Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Για τις άδειες αγκαλιές

'Ηθελα να κάτσει πρώτα η σκόνη από την φρίκη που ζήσαμε στις 23 Ιουλίου. Να στεγνώσουν κάπως τα δάκρυα και να περάσει το πρώτο σοκ πριν πιάσω το πληκτρολόγιο.
Εξάλλου αυτές τις μέρες χύθηκαν τόνοι μελάνι με αναλύσεις επί αναλύσεων.
Τι έφταιξε, ποιος έφταιξε, τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν, τι θα κάναμε εμείς αν, τι κάνατε εσείς, τι καλά τα κάναμε εμείς και άλλα τέτοια όμορφα. 

Σαν τα κοράκια έπεσαν κανάλια, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και εκκλησία πάνω από τους νεκρούς, την ώρα που όλη η χώρα πενθούσε δικούς της ή ξένους ανθρώπους. Τα κανάλια έδειξαν για ακόμη μια φορά το "ανθρώπινο" πρόσωπό τους βγάζοντας ζουμί από τον ανθρώπινο πόνο. Οι πολιτικοί έδειξαν για άλλη μια φορά πόσο "μικροί" είναι, ακονίζοντας τα μαχαίρια τους πάνω από ανθρώπινα πτώματα. Εγώ θα τα έκανα αλλιώς, εσύ φταις, όχι εσύ φταις, εσύ ξεκίνησες πρώτος, όχι εσύ, και άλλα τέτοια ώριμα και ενήλικα. Εκπρόσωποι της εκκλησίας μας είπαν πως επειδή ο πρωθυπουργός μας είναι άθεος, ο θεός (τους) μας τιμώρησε στέλνοντας φωτιές να κάψουν τα παιδιά μας. Θαυμάστε και το χθεσινό εξώφυλλό της εφημερίδας του πατριωτισμού και της χριστιανοσύνης. Μπορεί ο θεός (τους) να μην προστάτεψε αθώες ψυχούλες όμως έσωσε όλες τις εκκλησίες και δεν κάηκε ούτε μία! Ευλόγησον!

Μετά από όλα αυτά δεν έχω και πολλά λόγια να πω. Κάποιες φορές η σιωπή μιλάει πιο δυνατά.
Όμως θα ήθελα να γράψω δυο λόγια για τις "άδειες αγκαλιές". Για τους γονείς που μέσα σε ένα λεπτό έχασαν τα πάντα. Που τόσο ξαφνικά άδειασαν οι αγκαλιές τους και τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει να τους παρηγορήσει. 
Διαβάζω για εκείνη τη μάνα που γεμάτη εγκαύματα μπήκε στη θάλασσα για να σωθεί αγκαλιά με το μωρό της - κατακαμένο κι αυτό - και πάνω στην απόγνωσή της προσπάθησε να το θηλάσει, να του δώσει ότι απέμενε από το σώμα της για να το σώσει. Έχω θηλάσει δυο μωρά και ξέρω πώς είναι να δίνεις ζωή και αγάπη μέσα από το σώμα σου, όμως δεν έχω ιδέα πώς είναι να θέλεις να δώσεις όλη σου τη ζωή μέσα από το στήθος σου για να σώσεις το μωρό σου. Υποθέτω πως κι εγώ το ίδιο θα έκανα αν ήμουν στη θέση της αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς να ένιωθε εκείνη αυτές τις στιγμές. Πόση απόγνωση και απελπισία και ελπίδα μαζί. Τι να έλεγε στο μωρό της και τι να σκεφτόταν...

Κι εκείνη η άλλη μάνα που μέσα σε μια στιγμή έχασε τον άντρα της και τα δυο της παιδιά. Η κόρη της προσπαθώντας να σωθεί από τις φλόγες πήδηξε στα βράχια. Και η μάνα συνέχισε απεγνωσμένα να ψάχνει για τους άλλους δύο. Πώς να ένιωσε όταν δυστυχώς τους βρήκε; Πού να βρει εξήγηση για την γεμάτη αγκαλιά της που ερήμωσε έτσι ξαφνικά; Τι είναι αυτό που θα της δώσει ποτέ παρηγοριά; 

Κι εκείνοι οι γονείς που έχασαν τα δίδυμα κορίτσια τους και στην απόγνωσή τους επάνω πίστεψαν πως τα είδαν πάνω στη βάρκα. Ποιος γονιός μπερδεύει τα παιδιά του; Τα ξεχωρίζεις από χιλιόμετρα με τα μάτια κλειστά. Κι όμως, όταν είσαι απεγνωσμένος και θέλεις να πιστεύεις πως τα παιδιά σου ζουν, ναι προφανώς και θα τα βλέπεις παντού μπροστά σου, γερά και ζωντανά. Άλλη μια αγκαλιά που άδειασε μαζί με πόσες άλλες...
Πόσα παιδιά χάθηκαν έτσι άδικα, πόσοι γονείς έμειναν πίσω να προσπαθούν να καταλάβουν γιατί. Κι εμείς μαζί τους, να προσπαθούμε να τους συμπονέσουμε, να θέλουμε να τους αγκαλιάσουμε και να μην βρίσκουμε λόγο παρηγοριάς. 

Μαμά φοβάμαι.
Μη φοβάσαι αγάπη μου! Εγώ είμαι εδώ.
Μαμά δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Κράτα με σφιχτά, όλα θα πάνε καλά...

Για τη Σοφία, τη Βασιλική, το Γιώργο, το Δημήτρη, το Δημήτρη, τον Ανδρέα, την Ευδοκία, τον Kacper-Nicolaj, τη Μαρία-Ηλιάνα, την Ευπραξία-Μελίνα και το μωράκι, που έφυγαν τόσο βιαστικά.

Υ.Γ. Αλήθεια, πιστεύετε ακόμα πως υπάρχει θεός;;;

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Μια δεύτερη-φορά-μαμά συμβουλεύει

Η Πρώτη φορά μαμά έγινε δεύτερη φορά μαμά και το blog της περνάει κρίση ταυτότητας! Κάτι σαν να σε έχουν βαφτίσει Ξανθή και να είσαι μαύρη σαν το κατράμι. Ή να σε φωνάζουν οι φίλοι σου Ψηλό και να είσαι σαν πινέζα με χέρια! Δε θα σκάσω όμως με το θέμα της ονοματοδοσίας του blog, once a protiforamamma - always a protiforamamma, που έγινε και δεύτερη!

Έχοντας πλέον ζήσει δύο εγκυμοσύνες και δύο λοχείες, είμαι σε θέση να σας δώσω αναλυτικές οδηγίες για όλα όσα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να λέτε σε μια έγκυο και σε μια λεχώνα. Μπας και σώσω καμιά επόμενη μανούλα από τα εγκεφαλικά που πέρασα εγώ! 

Τι να μην πω ΠΟΤΕ σε μια έγκυο:

1. Μήπως περιμένεις δίδυμα;
Ναι, το ξέρω πως έχω γίνει σαν φακλάνα και πως η κοιλιά μου σου προκαλεί τρόμο και σ’ ευχαριστώ που μου το υπενθυμίζεις! Παρεμπιπτόντως, δεν ζούμε στην εποχή του Νώε, αν είχα δίδυμα θα το ήξερα!
2. Πότε γεννάς; Α ναι ε; Χάλια εποχή, θα μαρτυρήσεις!
Δεν πα να γεννάς καλοκαίρι, δεν πα να γεννάς χειμώνα, πάντα θα βρεθεί ο καλοθελητής που θα σου υπενθυμίσει πόσο χάλια εποχή είναι! Τουτέστιν: 
Χειμώνα; Πώπω, χάλια εποχή, θα μαρτυρήσεις! Μέσα στο κρύο δεν θα μπορείς να ξεμυτίσεις από το σπίτι σου, θα σε φάει η κλεισούρα και οι τέσσερις τοίχοι! Άσε που νυχτώνει από τις 5 οπότε πού να βγεις με το βρέφος; Και σέρνονται και παντού ιώσεις! 
Καλοκαίρι; Πώπω, χάλια εποχή, θα μαρτυρήσεις! Θα βράσεις μέσα στη ζέστη και δε θα μπορείς να βγεις ούτε μια βόλτα γιατί δεν κάνει να δει το μωρό ο ήλιος! Άσε που όλοι θα πηγαίνουν για μπάνιο κι εσύ θα σκας από τη ζήλια σου που θα είσαι κλεισμένη μέσα για να θηλάζεις! 
Τέλεια, σε ευχαριστώ!

3. Είσαι έγκυος; Λοιπόν, άκου να σου πω τι έπαθε στην εγκυμοσύνη/τοκετό η ξαδέρφη του μπατζανάκη της γειτόνισσας του μανάβη μου (και φυσικά η ιστορία ποτέ δεν είναι καλή).
Ξέρεις, οι ορμόνες μου κάνουν ήδη πάρτυ και η αγωνία μου έχει χτυπήσει κόκκινο γιατί σε λίγο καιρό θα φέρω στον κόσμο ένα πλάσμα που θα είναι το παιδί μου και το μόνο που εύχομαι είναι να είναι γερό και να πάνε όλα καλά. Με λίγα λόγια έχω ήδη χεστεί πάνω μου από τον φόβο μου και δεν χρειάζομαι καμία ιστορία τρόμου για να με κάνει να νιώσω καλύτερα, ευχαριστώ.

4. Τί; Μόνο 6 μηνών είσαι; Μοιάζεις για ετοιμόγεννη!
Σε ευχαριστώ για την παρατήρηση αλλά πραγματικά σε τι ακριβώς με βοηθάει το σχόλιό σου πέρα από το να νιώσω για άλλη μια φορά σαν φάλαινα; 
5. Ακόμα δεν γέννησες; (Σχόλιο το οποίο βγαίνει σε πολλές παραλλαγές όπως: Μα θα το χωνέψεις το παιδί; Δε θα γεννήσεις ποτέ εσύ; Μα πότε θα γεννήσεις επιτέλους;)
Σας παρακαλώ, σας εκλιπαρώ, πέφτω στα πόδια σας γονατιστή, μην κάνετε ΠΟΤΕ αυτές τις ερωτήσεις σε ετοιμόγεννες! Το ξέρουν ήδη πως έχουν φάει τις μέρες τους, το ξέρουν πως αν δεν αποφασίσει το μωρό να εμφανιστεί στα επόμενα εικοσιτετράωρα θα φάνε πρόκληση ή καισαρική, αλλά πραγματικά δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Με το να λαμβάνουν 10 τέτοια μηνύματα την ημέρα, μόνο κρίσεις πανικού μπορούν να προσκληθούν, και σίγουρα όχι τοκετός. Και πιστέψτε με. Όταν γεννήσουν θα το μάθετε, οπότε δε χρειάζεται να τις ρωτάτε μέρα-παρά-μέρα! 
(Tip από τη μαία μου όταν της είπα πως έχω φρικάρει με όλη αυτή την πίεση από τον περίγυρο: Βρε χαζή, έπρεπε να έχεις δώσει ψεύτικη ημερομηνία τοκετού 2 εβδομάδες μετά!!!!)

Τι να μην πω ΠΟΤΕ σε μια λεχώνα:

1. Έχεις ακόμα κοιλίτσα βλέπω...
Πολύ βοηθητικό σχόλιο! Από αυτά που σου ανεβάζουν το ηθικό και σου φτιάχνουν τη διάθεση! Δεν φτάνει δηλαδή που πέρασα 9 μήνες σαν παραγεμισμένη γαλοπούλα, δεν φτάνει που γέννησα και με τρόμο διαπίστωσα πως η κοιλιά μου συνεχίζει να είναι στη θέση της, εντάξει, πιο μικρή αλλά στη θέση της, χρειάζομαι και τη σχετική ευγενική υπενθύμιση; ΟΧΙ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ!!

2. Φαίνεσαι πολύ κουρασμένη!
Σοβαρά; Μα πώς γίνεται; Αφού κοιμάμαι 10 ώρες σερί κάθε βράδυ και γενικά δεν κουράζομαι καθόλου! ΜΑ ΠΑΣ ΚΑΛΑ;;; Προφανώς και είμαι κουρασμένη και μάλιστα είμαι 10 φορές πιο κουρασμένη από αυτό που φαίνομαι γιατί παλεύω και κάπως να το καλύψω! Εσύ πώς θα ήσουν αν ξυπνούσες ανά δίωρο, έβγαζες βυζί, τάιζες, έρευες, ξεσκάτιζες και φτου κι από την αρχή; Σαν ανθισμένο τριανταφυλλάκι;;;
3. Μα πριν ένα λεπτό στο είπα, δεν με προσέχεις καθόλου;
Μάλλον δεν είναι τόσο γνωστό στους μη παθόντες γι'αυτό και είναι το μόνο σχόλιο που μπορώ να δικαιολογήσω. Λοιπόν ακούστε, η περίοδος της εγκυμοσύνης, και ακόμη περισσότερο της λοχείας συνοδεύονται από προσωρινή αμνησία. Είναι μάλιστα τόσο διαδεδομένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο φαινόμενο που έχει αποκτήσει μέχρι και όνομα: momnesia. Ξεχνάς τι ήθελες να πεις, πού ήθελες να πας, τι σου είπαν και τι είπες πριν από 1'. Δείξτε κατανόηση!

4. Καλά, πάλι πεινάει; Πριν 5' θήλασες!
Μου είναι ήδη αρκετά κουραστικό να είμαι όλη την ημέρα με ένα μωρό κρεμασμένο στο βυζί. Αλλά αν το μωρό μου πεινάει, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το θηλάσω και αν πεινάει συνέχεια θα το θηλάζω συνέχεια. Και για του λόγου το αληθές, δεν είναι καθόλου μα καθόλου περίεργο το πρώτο δίμηνο τα μωρά να είναι κολλημένα στο στήθος 20 ώρες το 24ωρο. Το στήθος για τα νεογέννητα δεν είναι μόνο τροφή, είναι και θαλπωρή, ζεστασιά, μυρωδιά μανούλας και ασφάλεια.

Και ύστερα από παρέμβαση φίλων λεχώνων:
5. Είμαι κομμάτια, έχω κοιμηθεί μόνο 6 ώρες!
Τι λες; Σοβαρά; Πόσο σε συμπονώ...Μήπως να σου στρώσω να ξαπλώσεις; 
Και παρεμπιπτόντως να σου πω πως αυτός είναι ο ύπνος μου αθροιστικά τα τελευταία δύο 24ωρα! Άι σιχτίρ!!!


Κι αν με ρωτούσε κάποιος τι να πω για να βοηθήσω μια έγκυο, μια ετοιμόγεννη ή μια λεχώνα, το μόνο που θα του έλεγα θα ήταν απλά να ΜΗΝ λέει όλα τα παραπάνω σχόλια! 
(Ίσως και ένα "μα πόσο σε ομόρφυνε η εγκυμοσύνη/μητρότητα" δεν θα ήταν κακό, τώρα που το σκέφτομαι!!)

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Ατάκες κι επί τόπου

Στην αρχή σημείωνα λέξεις, η καμηλοπάρδαλη ήταν παπάνινη, ο Ολυμπιακός Κικικός, το γλειφιτζούρι φουζούρι και πάει λέγοντας. Σιγά-σιγά όμως οι λέξεις έγιναν φράσεις και οι φράσεις προτάσεις και διάλογοι, και τελικά όλο και συχνότερα έπιανα τον εαυτό μου να κλαίει από τα γέλια. 
Τότε ήταν που μου ήρθε η φαεινή ιδέα να αρχίσω να καταγράφω διαλόγους και ατάκες - αν ζείτε σε σπίτι με παιδί γύρω στα 3 ή 4 ή 5, νομίζω πως είναι η σωστή στιγμή να κάνετε το ίδιο. Οι ατάκες πέφτουν βροχή και μετά από λίγο ξεχνιούνται, και είναι αμαρτία από το θεό! 

Κι επειδή κάθε φορά που ανοίγω το τετράδιο της ατάκας νιώθω σαν να έχω πάρει 10 αντικαταθλιπτικά, σκέφτηκα πως είναι κρίμα να μη μοιράσω λίγο δωρεάν γέλιο στο αναγνωστικό κοινό!
Θεματική εγκυμοσύνη
Όπως ήταν αναμενόμενο, η εγκυμοσύνη της ξύπνησε χίλιες-δυο απορίες!

1. Όταν συνειδητοποίησε πως η κοιλιά μου περιείχε μωρό και όχι (μόνο) πίτσες: 
"Μαμά πώς μπήκε το μωρό στην κοιλιά σου; Το έφαγες;"

2. Στο ίδιο πλαίσιο αγωνίας, με ρώτησε από πού θα βγει το μωρό και της απάντησα (την αλήθεια!). Την επόμενη μέρα ενημέρωσε τον πατέρα της: 
"Μπαμπά, το μωρό θα βγει από τον ποπό της μαμάς!!!"

3. - Μαμά το μικρό κοριτσάκι να το πούμε Κατερίνα.
    - Ποιο μικρό κοριτσάκι;
    - Αυτό που θα κάνετε μετά το αγοράκι.
    - Εεεεε, δεν ξέρω αν θα κάνουμε κι άλλο παιδάκι μετά...
    - Αν θέλετε μπορώ να σας βοηθήσω εγώ να το φτιάξετε.
    - Και πώς θα μας βοηθήσεις δηλαδή;
    - Θα φτιάξω τα χεράκια του, το κεφαλάκι του, την πλατούλα του, ό,τι       άλλο χρειάζεται!



Αγωνίες φαγητού:
Καθότι το παιδί μου είναι ιδιαίτερα φαγανό, μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας αναλώνεται στο θέμα του φαγητού. 

1. Μπαμπάς: Θέλεις να φας τοστ ή corn flakes?
    Δανάη: Και τα δύο!
    Μπαμπάς: Δε γίνεται και τα δύο, πρέπει να διαλέξεις.
    Δανάη: Α! Έχω μια ιδέα για ένα καινούριο κόλπο! Να βάλουμε corn-        flakes μέσα στο τοστ!

2. Μετά από βόλτα στο IKEA:
- Δανάη τι σου άρεσε περισσότερο στο IKEA?
  (κι ενώ περίμενα να ακούσω τα κουκλάκια, τα τραπεζάκια, άντε τα   πιατάκια)
- Τα παγωτά και τα μπισκότα!

3. Μπαμπάς που μόλις γύρισε από τη δουλειά: Δανάη έχεις φάει;
    Δανάη που μόλις είχε φάει: Όχι, αλλά μη ρωτήσεις τη μαμά.

4. Πήγαμε αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη με την Ολυμπιακή και επιστρέψαμε με την Ellinair. Στην Ολυμπιακή μας προσέφεραν κρακεράκια και μπισκοτάκια ενώ στην Ellinair μπισκοτάκια μόνο. Αυτό το γεγονός γέννησε πολλά ερωτήματα στη Δανάη... Της εξήγησα πως επιστρέψαμε με διαφορετική εταιρεία και πως μόνο η Ολυμπιακή έδινε κρακεράκια
Όταν φτάσαμε στο σπίτι μας, έπιασε κουβέντα με τον κροκόδειλο της (ναι, μιλάει με έναν κροκόδειλο, δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα) και του είπε: 
"Κροκόδειλε, πήγαμε στη Θεσσαλονίκη με το αεροπλάνο αλλά μόνο ο Ολυμπιακός μας έδωσε κρακεράκια!" 
(Όταν ταυτόχρονα έχει δουλέψει υποχθόνια η προπαγάνδα του μπαμπά)

5. Ενώ όλα τα παιδάκια βλέπουν εφιάλτες με τέρατα και δράκους το δικό μου το παιδί ξύπνησε έντρομο ένα βράδυ και μου είπε κλαίγοντας:
 "Μαμά, ο μπαμπάς έφαγε όλα τα γιαουρτάκια μου!"


Ο Μπαμπάς ο ξεχασιάρης
ή καλύτερα να σου βγει το μάτι 

1. Η απορία: "Μπαμπά γιατί είσαι ξεχασιάρης;"

2. Η γαλιφιά: Μόλις έφτασαν στο σχολείο ο μπαμπάς συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει να πάρει το κολατσιό της: "Μπαμπακούλη ξεχασιαρούλη!"

3. Η ταύτιση: Ένα βράδυ της διάβαζα τη Σταχτοπούτα και ξαφνικά με διέκοψε και με ρώτησε όλο ενθουσιασμό:
"Δηλαδή μαμά η Σταχτοπούτα ξέχασε να πάρει το παπουτσάκι της;"
"Ναι το ξέχασε γιατί έφυγε πολύ βιαστικά"
"Δηλαδή μαμά, η Σταχτοπούτα είναι ξεχασιάρα σαν τον μπαμπά!"


Κατηγορία Γενικά
Χωρίς συγκεκριμένη θεματική ομαδοποίηση

1. Ενώ ετοιμαζόταν να ταΐσει το γάτο μας τον Ερνέστο: 
"Ερνέστο έπλυνες τα ποδαράκια σου;" 
(Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έχεις γίνει εμμονική με το πλύσιμο των χεριών πριν το φαγητό!!)

2. "Μαμά το ξέρεις πως μερικά κορίτσια έχουν μουσάκια στα χεράκια τους!"
(που μάλλον δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη το laser ή το κερί!)

3. Την περίοδο της εμμονής της με τo ζήτημα πού μένει ο ένας και πού μένει ο άλλος: 
    - Μαμά πού μένει ο παππούς;
      (Κι ενώ της έχω απαντήσει καμιά 10ρια φορές στην ίδια ερώτηση)
    - Πες μου εσύ πού μένει. Αφού ξέρεις.
    - Α ναι ξέρω! Μένει στα Μαρούσια!! 
(Μάλλον είναι το σημείο που τα Μελίσσια συναντάνε το Μαρούσι!)

4. Μετά από κλάματα επειδή της κάναμε ορό στη μύτη και την είχε πιάσει απελπισία: "Μπαμπά πάω να ξαπλώσω λίγο να διαβάσω παραμύθια για να χαλαρώσω!!!"

5. - Μαμά θα σε βοηθήσω εγώ να κόψουμε να την πάνα. 
    - Α, πολύ χαίρομαι! Και πώς σκέφτεσαι να με βοηθήσεις;
    - Θα πάρω ένα ψαλίδι εγώ κι ένα ψαλίδι εσύ και θα την κόψουμε μαζί!
   (Ένας εύκολος, γρήγορος και αποτελεσματικός τρόπος που συστήνω       σε όλους τους γονείς για το κόψιμο της πάνας!)

6. Είναι Φλεβάρης, έξω χιονίζει και η Δανάη αναρωτιέται: 
    "Μαμά πού είναι ο Άγιος Βασίλης;" 
   (αφού στα παραμύθια όταν χιονίζει, πάντα μα πάντα είναι     Χριστούγεννα!)

7. Της διάβαζα ένα παραμύθι και όπως κοιτούσε τις εικόνες μου λέει: 
- Αυτή στη ζωγραφιά είναι η Μαμά;
- Όχι βρε, ο μπαμπάς είναι! Πώς σου ήρθε; Αφού δεν μοιάζει για μαμά!!
- Μα πώς είναι ο μπαμπάς; Αυτός δεν έχει μούσια!
(Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς πως όοοοολοι οι άντρες έχουν αφήσει μούσι!!)


8. Παίζαμε "κομμωτήριο" και εκεί που μου "έβαφε" τα νύχια με ρώτησε: 
ού πήγατε το Πάσχα;"
 ".....Τι;;" 
"Τίποτα βρε μαμά, έτσι το λέω, στα ψέματα!"
(Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς πως την έχεις σύρει τόσες φορές στο κομμωτήριο που έχει εμπεδώσει πώς κάνουν small talk οι νυχούδες!!!)

9. Στο μετρό μια γιαγιά της έπιασε κουβέντα. Πώς σε λένε, πας σχολείο και τα σχετικά. 
Και στην ερώτηση "Τι σου αρέσει περισσότερο στο σχολείο;", η Δανάη απάντησε "Ο Μιχάλης!" 
(Μιχάλη το νου σου, ο μπαμπάς της Δανάης είναι πολύ βίαιος - not!)

10. Μια μέρα, μόλις γυρίσαμε από το σχολείο με φώναξε η Δανάη ενθουσιασμένη: 
"Μαμά, κοίτα δύο μαλάκες!!" 
Κι εκεί που σκεφτόμουν αν θα σκοτώσω πρώτα τον μπαμπά της και μετά τους συμμαθητές της ή τούμπα, κοιτάω και τι να δω: δύο μαράκες!!!


Κι επειδή η σκέψη και η φαντασία των παιδιών μου προκαλούν ατελείωτο θαυμασμό, θα χαρώ πολύ να μου στείλετε την πιο αστεία ατάκα του παιδιού σας! Και μπορεί στο τέλος να βγάλουμε και κανένα βιβλίο (που θα χορηγείται με συνταγή γιατρού σε περιπτώσεις βαριάς κατάθλιψης!) 

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Δε φταις εσύ, η φαντασία σου τα φταίει..

Νομίζω πως λίγο-πολύ όλες οι γυναίκες - είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι - φαντασιωνόμαστε πώς θα είναι η ζωή μας όταν έρθει η μαγική ώρα που θα αποκτήσουμε το τελειότερο, ομορφότερο και εξυπνότερο πλασματάκι που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα – μπορείς να το αποκαλείς και απόγονο. 
Όταν φτάσει η στιγμή αυτή βέβαια, σχεδόν κάθε προσδοκία κάνει "πλατς" και σκάει σαν σαπουνόφουσκα στη μούρη μας!
Ύστερα από 3+ χρόνια μητρότητας, πιστεύω πως δικαιούμαι να ξεδιπλώσω τις δικές μου αυταπάτες μαζί με τη συνεπακόλουθη απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα - έτσι για να την σπάσω λίγο στις φαντασιώσεις σας!



1. Εγκυμοσύνη
Φαντασία:
Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης θα είμαι μια γλυκούλα εγκυούλα με μια μικρή στρογγυλή κοιλίτσα που με τα βίας θα φαίνεται, και με το υπόλοιπο κορμί λαμπάδα.
Πραγματικότητα: Έφτιαξα μια κοιλιά τύπου έχω καταπιεί 2 καρπούζια - από τα μεγάλα, τα σωστά - και προς το τέλος της εγκυμοσύνης οι αστράγαλοί μου έμοιαζαν με ποδαράκια μοσχαναθρεμμένου ελέφαντα.

2. Γέννα
Φαντασία:
Θα έχω την ωραιότερη εμπειρία φυσικού τοκετού, χωρίς παρεμβάσεις τύπου επισκληρίδιο και άλλα τέτοια περιττά, οι πόνοι θα είναι απλά μια γλυκιά υπενθύμιση πως καταφθάνει το παιδί μου και όταν έρθει η ώρα, θα σπρώξω 4 φορές και θα βγει!
Πραγματικότητα: Μετά από 5 ώρες πόνα, φύσα και ξεφύσα άρχισα να παρακαλάω όποιον μιλούσε ελληνικά να μου κάνει επισκληρίδιο, διαπίστωσα περίτρανα για ποιο λόγο οι πόνοι της γέννας λέγονται ωδίνες και όσο για τα 4 μικρά σπρωξιματάκια, δε θα ήθελα να τα σχολιάσω (ίσως με διαβάζουν και εγκυμονούσες και είναι κρίμα!)

3. Έρωτας με την πρώτη ματιά
Φαντασία:
Μόλις αντικρίσω το παιδί μου θα με πνίξει το μητρικό φίλτρο και θα το ερωτευθώ κεραυνοβόλα άπαξ και διαπαντός!
Πραγματικότητα: Τις πρώτες εβδομάδες ζωής της μικρής μου, περισσότερο αμηχανία ένιωθα σε σχέση με αυτό το μικρό, ανήμπορο και λίγο στραβοπατημένο πλασματάκι παρά έρωτα κεραυνοβόλο. Σκέψεις του τύπου «Τι το κάνουμε τώρα;» «Μήπως κάπως λίγο βιάστηκα;» και «Omg, αυτό ήρθε για να μείνει» είχαν σκεπάσει όλο το οπτικό μου πεδίο.

4. Η ευτυχία της ολοκλήρωσης
Φαντασία:
Από τη στιγμή που θα γεννήσω και για το υπόλοιπο της ζωή μου θα είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Λογικό, αφού θα έχω βιώσει την απόλυτη ολοκλήρωση της μητρότητας.
Πραγματικότητα: Όχι, δεν είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Ειδικά τον πρώτο καιρό κινούμουν στο φάσμα από κουρασμένη μέχρι εξαντλημένη, ήμουν συχνά θυμωμένη και εκνευρισμένη και κάπου-κάπου – βασικά όταν επιτέλους κατάφερνα να το κοιμίσω – ευτυχισμένη.

5. Θηλασμός
Φαντασία:
Ο θηλασμός είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Θα ακουμπήσω το παιδί μου στο στήθος και θα αρχίσει να τρώει. Μετά θα χορτάσει και θα κοιμηθεί. Όταν ξυπνήσει - μετά από κανένα 4ωρο φαντάζομαι - θα ξαναθηλάσει για 10' και θα συνεχίσει ατάραχο τον ύπνο του.
Πραγματικότητα: Τους πρώτους μήνες, το μωρό αποτελούσε φυσική προέκταση του στήθους μου και ο καναπές του πισινού μου, είχα θηλάσει σε όλες τις πιθανές και απίθανες στάσεις, υπήρχαν στιγμές που πονούσα τόσο πολύ που θα προτιμούσα να του δώσω βρόμικο από τη Μαβίλη παρά το γάλα μου, και άλλες που ήθελα να κοπανήσω το κεφάλι μου στους τοίχους από την πλήξη και την κλεισούρα.

6. Το μωρό μου δε θα κλαίει
Φαντασία:
Το δικό μου το μωρό δεν θα κλαίει. Αφού θα έχω προλάβει να ικανοποιήσω όλες του τις ανάγκες γιατί να κλάψει; Αφού θα το έχω ταϊσμένο, αλλαγμένο και ζεστό/ δροσερό, δε θα έχει κανένα λόγο να κλάψει!
Πραγματικότητα: Τα μωρά κλαίνε. Έτσι απλά. Τα αεροπλάνα είναι φτιαγμένα για να πετάνε, οι σοκολάτες για να παχαίνουν και τα μωρά για να κλαίνε. Και συνήθως είναι προγραμματισμένα να κλαίνε τις πιο ακατάλληλες στιγμές, π.χ. όταν αποφασίσεις να βγεις τρέμοντας για τον πρώτο μετα-μωρού καφέ, όταν είσαι μόνη σου στην Εθνική οδό και αυτό είναι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, όταν έχεις βγει βόλτα με το καρότσι και έχεις απομακρυνθεί κάπου 5χλμ από το σπίτι σου.

7. Ύπνος
Φαντασία:
Εντάξει, τις πρώτες μέρες τα μωρά ξυπνάνε σχετικά συχνά, μετά από λίγο καιρό όμως – πόσο να ναι; 1-2 μήνες; - αρχίζουν να κοιμούνται όλο το βράδυ, και κάπως έτσι συνεχίζουν για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Πραγματικότητα: Η κόρη μου σταμάτησε να ξυπνάει τη νύχτα όταν ήταν 1,5 έτους και αυτό είναι ένα καλό μοντέλο. Ξέρω γονείς με παιδιά 4 ετών που ακόμα ξυπνάνε 1-2 φορές κάθε βράδυ! Το καταπληκτικό είναι πως εκεί που νομίζεις πως ο ύπνος τους έστρωσε και θα ξαναγίνεις άνθρωπος, τσουπ, σκάει ένα καινούριο δόντι, μια φρέσκια ίωση, ένας ολοκαίνουριος πυρετούλης και το όνειρο "συνεχόμενος ύπνος πάνω από 2 ώρες" πάει περίπατο.

8. Διατροφικές συνήθειες
Φαντασία:
Θα αγοράζω μόνο βιολογικές τροφές και θα δίνω στο παιδί μου μόνο υγιεινά φαγητά φτιαγμένα από τα χεράκια μου. Πατάτες τηγανητές θα φάει μετά τα 5, ζάχαρη στο λύκειο και γαριδάκια ποτέ.
Πραγματικότητα: Τον πρώτο καιρό - στο πρώτο παιδί - θα ψωνίζεις όντως μόνο βιολογικά. Μετά από λίγο θα βαρεθείς και θα πεις στον εαυτό σου "Έλα μωρέ, όλα ίδια είναι απλά τα βιολογικά τα πληρώνω 3 φορές πάνω" και λίγο πιο μετά, όταν θα πηγαίνετε οικογενειακώς για φαγητό θα του παραγγέλνεις πατάτες τηγανητές με κάτι, μπας και φάει λίγο από το κάτι. Στην αρχή, στα παιδικά πάρτι θα αρνείσαι οτιδήποτε μη χειροποίητο ή με προσθήκη ζάχαρης (το παιδί θα φεύγει νηστικό) ενώ μετά από λίγα χρόνια θα το θεωρείς προσωπική νίκη να έχει φάει μόνο 2 κομμάτια τούρτα.

9. Παιχνίδια
Φαντασία:
Θα του αγοράσω πολύ λίγα παιχνίδια (έχω ακούσει πως ο ιδανικός αριθμός παιχνιδιών είναι 7) γιατί δε θέλω ούτε να κακομάθει ούτε να γίνει θύμα του ανεξέλεγκτου καταναλωτισμού και υποχείριο των πολυεθνικών.
Πραγματικότητα: Από τότε που μπήκε στη ζωή μας ο Τζάμπος και τα παιχνίδια με 3 ευρώ, γεμίσαν τα παιδικά δωμάτια σαβούρες. Πλέον μπορούν όλοι - γνωστοί και άγνωστοι - να πάρουν από ένα μικρό δωράκι στο παιδί μας και κάπως έτσι καταλήγουμε να ζούμε σε δωμάτια ασφυκτικά γεμάτα από παιχνίδια μισοσπασμένα (πόσο να αντέξει ο Κινέζος;) και μισοξεχασμένα σε ράφια και κουτιά.

10. Τηλεόραση
Φαντασία:
Δεν υπάρχει χειρότερο από την τηλεόραση, είναι εθιστική, προβάλλει άσχημα πρότυπα και πληγώνει την αισθητική μου. Εγώ δεν θα εκθέσω το παιδί μου σε αυτό το αίσχος πριν πάει δημοτικό.
Πραγματικότητα: Όσο σθεναρά κι αν αντιστέκεσαι το παλιοκούτι είναι εκεί. Σε κάποια στιγμή αδυναμίας θα το ανοίξεις για να απασχολήσει για λίγο το παιδί σου και να πάρεις μια μικρή ανάσα και το κακό θα έχει ήδη γίνει.

11. Tantrums
Φαντασία:
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους να υστεριάζουν και να πέφτουν κάτω και να χτυπιούνται σαν τα ψάρια σε δημόσιους χώρους. Πώς είναι δυνατόν να έχεις κακομάθει τόσο πολύ τα παιδιά σου ώστε να φτάνουν σε τέτοιο σημείο;;
Πραγματικότητα: Όταν η μικρή μου διένυε τα terrible twos, έτρεμα να πάω μαζί της ακόμη και μέχρι το σούπερ μάρκετ. Δεν ήξερα πού, πότε και γιατί θα μας βρει η κρίση. Δε θα ξεχάσω μια φορά που είχε πέσει κάτω και ούρλιαζε έξω από τις σκάλες του μετρό, ο κόσμος σταματούσε και μας θαύμαζε, κι εγώ σκεφτόμουν να βάλω εισιτήριο μπας και βγάλω τα έξοδα του ψυχιάτρου. (Όλο αυτό κράτησε κανένα εξάμηνο το πολύ, το μεγαλύτερο εξάμηνο της ζωής μου!)

12. Κοινωνική ζωή
Και για το τέλος, σας φύλαξα το πιο στενάχωρο - για μένα - κομμάτι των ανεκπλήρωτων προσδοκιών μου. Πίστευα ακράδαντα πως θα μπορέσω κάπως να προσαρμόσω τις μετά παιδιού ανάγκες μου στην προ παιδιού ζωή μου. Πίστευα πως θα βγαίνω πολύ, θα βλέπω τους φίλους μου πολύ και θα διατηρηθούν ζωντανές και ανέπαφες όλες μου οι φιλίες.
Πραγματικότητα: Μετα λύπης μου έχω να σας πω πως είτε θα χάσετε είτε θα απομακρυνθείτε από αρκετούς φίλους σας. Κάποιους δεν θα τους αντέχετε εσείς (η προοπτική να συναντηθούμε στις 11μ.μ. για ποτό μου μοιάζει πλέον σαν μαστίγωμα με διπλό ζωνάρι), ενώ κάποιοι δεν θα αντέχουν εσάς (η συγκριτική ανάλυση των pampers σε σχέση με τα babylino δεν παρουσιάζει το ίδιο ενδιαφέρον για όλους τους ανθρώπους). Θέλω να πιστεύω πως οι αληθινοί φίλοι πάντα επιστρέφουν και πως όταν οι ζωές μας καταφέρουν να ξαναμπούνε σε κοινή τροχιά, κάπου-κάπως θα ξανασυναντηθούμε.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Τα μεγάλα διλήμματα της ζωής

Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα σε ένα κάλεσμα, από αυτά που ξέρεις μόνο τον οικοδεσπότη και κανέναν άλλο, και όλοι οι άλλοι είναι παρέα, κι εσύ αναρωτιέσαι τι κάνεις εκεί, και προσπαθείς κάπως μάταια να κοινωνικοποιηθείς γιατί όλοι οι άλλοι γνωρίζονται τόσο καλά που επικοινωνούν με τους δικούς τους κώδικες…. Φαντάζομαι πως σε όλους μας έχει τύχει αυτό, και μάλλον πάνω από μια φορά!

Σε αυτό το κάλεσμα λοιπόν, κι εκεί που τσιμπολογούσα το τυροπιτάκι μου και χαμογελούσα αμήχανα, άκουσα έναν τύπο στο background να θέτει στην ομήγυρη το εξής τιτανοτεράστιο δίλημμα:

"Αν είχατε γιο, θα προτιμούσατε να γίνει αδερφή ή ναρκομανής;" 

What???? Ξαφνικά τέντωσα τα αυτιά μου και σκέφτηκα: «Έφη, η βραδιά αποκτά ενδιαφέρον».

Αφού η ομήγυρις κατάπιε την μπουκιά της, μπήκε σε διαδικασία να απαντήσει. Κανονικά και με επιχειρήματα. Σαν να τους είχαν ρωτήσει αν προτιμάνε βουνό ή θάλασσα, σινεμά ή θέατρο, κιθαρίστα ή ντράμερ.
Και σας έχω και καλύτερο. Υπήρξαν άνθρωποι (κανονικοί, από αυτούς που ζουν και αναπνέουν δίπλα μας) που επέλεξαν την κουρτίνα "ναρκομανής"!!!! 
Αντέχετε και τη συνέχεια; Ναι φυσικά, είχαν και επιχειρήματα. Γιατί αν γίνεις ναρκομανής μπορεί να απεξαρτηθείς και να σωθείς κάποια στιγμή ενώ αν γίνεις "αδερφή" πολύ δύσκολα σώζεσαι! (Μα πώς φίλε μου, σώζεσαι. Ταινίες δεν βλέπεις; Υπάρχει και το ηλεκτροσόκ, η λοβοτομή, η μετάνοια και συστηματική προσευχή που με τόση επιτυχία εφαρμόστηκαν στο παρελθόν.)

Αγαπητέ ανεγκέφαλε, μικροτσούτσουνε ελληνάρα (ναι ξέρω ότι ξεφεύγω αλλά και η βλακεία έχει τα όριά της!), κατ' αρχάς εύχομαι να μην έχεις παιδιά και να μην αποκτήσεις ποτέ. 
Κατά δεύτερον, θα σου πρότεινα να κάνεις ένα διάλειμμα από την μίζερη τακτοποιημένη ζωούλα σου και να πας μια βόλτα στην Ομόνοια ή το Πεδίο του Άρεως ή όπου αλλού έχουν μετατοπιστεί τα στέκια των ναρκομανών. Και να δεις αυτές τις σκιές ανθρώπων να περιφέρονται εκλιπαρώντας για τα 50 λεπτά που τους λείπουν προκειμένου να συμπληρώσουν τη δόση τους. Και μετά, αν αντέχει κι άλλο η μικρόψυχη καρδιά σου, πήγαινε να συναντήσεις γονείς παιδιών που έχουν πέσει στα ναρκωτικά. Δώστους την ευκαιρία να σου μιλήσουν για το γολγοθά τους και την αγωνία που ζουν κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο, μην τυχόν και τους ανακοινώσουν αυτό που δεν μπορούν καν να σκεφτούν. Και αν τολμάς μετά, ρώτα τους αν θα προτιμούσαν το παιδί τους να ήταν "αδερφή" αντί για ναρκομανής. Γιατί αν ήσουν γονιός, ή αν είχες την παραμικρή επαφή με το συναίσθημά σου, θα ήξερες καλά πως δεν υπάρχει χειρότερος εφιάλτης στη σκέψη ενός γονιού από το να συμβεί κάτι μοιραία κακό στο παιδί του (ούτε καν τη λέξη δεν μπορώ να ξεστομίσω).

Τώρα όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος του διλήμματος, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Το να είναι κάποιος - ή το ίδιο σου το παιδί - ομοφυλόφιλος ή "αδερφή" όπως αρέσκεσαι να τους αποκαλείς, δεν καταλαβαίνω σε ποιο ακριβώς επίπεδο σε ενοχλεί. Προσωπικά, το μόνο που θα με ενοχλούσε, θα ήταν η μείωση των πιθανοτήτων να γίνω κάποια στιγμή γιαγιά. Αν και ελπίζω πως μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, θα έχουν σωπάσει οι συντηρητικές φωνές σαν την δική σου και τα gay ζευγάρια θα έχουν αποκτήσει ίσα δικαιώματα, όπως ήδη γίνεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου που θέλουν να αποκαλούνται "πολιτισμένες". Κατά τα λοιπά, οι σεξουαλικές επιλογές του κάθε ανθρώπου (ναι, ναι, ακόμα και του παιδιού μου) είναι δικό του θέμα και ουδόλως θα έπρεπε να με/σε/μας αφορούν. 

 

Και τέλος, σε συνέχεια όλων αυτών των τραγελαφικών, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε πριν από λίγους μήνες αναφορικά με την αλλαγή ταυτότητας φύλου. Το μόνο που ακούγαμε τότε από τα μέσα (αποχαύνωσης) και διαβάζαμε στα tabloids ήταν πως πλέον θα επιτρέπεται η επέμβαση αλλαγής φύλου από τα 15 (συνοδευόταν και από το απαραίτητο τςτςτςτςτς και κούνημα του κεφαλιού ή του δαχτύλου). Μια μικρή διευκρίνιση λοιπόν. Δεν δόθηκε καμία δυνατότητα αλλαγής φύλου στα 15, αυτή υπήρχε ήδη έτσι κι αλλιώς. Αυτό που δόθηκε είναι η δυνατότητα να αλλάξει κάποιος ταυτότητα φύλου και να χρησιμοποιεί το όνομα της επιλογής του στην ταυτότητα και σε οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο, χωρίς να είναι προαπαιτούμενο να έχει υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.  

Κλείνοντας να πω πως το να είσαι γονιός, γονιός-άνθρωπος και όχι γονιός-τύραννος, προϋποθέτει να αντιμετωπίζεις με σεβασμό την όποια διαφορετικότητα, γιατί, θα σου πω κάτι που ίσως σε ξαφνιάσει. Τα παιδιά δεν βγαίνουν σε καλούπια ούτε και με καρμπόν, το κάθε ένα είναι μοναδικό και διαφορετικό. Αν δεν αντέχεις και δεν μπορείς να αποδεχθείς την όποια διαφορετικότητά του παιδιού σου και προσπαθήσεις να το φέρεις στα δικά σου μέτρα και σταθμά, τότε άστο, πάρε καλύτερα ένα καναρίνι που όλα τραγουδάνε λίγο πολύ το ίδιο ή τέλος πάντων έτσι ακούγεται στα αφτιά σου!

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Παιδική χαρά - Ενήλικη παράνοια

Μεγάλο σχολείο οι παιδικές χαρές! 
Ακόμη κι αν δεν έχετε παιδιά, αξίζει τον κόπο να πηγαίνετε μια στο τόσο στην παιδική χαρά της γειτονιάς σας. Πάρτε ένα καφέ (ή και ποπ-κορν), αράξτε και απολαύστε το θέαμα. Προσωπικά δεν έχω την πολυτέλεια ούτε να αράξω ούτε και χαλαρό καφέ να πιω, όμως αυτό δεν με αποτρέπει από να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα γύρω μου. 
Ακολουθούν κάποια περιστατικά που έζησα σε παιδικές χαρές και νομίζω πως είναι κρίμα να μην τα μοιραστώ μαζί σας.




Περιστατικό 1
Εκεί που καθόμουν αμέριμνη στο παγκάκι ήρθε κι έκατσε δίπλα μου γιαγιά με εγγονή. Ήταν μια από τις "γνωστές-άγνωστες" υστερικές γιαγιάδες που συναντάς παντού (το είδος βγαίνει σε σε μαμάδες, σπανιότερα δε και σε μπαμπάδες/ παππούδες). Από αυτές που τσιρίζουν συνεχώς, κυνηγάνε τα παιδιά τους από πίσω και όσο αυτά προσπαθούν να γλιτώσουν σκαρφαλώνοντας στο πιο ψηλό σκαλί αυτές τρέχουν ξοπίσω τους με την απειλή αβγού/ φρούτου/ μπριάμ ή ότι άλλο έβγαλε εκείνη τη μέρα η κουζίνα τους. Η γιαγιά της ιστορίας μας κυνηγούσε την εγγονή της με ένα γιαουρτάκι που έμοιαζε να είναι παγερά αδιάφορο στον αποδέκτη του. Και τότε ξεκίνησε. 
- Πόσο χρονών είναι η κόρη σας;
- Τόσο.
Α τόσο είναι κι η δική μας αλλά είναι πολύ πιο κοντή.
- Ε δεν πειράζει, θα το πάρει μαζεμένο. 
- Το τρως το γιαούρτι σου κοριτσάκι; (απευθυνόμενη στην τρίχρονη κόρη μου)
- ... (σιγή ιχθύος ή σιγά μη σου απαντήσω)
- (χωρίς να πτοηθεί καθόλου) Ακούς Κατερίνα, το κοριτσάκι είναι σαν κι εσένα αλλά έχει μεγαλώσει γιατί τρώει το γιαούρτι της. Εσύ δεν το τρως και θα μείνεις κοντή. 
(Η γλώσσα σου να μείνει κοντή ηλίθια!)
Με συνοπτικές διαδικασίες, μάζεψα τσάντα και παιδί και την έκανα για άλλα μέρη.

Περιστατικό 2
Κοριτσάκι σκαρφαλώνει στην τσουλήθρα από την ανάποδη με χαρακτηριστική ευκολία (γιατί η κανονική δεν έχει καμία χάρη αν είσαι σε οποιαδήποτε ηλικία άνω των δύο) και κάνει και κάτι ακροβατικά στο μονόζυγο. Από κάτω αγοράκι με τον πατέρα του την παρακολουθούν. Και ξεκινάει ο εξής διάλογος (πατέρας του αγοριού προς τον παππού του κοριτσιού):
- Πόσο είναι η μικρή σας;
- Τόσο.
- Πω πω, ο δικός μου είναι πιο μεγάλος και με το ζόρι ανεβαίνει στην τσουλήθρα. 
- ..... (και τι θες να σου πω εγώ τώρα;;)
- Και μιλάει καθαρά κι όλας, ε;
- Ναι μίλησε γρήγορα...
- Ο δικός μου τίποτα..Είναι πολύ μουντρούχος!
(Το ότι δεν μιλάει ακόμα το παιδί σου δεν σημαίνει πως δεν ακούει κι όλας...)




Περιστατικό 3
Κάθομαι στο παγκάκι ενόσω η μικρή ανεβοκατεβαίνει τσουλήθρες και αλογάκια. Κάθεται δίπλα μου μαμά με κόρη. Καθώς είμαι σε φάση αναζήτησης παιδικού σταθμού αποφασίζω να πιάσω κουβέντα: 
- Έχετε ξεκινήσει παιδικό;
- Όχι ακόμα αλλά θα την στείλω του χρόνου.
- Α τα ίδια κι εγώ. Έχετε καταλήξει σε κάποιον;
- Ναι στον τάδε. 
- Δεν τον έχω ακούσει. Είναι καλός;
- Ναι πολύ καλός. Σκέψου πως μια φορά την εβδομάδα τα πηγαίνουν εκκλησία για να κοινωνήσουν κι έτσι το γλιτώνεις εσύ αυτό! 
(Κι εγώ πίστευα πως θα γλιτώσω τα Αγγλικά και το κολυμβητήριο, δεν είχα σκεφτεί το σενάριο της εκκλησίας!





Περιστατικό 4
Είμαι στην παιδική χαρά και μπροστά μου είναι μαμά με κοριτσάκι που παίζει στην τσουλήθρα. Κάποια στιγμή έχουν μαζευτεί πολλά παιδάκια γύρω από κουβαδάκια-φτυαράκια και παίζουν με τα χώματα. Ενθουσιασμένο το κοριτσάκι τρέχει κατά εκεί κι ετοιμάζεται να μπει στην παρέα των κατασκευαστών. Η μαμά σε κατάσταση υστερίας:
- Ειρήνη μην πας εκεί!!!!! Θα γίνεις χάλια!
- Μα μαμά, θέλω να παίξω κι εγώ λίγο με τα χώματα!
- Όχι Ειρήνη, δεν μπορείς να πας εκεί! Θα λερωθούν τα καινούρια σου παπούτσια! Αν πας θα φύγουμε αμέσως!
(Και γιατί κυρία μου έφερες το παιδί στις κούνιες με τα καινούρια του παπούτσια; Και βασικά τι νομίζεις πως είναι τα καινούρια παπούτσια του 4χρονου κοριτσιού σου; Manolo Blahnik; Δηλαδή πήρες παιδικά παπουτσάκια και πιστεύεις πως θα βγάλουν τη χρονιά καθαρά και αλώβητα;;;)

Ε, μπορεί να μην πηγαίνω στο θέατρο όσο συχνά θα ήθελα όμως οι παιδικές χαρές μου προσφέρουν θέαμα απλόχερα!

(Αναμένω σχόλια με τις δικές σας εμπειρίες!)

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Κάθε κατσίκα κι άλλο γάλα

Περίεργο ζώο ο άνθρωπος. Στο σχολείο μας έλεγαν πως είναι ζώο πολιτικό, ζώο κοινωνικό, ζώο λογικό... Περισσότερο από όλα όμως ξέρετε τι είναι; Ζώον συγκριτικόν. Και τι είναι αυτό; Είναι το δίποδο ον που χρησιμοποιεί το μυαλό του και τη λογική του για να συγκρίνει και να συγκρίνεται, να καυχιέται για τα δικά του και να υποβιβάζει τα των άλλων, να αγωνιά με λίγα λόγια για το πότε θα ψοφήσει η κατσίκα του διπλανού αντί να σκάει για τη δική του κατσίκα. Με τη δική του κατσίκα θα ασχοληθεί μόνο και μόνο για να την μπει στον διπλανό επειδή έβγαλε 2 σταγόνες περισσότερο γάλα. Σκεφτείτε πόση φαιά ουσία αναλώνουμε στο να συζητάμε και να αναλύουμε ποιος βγάζει τα περισσότερα λεφτά, ποιος έχει τα πιο πολλά πτυχία, το μεγαλύτερο σπίτι και τις ωραιότερες γκόμενες. 

Φυσικά, η αγωνία των συγκρίσεων εμφανίζεται ακόμη πιο μεγεθυμένη στον κόσμο των μαμάδων/μπαμπάδων/παππουδογιαγιάδων.

Από την πρώτη μέρα που γέννησα το μόνο που άκουγα ήταν συγκριτικές ερωτήσεις. Γέννησες με καισαρική ή φυσιολογικά; Πώς και 
καισαρική ενώ η γειτόνισσα γέννησε φυσιολογικά; Φυσιολογικά και σου πήρε τόσες ώρες ενώ η ξαδέρφη σου τα κατάφερε με 2 σπρωξίματα; Θήλασες ή έδωσες ξένο γάλα; Γιατί δεν τα κατάφερες να θηλάσεις και η διπλανή σου τα κατάφερε μια χαρά; Γιατί θήλασες μόνο 5 μήνες ενώ μια γνωστή μου θήλασε 5 χρόνια;

Και βέβαια η συγκριτική τρέλα 
είχε μόλις ξεκινήσει. Αν το παιδί σου περπάτησε στους 15 μήνες κάποιας άλλης στους 10 έκανε ήδη μαραθώνιο, αν μίλησε στα δύο χρόνια της άλλης βγήκε από την κοιλιά και απήγγειλε Παλαμά, αν έβγαλε την πάνα στα 2,5 της άλλης στο χρόνο έπαιρνε τον μπιντέ του, αν έμαθε να διαβάζει στην 1η Δημοτικού της άλλης είχε μάθει από τον βρεφικό, και τελειωμό δεν έχει... (φυσικά όλες αυτές οι ερωτήσεις συνοδεύονται με την απαραίτητη απορία στο βλέμμα: "Μα πόσο έχει καθυστερήσει το παιδί σου;")



Μόνη μας αγωνία μοιάζει να είναι πόσο πιο έξυπνο/ προχωρημένο/ ιδιοφυές είναι το παιδί μας από το παιδί της διπλανής. Λες και υπάρχει περίπτωση ένα "υγιές" παιδί να μην περπατήσει/μιλήσει/γράψει/ μάθει πώς κάνει η πάπια και το σκυλάκι.

Κι εκεί που όλη αυτή η συγκριτική παράνοια έχει αρχίσει να παρασέρνει κι εσένα και πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται "κοίτα το καμάρι μου που λύνει δευτεροβάθμια εξίσωση ενώ της γειτόνισσας που γεννήθηκε και 6 μήνες νωρίτερα ακόμα παλεύει με την αφαίρεση" κάνεις ένα βήμα πίσω και κοιτάς λίγο τη μεγάλη εικόνα. Κι αναρωτιέσαι μήπως πήρε κι εσένα η μπάλα όλης αυτής της κόντρας που καλλιεργεί εδώ και χρόνια η κοινωνία. 
Μήπως τελικά πρέπει να κάνουμε λίγο διαφορετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας από το πόσο πιο "προχωρημένο" είναι το παιδί μας από τα άλλα; Είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα; Τα μεγαλώνουμε με όση περισσότερη αγάπη μπορούμε; Τους δίνουμε τις αρχές και τις κατευθύνσεις που νιώθουμε πως είναι σωστές; Μεγαλώνουμε πλάσματα που ελπίζουμε να μας κάνουν περήφανους όταν γεράσουμε, όχι γιατί θα έχουν 10 πτυχία αλλά γιατί θα είναι σωστοί άνθρωποι; 
Μήπως πρέπει να σταματήσουμε να ακονίζουμε τα μαχαίρια μας, να αφήσουμε τις μεζούρες στο ντουλάπι και να σκεφτούμε πως όλη αυτή η αγωνία που μας κατακλύζει για τα παιδιά μας να τα κάνουν όλα γρήγορα, να τα κάνουν όλα πρώτα, να ξεχωρίσουν στα αθλήματα ή τα μαθήματα, δημιουργούν ανθρώπους γεμάτους άγχος και ψυχαναγκασμούς;
Ας αφήσουμε για λίγο την κατσίκα του διπλανού στη ησυχία της και ας εστιάσουμε λίγο παραπάνω στη δικιά μας κατσίκα που ακόμη κι αν βγάζει λιγότερο γάλα σίγουρα θα έχει κάτι άλλο πολύτιμο να μας προσφέρει. Γιατί το βέβαιο είναι πως αν εστιάζουμε τόσο πολύ στο λιγότερο θα χάσουμε και το περισσότερο.