παιχνίδια στο δάσος που θα στερηθείτε

Για τα ζωάκια που δε θα χαϊδέψετε

Για τα φαγητά που δε θα ξέρετε πια τι γεύση έχουν

Για τα mall που θα γίνουν μονόδρομος

Για τον πλανήτη που ξεζουμίζουμε σαν να είναι δικός μας

Για την υπεροψία μας και τον εγωισμό μας

Για τις άχρηστες κυβερνήσεις μας

Για κάθε ειδικό φρουρό πανεπιστημίου που προσλάβαμε

γιατί δεν χρειαζόμασταν δασοπυροσβέστες

Για την ντροπή που δε νιώθουμε

Για την ξετσιπωσιά μας και την αλαζονεία μας

Γιατί κοιτάζαμε τη δουλίτσα μας

Συγγνώμη παιδιά μας. Μακάρι εσείς να είστε λίγο πιο άξια από εμάς.

Κάποιοι από εμάς ντρεπόμαστε.

03 Ιουνίου 2021

Ντροπή στα μούτρα σου

Εχθές έχασα τρία λεπτά από τη ζωή μου παρακολουθώντας το παραλήρημα μιας κάποιας τιποτένιας που έκρινε σκόπιμο να μας ενημερώσει πόσο της χαλάνε την αισθητική οι γυναίκες με τρίχες, ραγάδες, πανάδες και κυτταρίτιδα. Η κυρία αποτέτοια ξύπνησε το πρωί και αφού είχε λύσει όλα της τα προβλήματα, έκανε ένα ελαφρύ μακιγιάζ, έστησε την κάμερα, έβαλε 40 φίλτρα για να μην την αναγνωρίσει ούτε ο περιπτεράς της και αναρωτήθηκε on camera πού πηγαίνει η κοινωνία με τόσες αξύριστες και γεμάτες πανάδες γυναίκες γύρω μας. Στο μεταξύ κανείς δεν την είχε ρωτήσει, για την ακρίβεια όλοι χεστήκαμε τι αρέσει και τι δεν αρέσει στην κυρία Τιποτίδου.  

Επίσης, η κυρία αποτέτοια μας ενημέρωσε πως αισθάνεται ντροπή να βλέπει τέτοια αίσχη. Η κυρία - πώς τη λένε - αισθάνεται ντροπή να βλέπει γυναίκες με πανάδες και άντρες με ξυρισμένα πόδια. Δεν αισθάνεται ντροπή να βλέπει ανθρώπους που κακοποιούν παιδιά. Δεν αισθάνεται ντροπή να βλέπει μωρά να θαλασσοπνίγονται προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις σφαίρες. Δεν αισθάνεται ντροπή να βλέπει ανθρώπους να κοιμούνται σε παγκάκια. Όχι, αισθάνεται ντροπή να βλέπει τη δική μου και τη δική σου κυτταρίτιδα. 

Άλλη μια νοσηρή μειοψηφία

Και μπορεί κάποιοι από εμάς που χάσαμε το χρόνο μας βλέποντας το φρικτό παραλήρημα της κυρίας αυτής, να τα έχουμε κουτσοβρεί με τον εαυτό μας. Και να αγαπάμε κάθε πανάδα μας γιατί μας θυμίζει πως μεγαλώνουμε όμορφα. Και να αγαπάμε κάθε ραγάδα στην κοιλιά μας γιατί μας θυμίζει πως εκεί ήταν κάποτε η φωλιά των παιδιών μας. Και συχνά να αγαπάμε τα αξύριστα πόδια μας γιατί μας θυμίζουν πως μπορεί να επιλέξαμε να κάνουμε κάτι πιο δημιουργικό από χαλάουα. 

Υπάρχουν όμως και κορίτσια ευαίσθητα ή άπλαστα που πιθανά να είδανε την κυρία αποτέτοια να βγάζει τη χολή της. Την κυρία αποτέτοια που δεν είναι κάποια περαστική στην Ερμού που της χώσανε ένα μικρόφωνο στη μούρη και είπε την κοτσάνα της, η κυρία αποδαύτη πολιτεύεται με το κυβερνών κόμμα. Φοβάμαι λοιπόν πως θα υπάρξουν κορίτσια, μικρά και αγνά που θα πάρουν τοις μετρητοίς τον οχετό της. Και θα αρχίσουν να κρύβονται. Από τον καθρέφτη τους, από την παραλία από τον φίλο τους. Για να μη δει τη κυτταρίτιδα στο μπούτι, τη ραγάδα στο στήθος ή την ανεπιθύμητη τριχοφυία που δε λέει να φύγει. Και ίσως υπάρξουν και κάποιοι που θα δουν αυτή την αηδία και θα βρουν πάτημα για να κάνουν bullying στα πιο πάνω κορίτσια. Και ίσως ένα από τα κορίτσια αυτά να σταματήσει να τρώει. Γιατί έτσι μπορεί μια μέρα να καταφέρει να αρέσει στην κυρία Τιποτίδου. 
Και τότε θέλω να δω τη φιλτραρισμένη της φάτσα να κοιτάει στα μάτια τους γονείς αυτού του κοριτσιού που θα παλεύουν να το ξαναφέρουν με τους ζωντανούς, και να τους ζητάει συγγνώμη. Και να τους λέει πόσο ντρέπεται. Αν έχει την ελάχιστη τσίπα.

15 Απριλίου 2021

Μαμαδογκρούπς, αυτή η μάστιγα

Όσες μπήκαμε στον κόσμο της μητρότητας την τελευταία δεκαετία, γνωρίζουμε πολύ καλά πως στα κοινωνικά δίκτυα υπάρχει ένα ολόκληρο και τεράστιο section που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σ' εμάς. Μαμαδογκρούπς για όλα τα γούστα και τα καπρίτσια: για τοκετούς, θηλασμούς, τροφή και ανατροφή, παιχνίδια, εξόδους, ιατρικά και παραϊατρικά, τα πάντα όλα. 

Αυτά τα γκρουπ είναι κάποιες φορές χρήσιμα, κάποιες φορές διασκεδαστικά και αρκετές φορές εκνευριστικά. Συναντάς και συναναστρέφεσαι κάθε καρυδιάς καρύδι, από την πιο σκληροπυρηνική vegan ως την πιο αναίσθητη μοσχάρα. 
Και όπως σε όλα στη ζωή τούτη, ο καθείς έχει τις δικές του κόκκινες γραμμές, τις σταγονίτσες που του ξεχειλίζουν το ποτήρι και τον κάνουν να λέει "Ως εδώ! Δε σε αντέχω άλλο!". Έτσι κι εγώ, έχω κάτι είδη μαμάδων που μου ανεβάζουν κατακόρυφα το αίμα στο κεφάλι και θέλω να τις κοπανήσω ευγενικά και με μπόλικη ενσυναίσθηση. Ξεκινάω λοιπόν και να με συγχωράτε.
1. Το πρώτο είδος μαμάδων που δεν αντέχω και μου προκαλεί πολλαπλά εγκεφαλικά, είναι ίσως και το πιο συχνά απαντώμενο στα μαμαδογκρούπς. Είναι όλες αυτές οι μανούλες που δεν έχουν αντιληφθεί πως από τη στιγμή που κόπηκε ο ομφάλιος λώρος, αυτές και το τέκνο τους είναι δύο ανεξάρτητα και αυτόνομα όντα. Έτσι λοιπόν, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν δηλώνουν καμαρωτές: Σήμερα φάγαμε πρώτη φορά αχλαδάκι, εχθές κάναμε κακάκια στο γιογιό, σε ένα μήνα θα πάμε κι εμείς σχολείο, και αυτό το τροπάρι μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Δίνουμε πανελλήνιες, θα πάμε φαντάροι, βρήκαμε κοπέλα, τη χωρίσαμε την κοντή, και άλλα τέτοια τρισχαριτωμένα.

2. Ένα άλλο απεχθές είδος μανούλας στα μαμαδογκρούπς είναι αυτές που μετράνε την ηλικία των παιδιών τους σε μήνες μέχρι αυτό να φτάσει δημοτικό, κι εμείς οι υπόλοιπες είμαστε υποχρεωμένες να βγάζουμε κομπιουτεράκι και να διαιρούμε. Να σημειώσω εδώ, πως το είδος αυτό συχνά απαντάται συνδυαστικά με τις μανούλες της παραπάνω κατηγορίας κι έτσι προκύπτει το εξής υπέροχο "Σήμερα γίναμε 43 μηνών". (φέρτε μου μια λεκανίτσα να έχω εύκαιρη!). Κι εγώ σήμερα έγινα 498 μηνών αλλά δεν το κάνω και τόσο θέμα! Κορίτσια μου όμορφα, μετά τα 2 έτη (το πολύ-πολύ) σταματάμε να μετράμε σε μήνες! Γιατί πραγματικά χ@##$καμε αν το βλαστάρι σας είναι 2,5 χρονών ή 2,76. Μια προσεγγιστική ηλικία μας φτάνει και μας περισσεύει! 
3. Υπάρχει ένα trend τα τελευταία χρόνια που λέγεται μεγαλώνω τα παιδιά μου με ενσυναίσθηση. Όλα ωραία και καλά, όμως όπως σε όλα, θα βρεθούν κι αυτές που χάνουν κάθε αίσθηση του μέτρου. Η σχολή της ενσυναίσθησης προφανώς και είναι κατά της σωματικής βίας (όπως και κάθε άλλη σχολή τώρα που το σκέφτομαι). Διαβάζω λοιπόν κάτι μανούλες που το έχουν τερματίσει. Α, εγώ έχω αλλάξει τους στίχους από το "Αχ κουνελάκι" και δεν λέω ξύλο που θα το φας, λέω μήλο που θα το φας γιατί δε θέλω να μαθαίνει το παιδί μου στη βια. Μη το γελάς καθόλου κυρία μου. Κάτι κουνελάκια και κάτι ελεφαντάκια άκουγε κι ο Πάσσαρης και είδαμε πού κατέληξε.

4. Με μεγάλη μου απογοήτευση διαπιστώνω πως υπάρχουν γονείς που μόλις πάρουν το χρίσμα της γονεϊκότητας διαγράφουν ευθύς και δια παντός κάθε άλλο ρόλο, όπως είναι αυτός του ανθρώπου εν γένη. Με γεια τους και χαρά τους και ώχου και δεν με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του, ας φάει μόνος του το κεφάλι του. Όμως όοοοχι, αυτοί οι γονείς, έχουν αποφασίσει να γεμίζουν με τύψεις όποιον γονέα έχει επιλέξει να δρα κάποιες φορές ανεξάρτητα από το βλαστάρι του. Έτσι έχουμε το εξής φαινόμενο. Μανούλα ρωτάει "Σκεφτόμαστε με τον άντρα μου να φύγουμε ένα τριήμερο και να αφήσουμε την 2 ετών κόρη μας στη γιαγιά. Πώς να την προετοιμάσουμε;" Και διαβάζεις βροχή απαντήσεων από κάτω "Μου φαίνεται αδιανόητο να αφήσετε ένα δίχρονο για τόσες μέρες. Θα νιώσει εγκατάλειψη. Θα πιστέψει πως δε θα επιστρέψετε ποτέ. Θα βιώσει μεγάλο και ανεπανόρθωτο τραύμα" Και η καημένη η μανούλα που τόλμησε να ρωτήσει, είτε ακυρώνει φύρδην μίγδην το ταξίδι είτε φεύγει με μισή καρδιά και τύψεις μέχρι τη Χονολουλού. Πάντως, οι μαμάδες που έχουν επιλέξει να μην μείνουν αυτοκόλλητες με τα παιδιά τους μέχρι να τα αποχαιρετήσουν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσύλλεκτων, δεν καθίστανται αυτομάτως χειρότερες μαμάδες. Να τα λέμε κι αυτά.

5. Θυμάστε κάτι κοπέλες στο λύκειο που είχαν κάτι τέλεια αλαβάστρινα σώματα με κάτι πόδια δύο μέτρα έκαστος και όλα τα σχετικά, αλλά όλη τη μέρα γκρίνιαζαν γιατί είχαν πάρει λίγο στο τούτο τους; Κι εσύ ήσουν ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ να τους λες "Όχι γλυκιά μου, δεν έχεις πάρει ούτε γραμμάριο, είσαι υπέροχη. Και τι δε θα 'δινα για να έχω το σώμα σου!" Ε, το αυτό φανταστείτε το σε μαμάδες. Διαβάζω κάτι posts "Ο γιος μου πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού  και τον βλέπω να σκοντάφτει στην προπαίδεια του 8, τα υπόλοιπα οκ τα ξέρει. Πιστεύετε χρειάζεται να επισκεφτούμε αναπτυξιολόγο;" ή "Η κόρη μου τρώει κάθε μέρα μια μπανάνα, ένα μήλο, 8 μανταρίνια, 3 ακτινίδια και πίνει ένα χυμό πορτοκάλι. Επειδή νιώθω πως δεν καταναλώνει αρκετά φρούτα, μπορείτε μου προτείνετε τρόπους να εντάξω λίγο περισσότερα στη διατροφή της;" Άσε μας κουκλίτσα μου, κι εσύ κι η από πάνω. 
Τόσα και άλλα πόσα συναντάμε καθημερινά στον θαυμαστό κόσμο των μανούλων στο facebook και συνήθως μετά τον πρώτο ενθουσιασμό, άγνοια, άνοια ή και ανία, αποχωρούμε με ελαφρά-ελαφρά πηδηματάκια. 

09 Μαρτίου 2021

#Πονάω

Τι θα κάνουμε σήμερα μαμά; Είναι Σάββατο, είναι Κυριακή, είναι γιορτή και σήμερα δε δουλεύετε. Είναι οι μέρες που πηγαίναμε σε πάρκα, σε πλατείες, σε ταβέρνες, σε θάλασσες, σε φίλους, σε θέατρα, σε πάρτυ. Σήμερα πού θα πάμε; Ξέρω μαμά, δεν γίνονται πια πάρτυ, ούτε και σε φίλους πηγαίνουμε πια, ξέρω και τα θέατρα είναι κλειστά καιρό τώρα. Έχω ξεχάσει πώς μοιάζει το θέατρο. Ναι, και οι ταβέρνες κλειστές είναι, δε θυμάμαι καν τι κάνουν οι άνθρωποι στις ταβέρνες. Δεν πειράζει μαμά, έχουμε ακόμα τις πλατείες. Έχουμε ακόμα τα πατίνια μας και τις μπάλες μας, και τους φίλους μας. Και είναι πολύ ωραία στις πλατείες, όταν ο ήλιος είναι λαμπερός και τα μάτια σας αστράφτουν από χαρά κι αγάπη που μας βλέπετε να παίζουμε και να φωνάζουμε με όλη μας τη δύναμη και δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο για να είμαστε ευτυχισμένα. Και είστε κι εσείς ευτυχισμένοι μαζί μας. Γιατί έχουμε τις πλατείες μαμά και είναι τόσο ωραία όταν γελάμε όλοι μαζί, και είναι τόσο ωραία όταν γελάτε κι εσείς και είναι σαν να λάμπει η γη όλη. 

Όμως μαμά, δεν θέλω να πάω ξανά στην πλατεία. Τη φοβάμαι την πλατεία μαμά. Φοβάμαι μην ξανάρθουν. Αυτοί. Φοβάμαι μη μας φωνάξουν ξανά. Και μη σηκώσουν τα χέρια τους με εκείνο το μίσος και χτυπήσουν τα παιδιά που κάθονται και μιλάνε στο δίπλα παγκάκι. Φοβάμαι μην ακούσω ξανά κάποιον να πονάει. Δεν μπορώ να πονάνε μαμά. Γιατί τον χτυπούσαν μαμά; Γιατί τον μισούσαν μαμά; Τη φοβάμαι την πλατεία. Φοβάμαι για τον μπαμπά. Κι αν έρθουν πάλι αυτοί και ο μπαμπάς τους πει να φύγουν; Θα τους πει να φύγουν, μου το είπε εχθές που έκλαιγα γιατί τους φοβόμουν. Θα τους πει να φύγουν κι αυτοί θα τον χτυπήσουν. Και μετά θα πονάει κι αυτός. Να μην ξαναπάμε στην πλατεία μαμά. Θα κάτσω στο δωμάτιό μου, τι την θέλουμε την πλατεία; Θα κάτσω εδώ ήσυχα και θα παίξω μόνη μου.

Αλλά όταν μεγαλώσω μαμά θα φτιάξω μια άλλη πλατεία που θα είναι μόνο μια παιδιά και μαμάδες και μπαμπάδες και γιαγιάδες και ζευγάρια που αγαπιούνται αλλά δεν το λένε ή το λένε κάποιες φορές σιγανά. Θα απαγορεύεται να έρχονται αυτοί. Για να μην φοβάται κανείς.  Και να μην πονάει κανείς. Κι αν κάποιος πει πονάω, θα είναι από αυτά τα πονάω που περνάνε με το φιλί μιας μαμάς και την αγκαλιά ενός μπαμπά.  Και μόνο θα γελάμε και μόνο θα κλαίμε όταν θα είμαστε τόσο χαρούμενοι που δε θα μπορούμε πια να γελάμε.



16 Φεβρουαρίου 2021

Μόνη μας πατρίδα τα παιδικά μας χιόνια

Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου όλα είναι άσπρα. Ένα τοπίο μαγικό και πρωτόγνωρο για εμάς τους Αθηναίους. Κάθε φορά που χιονίζει νιώθω σαν παιδάκι. Ίσως γιατί μου θυμίζει κάτι ανέμελα χρόνια που το χιόνι σήμαινε χιονοπόλεμο, χιονάνθρωπους και κλειστά σχολεία. Το σημερινό χιόνι, έτσι ξαφνικά που μας επισκέφθηκε, μου θύμισε ένα απόγευμα Φλεβάρη πολλά-πολλά χρόνια πριν. Πρέπει να ήμουν κάπου δέκα χρονών, είχε αρχίζει να ψιλοχιονίζει από νωρίς κι όσο περνούσε η ώρα το χιόνι δυνάμωνε και όλο και το έστρωνε. Ήταν η εποχή που τα καιρικά φαινόμενα τα αποκαλούσαμε βροχή, αέρα, κρύο και χιόνι, και όχι Ιανό ή Μήδεια. 

Είχαμε καθηλωθεί οικογενειακώς στην τηλεόραση και περιμέναμε τις  πολυπόθητες ανακοινώσεις για τα σχολεία - όλη η ζωή μας κρεμόταν από τις ειδήσεις των 18.00 και των 20.00, ποιο internet, ποιο facebook, ποιο twitter... "Κλειστά θα παραμείνουν αύριο τα σχολεία σε όλα τα βόρεια προάστια της Αττικής λόγω κακοκαιρίας", είπε με τον γνωστό στόμφο ο Νίκος Χατζηνικολάου και πριν καλά-καλά ολοκληρώσει την πρότασή του, άρχισαν τα ουρλιαχτά και οι πανηγυρισμοί στο σπίτι. 

Αμέσως μετά, το μόνο που άκουγες ήταν πόρτες να ανοιγοκλείνουν και πιτσιρίκια στους διαδρόμους της πολυκατοικίας να ουρλιάζουν "Δεν έχουμε σχολείο - δεν έχουμε σχολείο!". Κάπου μεταξύ πρώτου και πέμπτου ορόφου συναντήθηκε όλη η αλαφιασμένη πιτσιρικαρία της πολυκατοικίας (μιλάμε για καμιά εικοσαριά παιδιά, ολόκληρη σχολική τάξη). Και τότε κάποιος έριξε ΤΗΝ ιδέα! Να κάνουμε αποκριάτικο πάρτυ! Δηλαδή εκτός από χιόνι και κλειστά σχολεία, είχαμε ΚΑΙ Απόκριες! "Ναι-ναι, ελάτε όλοι στο σπίτι", είπε η Κατερίνα από τον 5ο! Σε χρόνο ρεκόρ είχαμε ντυθεί, είχαμε μασκαρευτεί και είχαμε μαζευτεί μικροί - μεγάλοι στο σπίτι του πέμπτου! Και για να έχετε μια εικόνα,  η πολυκατοικία που μεγάλωσα είχε 18 διαμερίσματα γεμάτα γονείς και παιδιά! Ένα κανονικό γκέτο, όπως μας αποκαλούσε ένας συμμαθητής μου. 

Δε θυμάμαι πολλά από αυτό το απρόσμενο πάρτυ! Δε θυμάμαι τι φάγαμε και αν φάγαμε, δεν θυμάμαι τι χορέψαμε και αν χορέψαμε, δε θυμάμαι καν τι στολή είχα φορέσει. Αυτό που θυμάμαι όμως πάρα πολύ καλά είναι η τεράστια-τεράστια χαρά που ένιωθα με όλο μου το είναι. Μια χαρά από αυτές που μόνο τα παιδιά μπορούν να νιώσουν, αφιλτράριστη και ανόθευτη. Και σαν να μη μου έφτανε όλη αυτή η χαρά, δε θα ξεχάσω πως εκείνη τη χιονισμένη μέρα, σε εκείνο το πάρτυ, μια γειτόνισσα που είχε το πιο μικρό κοριτσάκι της παρέας,  μας ανακοίνωσε πως περίμενε δεύτερο παιδάκι! Μπορεί να μην κάναμε ποτέ παρέα με εκείνο το μωράκι που θα ερχόταν λίγους μήνες μετά, μιας και είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας, όμως για μένα, εκείνη η ανακοίνωση ήταν το κερασάκι στην τούρτα της χαράς!
Ανέμελα, όμορφα χρόνια, τα παιδικά μας χρόνια στο Γκέτο της Γκιώνας!

22 Δεκεμβρίου 2020

Τα παιδία εύχονται

Σήμερα η καταπληκτική μας δασκάλα οργάνωσε μια μικρή Χριστουγεννιάτικη τηλε-γιορτούλα για τα παιδιά. Μέσα από τις κάμερες και τα laptop τα παιδάκια έγιναν ποντικάκια, χιονονιφάδες, κουκλίτσες και ελαφάκια και έζησαν λίγη από τη Χριστουγεννιάτικη μαγεία που έχουν στερηθεί.

Στο τέλος, ζήτησε από τα παιδιά να πουν ένα-ένα μια ευχούλα για το νέο έτος. Τι περιμένει να ακούσει κανείς από παιδιά έξι χρονών; Να μου φέρει ο Άη-Βασίλης το δώρο μου, να συναντήσω τον Άγιο Βασίλη, άντε και να φάω πολλά γλυκά και καραμέλες.

Κι όμως. Οι γονείς που καθόμασταν από δίπλα για να καμαρώσουμε τα βλαστάρια μας ακούγαμε εμβρόντητοι τις ευχές τους. Ακούγαμε και ανταλλάζαμε κρυφά μηνύματα στο viber. "Κλαις; Κλαίω. Έχω πλαντάξει. Πάω λίγο στην κουζίνα για να μη με δει. Με βλέπει που κλαίω και με κοροϊδεύει."

- Κυρία η ευχή μου είναι να ανοίξουν τα σχολεία.

- Εύχομαι να τελειώσει ο κορονοϊός και να γυρίσουμε στην τάξη μας.

- Κύρια να φύγει ο κορονοϊός και να μη ξανάρθει.

-Εγώ εύχομαι να φύγει το 2020 και να μην έρθει ποτέ ξανά.

- Εύχομαι να ξαναείμαστε ελεύθεροι.

(Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, κάποια παιδιά ζητούσαν και δεύτερη ευχούλα από τη νεραϊδοδασκάλα, να μου φέρει ο Άη Βασίλης το δώρο μου. Είναι παιδιά και κανένας κορονοϊός δε θα τους το στερήσει αυτό).

Κάποια γενιά μεγάλωσε λίγο πιο απότομα απ' όσο της πρέπει. 
Ας ευχηθούμε λοιπόν οι επόμενες γιορτές τους να έχουν στολές και στολίδια και γονείς και παππούδες και αγιοβασίληδες και ζογκλέρ και δώρα και γλυκά και όλα όσα θα τα κακομάθουν λιγάκι. Δεν πειράζει τελικά.

09 Δεκεμβρίου 2020

Η συγγνώμη της δασκάλας

Εχθές το Α2 δεν έκανε "μάθημα". Δεκαεφτά παιδάκια και μια δασκάλα πήρανε θέση, άνοιξαν υπολογιστές, έξυσαν μολύβια, ίσως να έβαλαν και μια γιορτινή στέκα ή να φόρεσαν τα καινούρια παπούτσια (που έφερε επιτέλους το κούριερ) για να τα δείξουν κάπως στους φίλους τους, αλλά δεν... Η δασκάλα ακουγόταν σαν ρομπότ που έχει χαθεί στο δάσος. Μπήκαμε, βγήκαμε, κάναμε mute και unmute, ανοιγοκλείσαμε κάμερες, περιμέναμε και ξαναπεριμέναμε αλλά τίποτα. Μετά από 45 λεπτά επαναλαμβανόμενων "με α-κού-τε;", "μή-πως τώ-ρα με α-κού-τε",  "ακούει κανείς;", "ακούγομαι, ακούγεσαι ακούγονται", αποφασίστηκε ομόφωνα να τα παρατήσουμε και να ξαναπροσπαθήσουμε την επομένη.

Κάπου ανάμεσα στις κλίσεις και τις εγκλίσεις του ακούγομαι με έπιασαν τα γέλια. 
"Μαμά γιατί γελάς;", με ρώτησε η Δανάη. 
"Για να μην κλάψω", της απάντησα. 
"Γιατί να κλάψεις;" 
Έκανα την κουφή (που είμαι και λίγο, οπότε δεν παραξενεύτηκε) και δεν απάντησα, μόνο έσκυψα το κεφάλι. Γιατί μου ήρθε ένας χείμαρρος από απαντήσεις που δεν ήθελα να ξεστομίσω μπροστά της. Να κλάψω για τις μέρες που σας κλήρωσε η ιστορία να ζήσετε, να κλάψω για όλα όσα στερείστε, να κλάψω γιατί ακόμα θυμάμαι πόσο φως και χαρά είχαν οι μέρες πριν τα Χριστούγεννα στο σχολείο. Να κλάψω γιατί η μάθηση φέτος, σας έλαχε να κρέμεται από ένα "με ακούτε;" 
Η δασκάλα της κόρης μου, προσπαθούσε να μιλήσει στα παιδιά και παρά τη διακεκομμένη ρομποτική φωνή της, μπορούσες να διακρίνεις την αγωνία και τη θλίψη. "Συγγνώμη παιδιά", έλεγε και ξανάλεγε, "δεν ξέρω τι άλλο να κάνω". Συγγνώμη, χίλια συγγνώμη, μας έστειλε στο chat η δασκάλα. Η δασκάλα κάποιου Α2 κάποιου σχολείου του Χαλανδρίου ζητούσε εχθές συγγνώμη από τα παιδιά γιατί δε δούλευε σωστά η σύνδεση. Ζητούσε συγγνώμη ρε φίλε. Η δασκάλα. Η δασκάλα που παλεύει κάθε μέρα να κάνει τα παιδιά μας να χαμογελάνε, να μη νιώθουν μόνα μέσα στη μοναξιά της οθόνης και να δημιουργεί ένα αίσθημα κανονικού σχολείου μέσα στην άχαρη καθημερινότητα του εγκλεισμού. Και αυτή η δασκάλα μας ζητούσε συγγνώμη με σπασμένη ρομποτική φωνή. 

Και δεν ντρέπεται κανείς. Και κανείς άλλος δε ζητάει συγγνώμη. Για όλες τις δασκάλες των Α2 και των Δ1 που σπάει η φωνή τους από στενοχώρια και ζητάνε συγγνώμες. Δεν ντρέπεται κανείς που τα παιδιά μας είναι κλεισμένα μέσα και μαθαίνουν τα πρώτα τους γράμματα, τα πρώτα γράμματα της ζωής τους, μέσα από μια οθόνη. Δεν ντρέπεται κανείς που είχαμε τόση ανάγκη να τους πιστέψουμε όταν μας έλεγαν ότι τα σχολεία θα είναι τα πρώτα που θα ανοίξουν. Αλλά τελικά αποδείχτηκε πως αυτό που χρειαζόμασταν ήταν να βάψουμε μαλλί και νύχι και να αγοράσουμε λαμπιόνια. Δεν ντρέπεται κανείς που είναι πιο σπουδαίο να έχουμε φορμάρει την μπούκλα και να έχουμε απαστράπτοντα μπαλκόνια από το να κάνουμε τα παιδιά μας να νιώσουν στοιχειωδώς κανονικά. 

Δανάη  μου θα προσπαθώ να γελάω για να μην κλαίω που κανείς δεν σας υπολογίζει, που η γλυκιά σας δασκάλα παλεύει με θηρία, που χάνετε τόσες όμορφες στιγμές, που ενώ ο ιός δεν μεταδίδεται από εσάς όπως λένε, θα σας κρατήσουμε λίγο ακόμα μέσα. Γιατί είστε τα εύκολα θύματα. Γιατί ο δικός σας εγκλεισμός δεν τους στοιχίζει τίποτα. Γιατί πρέπει να φτιάξουμε μαλλί. 

Γιατί δασκάλες ανά τη χώρα ζητάνε συγγνώμη από τα παιδιά τους. 

22 Νοεμβρίου 2020

Γονείς στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Ρωτήσαμε 100 τυχαίους γονείς μικρών παιδιών αν την παλεύουν αυτή την περίοδο
Οι απαντήσεις που πήραμε ήταν οι εξής: 

α. Δεν την παλεύω καθόλου - 53%

β. Δεν την παλεύω άλλο - 38%

γ. Την παλεύω νομίζω (χωρίς xanax όχι) - 8,9%

δ. Την παλεύω μια χαρά - 0,1% 

Αν είστε έξω απ' το χορό και νιώθετε πως είμαστε υπερβολικοί ή κακομαθημένοι, επιτρέψτε μου να σας περιγράψω, μια απλή μέρα της καθημερινότητάς μας αυτή την περίοδο. 
Αν είμαστε από τους τυχερούς και έχουμε δουλειά, κατά κανόνα δουλεύουμε από το σπίτι. Που σημαίνει πως ούτε παραστάσεις αλλάζουμε, ούτε συναδέλφους βλέπουμε για να πούμε καμιά μπούρδα, ούτε καν ντυνόμαστε κανονικά (από τη μέση και πάνω ρούχα, από τη μέση και κάτω πιτζάμες). Επίσης στον ίδιο χώρο που τρώμε, κοιμόμαστε, χαλαρώνουμε, παίζουμε, πλέον και δουλεύουμε. Όλα ίδια! Και bonus δώρο, κανα-δυο παιδιά να περιφέρονται στο σπίτι και να μπουκάρουν σε calls, να ρωτάνε ανά δύο λεπτά πού πήγε η άλλη κάλτσα, πότε θα φάμε, πότε θα δούμε cartoon, μαμά με χτυπάει, μαμά η κυρία στην εκπαιδευτική τηλεόραση είναι βαρετή, μαμά πες του, μαμά σε πόση ώρα θα βγει το φεγγάρι, μαμά πού πήγε ο μωβ μαρκαδόρος, μαμά πώς γίνεται η γη να γυρίζει κι εγώ να μη ζαλίζομαι. Εγώ πάντως ζαλίζομαι. Και το teams να μη σταματάει να χτυπάει.
(Κάποιοι από την άλλη δεν είναι και τόσο τυχεροί, είτε έχουν χάσει τη δουλειά τους είτε έχουν κλείσει επ 'αορίστου το μαγαζί τους. Έχουν βέβαια όλο τον άπλετο χρόνο να παίξουν και να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, αλλά ταυτόχρονα τους τρώει η πεζή αγωνία πώς θα βγει κι αυτός ο μήνας)

Μόλις η ώρα πάει δύο, πρέπει να τα έχουμε ήδη ταϊσμένα - ποτισμένα και να έχουμε ανοίξει και το δεύτερο ή και τρίτο laptop που όλοι έχουμε στα σπίτια μας και να αρχίσουμε να προσευχόμαστε στον Άγιο κονέκτορα να δεήσει και να μας συνδέσει με τη δασκάλα. Και αν δεν λέει να ακούσει τις προσευχές μας, ξεκινάνε να μας τρώνε τα μαύρα φίδια ότι το παιδί μας θα μείνει αγράμματο και ξύλο απελέκητο και πώς θα βγει στην κενωνία. Ενώ το teams συνεχίζει να χτυπάει. Και αν κάποια στιγμή αποφασίσει να συνδεθεί, παίρνουμε αγκαζέ το άλλο laptop και πάμε σε κάποιο ελεύθερο δωμάτιο - αν υπάρχει - για να συνεχίσουμε να δουλεύουμε. Όμως ανά πέντε λεπτά κάτι συμβαίνει, μαμά δεν ακούω, μαμά δε βλέπω, μαμά κάτι πάτησα και η δασκάλα έγινε πράσινη, μαμά έχασα τη γόμα, μαμά πού πήγε το τετράδιο της αντιγραφής (το σκύλο βόλτα-κωδικός 6). Οπότε τα παρατάμε και ξαναπαίρνουμε το laptop παραμάσχαλα και συνεχίζουμε την παραγωγική μέρα μας δίπλα στο βλαστάρι μας για να επιδοθούμε σε συγχρονισμένη τηλεεκπαίδευση παύλα τηλεεργασία. Η μέρα που θα στείλουμε mail στο Διευθυντή μας "τι-τι-να να μια κότα" δεν αργεί και πολύ.
Και όταν μετα κόπων και βασάνων η ώρα πάει πέντε και τα βλαστάρια μας έχουν "εκπαιδευτεί", συνεχίζουμε κανονικά τη μέρα μας, προσπαθώντας να κάνουμε και καμιά δουλειά στο σπίτι. Βέβαια, μετά από λίγο τα βλαστάρια θέλουν να βγουν βόλτα γιατί βαρέθηκαν κι αυτά τα έρμα όλη μέρα μέσα, όμως έχει πέσει μαύρη νύχτα στα βουνά, οι παιδικές χαρές είναι κλειστές και οι ανταλλαγές επισκέψεων απαγορευμένες. Οπότε ή τα κρατάμε μέσα και τα αφήνουμε να χοροπηδάνε στους καναπέδες ή τα βγάζουμε να προαυλιστούν και περιφερόμαστε στο κρύο και τα σκοτάδια για να πάρουν το αέρα τους. 

Όταν κάποια στιγμή φτάνει το βράδυ και τα βλαστάρια πέφτουν για ύπνο (yeah!) χρειαζόμαστε επειγόντως να πάμε για ένα ποτό, να βγούμε μια βόλτα ή έστω μέχρι τη γωνία για να ξελαμπικάρουμε. Όμως άξαφνα θυμόμαστε πως έχει απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ οπότε το ξελαμπικάρισμα θα μας στοιχίσει ένα εισιτήριο aller-retour για Παρίσι - από τα ακριβά - οπότε βγάζουμε το σκασμό, μένουμε μέσα και απολαμβάνουμε το σπίτι μας λιγάκι! 
Μετά βέβαια σκεφτόμαστε θετικά, δεν πειράζει, σε δυο μέρες έρχεται Σαββατοκύριακο και θα κάνουμε καμιά ωραία βόλτα όλοι μαζί να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας, να δούμε και κανένα φίλο να πούμε τα άπειρα νέα μας, όλα καλά. Και άξαφνα - πάλι - θυμόμαστε πως είμαστε σε καραντίνα και το περισσότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δηλώσουμε σωματική άσκηση και να πάμε μέχρι την κοντινή πλατεία και τούμπα. Και φυσικά μετά να ξανααπολαύσουμε το σπιτικό μας.

Αυτή είναι λίγο πολύ η μέση μέρα ενός μέσου γονιού αυτή την όμορφη περίοδο που διανύουμε. Και ξέρω πως κανείς δεν περνάει εύκολα, αλλά σας παρακαλώ, εμάς τους γονείς μικρών παιδιών να μας αγαπάτε λίγο περισσότερο αυτές τις μέρες. 

15 Νοεμβρίου 2020

Η καινούργια κασετίνα

 "Μαμά, η Κωνσταντίνα και η Βασιλική έχουν κάτι φανταστικές κασετίνες με κουμπάκια, που τα πατάς και βγαίνει γόμα, ξύστρα, χάρακας, και έχουν και μαγνητάκι για να ανοιγοκλείνουν και σχέδια με μονόκερους και γοργόνες", μου είπε με μια ανάσα η Δανάη τις προάλλες. Και συνέχισε λίγο πιο χαμηλόφωνα "κι εγώ ζηλεύω λίγο".  Πώς να μην ζηλεύει σκέφτηκα, εδώ ζήλεψα εγώ που είμαι και κοτζάμ γαϊδάρα και θυμήθηκα πόσο πολύ ποθούσα αυτές τις κασετίνες όταν ήμουνα μικρή και δε μου τις παίρνανε γιατί τότε έκαναν μια μικρή περιουσία. 

Μια χαρά κασετινα του κουτιού είχε η Δανάη, γεμισμένη με όλα τα καλούδια και αρμονικά σεταρισμένη με την καινούργια τσάντα που της είχε πάρει η θεία Τατάτα πριν καν ανοίξουν τα σχολεία. Όμως κάτι που με είχαν κατακλύσει οι τύψεις για το lock down που μόλις είχε ξεκινήσει και είχαν κοπεί όλα τα εξωσχολικά και τα κοινωνικά μαχαίρι, κάτι που δεν είναι παιδί που ζητάει συχνά πράγματα, στο τσακ και το μπαμ μπήκα στο internet και την παρήγγειλα - τα μαγαζιά είχαν ήδη κατεβάσει ρολά.

Τα παιδιά δεν έχουν ιδιαίτερη αίσθηση του χρόνου ("Όταν λες σε μια ώρα πες μου τι εννοείς, μέχρι ποιο νούμερο πρέπει να μετρησω;") και όταν προσμονούν κάτι να συμβεί κι αυτό το λίγο που έχουν το χάνουν εντελώς. Πρωί - βράδυ με ρωτούσε πότε θα έρθει η κασετίνα. Πήγα να της εξηγήσω για το lockdown που είχε δημιουργήσει συμφόρηση στα κουριεράδικα αλλά χέστηκε η φοράδα στ'αλώνι! Υπομονή της έλεγα, θα έρθει. Είχε βάλει στην άκρη μια μάσκα κι ένα βρακάκι με μονόκερους για να τα έχει καθαρά και να τα φορέσει στο σχολείο τη μέρα που θα ερχόταν η πολυπόθητη κασετίνα (μονόκερος κι αυτή) μη τυχόν και δεν έχουμε σετάρει μάσκα-κασετίνα-βρακί και μας περάσουν για τίποτα δεύτερες. Οι μέρες περνούσαν, η κασετίνα δεν ερχόταν και η αγωνία φούντωνε. Τελικά το κουδούνι με το πολυαναμενόμενο δέμα χτύπησε,  κι ήταν η μέρα Σάββατο κι η ώρα 12.30. Που ξέρετε τι είχε συμβεί το Σάββατο η ώρα 12.00... Προφανώς και ξέρετε, ήταν η στιγμή που μάθαμε κι επισήμως πως κλείνουν όλα τα σχολεία. 

Άνοιξε σαν δαιμονισμένη το κουτι, πήρε την κασετίνα, την αγκάλιασε, ανοιγόκλεισε τα κουμπιά 30 φορές έκαστο και μετά έκανε παύση. Γύρισε, με κοίταξε με απορία και με ρώτησε "Ναι, αλλά πώς θα τη δείξω στις φίλες μου;;;". Ήμουνα που ήμουνα να πέσω στα βράχια, με αποτελείωσε. Γιατί, τι να την κάνεις την καινουργίλα αν δεν έχεις και κάπου να τη δείξεις; Κάπου να καμαρώσεις, κάποιον να σε θαυμάσει και ίσως και να σε ζηλέψει; Να τη χέσω την καινουργίλα αν δεν έχω κάπου να την περιφέρω. Λες κι εσείς τώρα, που δεν έχετε κάπου να πάτε, αγοράζετε αμπιγιέ φορέματα και ψηλοτάκουνα. Μετά από μικρό κενό ανασυγκρότησης απάντησα "Μέσα από την κάμερα του laptop". "Και πώς θα τη συνδυάσω με τη μάσκα και το βρακάκι μονόκερο που έχω φυλάξει;", συνέχισε τα χτυπήματα. "Θα ξανανοίξουνε αγάπη μου σε λίγες μέρες και θα τη δείξεις με καμάρι σε όλους όπως πρέπει" της είπα και γύρισα από την άλλη να μη με δει και νομίζει πως έχει μπει κανα σκουπιδάκι στα μάτια μου.

Υ.γ. Εσείς εκεί πάνω που παίρνετε τις αποφάσεις σε μια νύχτα, αν μας ακούτε, να ξέρετε πως είμαστε πολύ θυμωμένοι που τα έχετε βάλει με τα παιδιά μας που το μόνο που έχουν κάνει ΟΛΟ αυτό το διάστημα είναι υπομονή. Και το μόνο που θέλουν είναι να είναι κοντά στους φίλους και τους δασκάλους τους.