Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Ατάκες κι επί τόπου

Στην αρχή σημείωνα λέξεις, η καμηλοπάρδαλη ήταν παπάνινη, ο Ολυμπιακός Κικικός, το γλειφιτζούρι φουζούρι και πάει λέγοντας. Σιγά-σιγά όμως οι λέξεις έγιναν φράσεις και οι φράσεις προτάσεις και διάλογοι, και τελικά όλο και συχνότερα έπιανα τον εαυτό μου να κλαίει από τα γέλια. 
Τότε ήταν που μου ήρθε η φαεινή ιδέα να αρχίσω να καταγράφω διαλόγους και ατάκες - αν ζείτε σε σπίτι με παιδί γύρω στα 3 ή 4 ή 5, νομίζω πως είναι η σωστή στιγμή να κάνετε το ίδιο. Οι ατάκες πέφτουν βροχή και μετά από λίγο ξεχνιούνται, και είναι αμαρτία από το θεό! 

Κι επειδή κάθε φορά που ανοίγω το τετράδιο της ατάκας νιώθω σαν να έχω πάρει 10 αντικαταθλιπτικά, σκέφτηκα πως είναι κρίμα να μη μοιράσω λίγο δωρεάν γέλιο στο αναγνωστικό κοινό!
Θεματική εγκυμοσύνη
Όπως ήταν αναμενόμενο, η εγκυμοσύνη της ξύπνησε χίλιες-δυο απορίες!

1. Όταν συνειδητοποίησε πως η κοιλιά μου περιείχε μωρό και όχι (μόνο) πίτσες: 
"Μαμά πώς μπήκε το μωρό στην κοιλιά σου; Το έφαγες;"

2. Στο ίδιο πλαίσιο αγωνίας, με ρώτησε από πού θα βγει το μωρό και της απάντησα (την αλήθεια!). Την επόμενη μέρα ενημέρωσε τον πατέρα της: 
"Μπαμπά, το μωρό θα βγει από τον ποπό της μαμάς!!!"

3. - Μαμά το μικρό κοριτσάκι να το πούμε Κατερίνα.
    - Ποιο μικρό κοριτσάκι;
    - Αυτό που θα κάνετε μετά το αγοράκι.
    - Εεεεε, δεν ξέρω αν θα κάνουμε κι άλλο παιδάκι μετά...
    - Αν θέλετε μπορώ να σας βοηθήσω εγώ να το φτιάξετε.
    - Και πώς θα μας βοηθήσεις δηλαδή;
    - Θα φτιάξω τα χεράκια του, το κεφαλάκι του, την πλατούλα του, ό,τι      άλλο χρειάζεται!



Αγωνίες φαγητού:
Καθότι το παιδί μου είναι ιδιαίτερα φαγανό, μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας αναλώνεται στο θέμα του φαγητού. 

1. Μπαμπάς: Θέλεις να φας τοστ ή corn flakes?
    Δανάη: Και τα δύο!
    Μπαμπάς: Δε γίνεται και τα δύο, πρέπει να διαλέξεις.
    Δανάη: Α! Έχω μια ιδέα για ένα καινούριο κόλπο! Να βάλουμε corn-        flakes μέσα στο τοστ!

2. Μετά από βόλτα στο IKEA:
- Δανάη τι σου άρεσε περισσότερο στο IKEA?
  (κι ενώ περίμενα να ακούσω τα κουκλάκια, τα τραπεζάκια, άντε τα   πιατάκια)
- Τα παγωτά και τα μπισκότα!

3. Μπαμπάς που μόλις γύρισε από τη δουλειά: Δανάη έχεις φάει;
    Δανάη που μόλις είχε φάει: Όχι, αλλά μη ρωτήσεις τη μαμά.

4. Πήγαμε αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη με την Ολυμπιακή και επιστρέψαμε με την Ellinair. Στην Ολυμπιακή μας προσέφεραν κρακεράκια και μπισκοτάκια ενώ στην Ellinair μπισκοτάκια μόνο. Αυτό το γεγονός γέννησε πολλά ερωτήματα στη Δανάη... Της εξήγησα πως επιστρέψαμε με διαφορετική εταιρεία και πως μόνο η Ολυμπιακή έδινε κρακεράκια
Όταν φτάσαμε στο σπίτι μας, έπιασε κουβέντα με τον κροκόδειλο της (ναι, μιλάει με έναν κροκόδειλο, δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα) και του είπε: 
"Κροκόδειλε, πήγαμε στη Θεσσαλονίκη με το αεροπλάνο αλλά μόνο ο Ολυμπιακός μας έδωσε κρακεράκια!" 
(Όταν ταυτόχρονα έχει δουλέψει υποχθόνια η προπαγάνδα του μπαμπά)

5. Ενώ όλα τα παιδάκια βλέπουν εφιάλτες με τέρατα και δράκους το δικό μου το παιδί ξύπνησε έντρομο ένα βράδυ και μου είπε κλαίγοντας:
 "Μαμά, ο μπαμπάς έφαγε όλα τα γιαουρτάκια μου!"


Ο Μπαμπάς ο ξεχασιάρης
ή καλύτερα να σου βγει το μάτι 

1. Η απορία: "Μπαμπά γιατί είσαι ξεχασιάρης;"

2. Η γαλιφιά: Μόλις έφτασαν στο σχολείο ο μπαμπάς συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει να πάρει το κολατσιό της: "Μπαμπακούλη ξεχασιαρούλη!"

3. Η ταύτιση: Ένα βράδυ της διάβαζα τη Σταχτοπούτα και ξαφνικά με διέκοψε και με ρώτησε όλο ενθουσιασμό:
"Δηλαδή μαμά η Σταχτοπούτα ξέχασε να πάρει το παπουτσάκι της;"
"Ναι το ξέχασε γιατί έφυγε πολύ βιαστικά"
"Δηλαδή μαμά, η Σταχτοπούτα είναι ξεχασιάρα σαν τον μπαμπά!"


Κατηγορία Γενικά
Χωρίς συγκεκριμένη θεματική ομαδοποίηση

1. Ενώ ετοιμαζόταν να ταΐσει το γάτο μας τον Ερνέστο: 
"Ερνέστο έπλυνες τα ποδαράκια σου;" 
(Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έχεις γίνει εμμονική με το πλύσιμο των χεριών πριν το φαγητό!!)

2. "Μαμά το ξέρεις πως μερικά κορίτσια έχουν μουσάκια στα χεράκια τους!"
(που μάλλον δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη το laser ή το κερί!)

3. Την περίοδο της εμμονής της με τo ζήτημα πού μένει ο ένας και πού μένει ο άλλος: 
    - Μαμά πού μένει ο παππούς;
      (Κι ενώ της έχω απαντήσει καμιά 10ρια φορές στην ίδια ερώτηση)
    - Πες μου εσύ πού μένει. Αφού ξέρεις.
    - Α ναι ξέρω! Μένει στα Μαρούσια!! 
(Μάλλον είναι το σημείο που τα Μελίσσια συναντάνε το Μαρούσι!)

4. Μετά από κλάματα επειδή της κάναμε ορό στη μύτη και την είχε πιάσει απελπισία: "Μπαμπά πάω να ξαπλώσω λίγο να διαβάσω παραμύθια για να χαλαρώσω!!!"

5. - Μαμά θα σε βοηθήσω εγώ να κόψουμε να την πάνα. 
    - Α, πολύ χαίρομαι! Και πώς σκέφτεσαι να με βοηθήσεις;
    - Θα πάρω ένα ψαλίδι εγώ κι ένα ψαλίδι εσύ και θα την κόψουμε μαζί!
   (Ένας εύκολος, γρήγορος και αποτελεσματικός τρόπος που συστήνω       σε όλους τους γονείς για το κόψιμο της πάνας!)

6. Είναι Φλεβάρης, έξω χιονίζει και η Δανάη αναρωτιέται: 
    "Μαμά πού είναι ο Άγιος Βασίλης;" 
   (αφού στα παραμύθια όταν χιονίζει, πάντα μα πάντα είναι     Χριστούγεννα!)

7. Της διάβαζα ένα παραμύθι και όπως κοιτούσε τις εικόνες μου λέει: 
- Αυτή στη ζωγραφιά είναι η Μαμά;
- Όχι βρε, ο μπαμπάς είναι! Πώς σου ήρθε; Αφού δεν μοιάζει για μαμά!!
- Μα πώς είναι ο μπαμπάς; Αυτός δεν έχει μούσια!
(Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς πως όοοοολοι οι άντρες έχουν αφήσει μούσι!!)


8. Παίζαμε "κομμωτήριο" και εκεί που μου "έβαφε" τα νύχια με ρώτησε: 
ού πήγατε το Πάσχα;"
 ".....Τι;;" 
"Τίποτα βρε μαμά, έτσι το λέω, στα ψέματα!"
(Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς πως την έχεις σύρει τόσες φορές στο κομμωτήριο που έχει εμπεδώσει πώς κάνουν small talk οι νυχούδες!!!)

9. Στο μετρό μια γιαγιά της έπιασε κουβέντα. Πώς σε λένε, πας σχολείο και τα σχετικά. 
Και όταν στην ερώτηση "Τι σου αρέσει περισσότερο στο σχολείο;", η Δανάη απάντησε "Ο Μιχάλης!" 
(Μιχάλη το νου σου, ο μπαμπάς της Δανάης είναι πολύ βίαιος - not!)

10. Μια μέρα, μόλις γυρίσαμε από το σχολείο με φώναξε η Δανάη ενθουσιασμένη: 
"Μαμά, κοίτα δύο μαλάκες!!" 
Κι εκεί που σκεφτόμουν αν θα σκοτώσω πρώτα τον μπαμπά της και μετά τους συμμαθητές της ή τούμπα, κοιτάω και τι να δω: δύο μαράκες!!!


Κι επειδή η σκέψη και η φαντασία των παιδιών προσωπικά μου προκαλούν ατελείωτο θαυμασμό, θα χαρώ πολύ να μου στείλετε την πιο αστεία ατάκα του παιδιού σας! Και μπορεί στο τέλος να βγάλουμε και κανένα βιβλίο (που θα χορηγείται με συνταγή γιατρού σε περιπτώσεις βαριάς κατάθλιψης!) 

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Δε φταις εσύ, η φαντασία σου τα φταίει..

Νομίζω πως λίγο-πολύ όλες οι γυναίκες - είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι - φαντασιωνόμαστε πώς θα είναι η ζωή μας όταν έρθει η μαγική ώρα που θα αποκτήσουμε το τελειότερο, ομορφότερο και εξυπνότερο πλασματάκι που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα – μπορείς να το αποκαλείς και απόγονο. 
Όταν φτάσει η στιγμή αυτή βέβαια, σχεδόν κάθε προσδοκία κάνει "πλατς" και σκάει σαν σαπουνόφουσκα στη μούρη μας!
Ύστερα από 3+ χρόνια μητρότητας, πιστεύω πως δικαιούμαι να ξεδιπλώσω τις δικές μου αυταπάτες μαζί με τη συνεπακόλουθη απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα - έτσι για να την σπάσω λίγο στις φαντασιώσεις σας!



1. Εγκυμοσύνη
Φαντασία:
Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης θα είμαι μια γλυκούλα εγκυούλα με μια μικρή στρογγυλή κοιλίτσα που με τα βίας θα φαίνεται, και με το υπόλοιπο κορμί λαμπάδα.
Πραγματικότητα: Έφτιαξα μια κοιλιά τύπου έχω καταπιεί 2 καρπούζια - από τα μεγάλα, τα σωστά - και προς το τέλος της εγκυμοσύνης οι αστράγαλοί μου έμοιαζαν με ποδαράκια μοσχαναθρεμμένου ελέφαντα.

2. Γέννα
Φαντασία:
Θα έχω την ωραιότερη εμπειρία φυσικού τοκετού, χωρίς παρεμβάσεις τύπου επισκληρίδιο και άλλα τέτοια περιττά, οι πόνοι θα είναι απλά μια γλυκιά υπενθύμιση πως καταφθάνει το παιδί μου και όταν έρθει η ώρα, θα σπρώξω 4 φορές και θα βγει!
Πραγματικότητα: Μετά από 5 ώρες πόνα, φύσα και ξεφύσα άρχισα να παρακαλάω όποιον μιλούσε ελληνικά να μου κάνει επισκληρίδιο, διαπίστωσα περίτρανα για ποιο λόγο οι πόνοι της γέννας λέγονται ωδίνες και όσο για τα 4 μικρά σπρωξιματάκια, δε θα ήθελα να τα σχολιάσω (ίσως με διαβάζουν και εγκυμονούσες και είναι κρίμα!)

3. Έρωτας με την πρώτη ματιά
Φαντασία:
Μόλις αντικρίσω το παιδί μου θα με πνίξει το μητρικό φίλτρο και θα το ερωτευθώ κεραυνοβόλα άπαξ και διαπαντός!
Πραγματικότητα: Τις πρώτες εβδομάδες ζωής της μικρής μου, περισσότερο αμηχανία ένιωθα σε σχέση με αυτό το μικρό, ανήμπορο και λίγο στραβοπατημένο πλασματάκι παρά έρωτα κεραυνοβόλο. Σκέψεις του τύπου «Τι το κάνουμε τώρα;» «Μήπως κάπως λίγο βιάστηκα;» και «Omg, αυτό ήρθε για να μείνει» είχαν σκεπάσει όλο το οπτικό μου πεδίο.

4. Η ευτυχία της ολοκλήρωσης
Φαντασία:
Από τη στιγμή που θα γεννήσω και για το υπόλοιπο της ζωή μου θα είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Λογικό, αφού θα έχω βιώσει την απόλυτη ολοκλήρωση της μητρότητας.
Πραγματικότητα: Όχι, δεν είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Ειδικά τον πρώτο καιρό κινούμουν στο φάσμα από κουρασμένη μέχρι εξαντλημένη, ήμουν συχνά θυμωμένη και εκνευρισμένη και κάπου-κάπου – βασικά όταν επιτέλους κατάφερνα να το κοιμίσω – ευτυχισμένη.

5. Θηλασμός
Φαντασία:
Ο θηλασμός είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Θα ακουμπήσω το παιδί μου στο στήθος και θα αρχίσει να τρώει. Μετά θα χορτάσει και θα κοιμηθεί. Όταν ξυπνήσει - μετά από κανένα 4ωρο φαντάζομαι - θα ξαναθηλάσει για 10' και θα συνεχίσει ατάραχο τον ύπνο του.
Πραγματικότητα: Τους πρώτους μήνες, το μωρό αποτελούσε φυσική προέκταση του στήθους μου και ο καναπές του πισινού μου, είχα θηλάσει σε όλες τις πιθανές και απίθανες στάσεις, υπήρχαν στιγμές που πονούσα τόσο πολύ που θα προτιμούσα να του δώσω βρόμικο από τη Μαβίλη παρά το γάλα μου, και άλλες που ήθελα να κοπανήσω το κεφάλι μου στους τοίχους από την πλήξη και την κλεισούρα.

6. Το μωρό μου δε θα κλαίει
Φαντασία:
Το δικό μου το μωρό δεν θα κλαίει. Αφού θα έχω προλάβει να ικανοποιήσω όλες του τις ανάγκες γιατί να κλάψει; Αφού θα το έχω ταϊσμένο, αλλαγμένο και ζεστό/ δροσερό, δε θα έχει κανένα λόγο να κλάψει!
Πραγματικότητα: Τα μωρά κλαίνε. Έτσι απλά. Τα αεροπλάνα είναι φτιαγμένα για να πετάνε, οι σοκολάτες για να παχαίνουν και τα μωρά για να κλαίνε. Και συνήθως είναι προγραμματισμένα να κλαίνε τις πιο ακατάλληλες στιγμές, π.χ. όταν αποφασίσεις να βγεις τρέμοντας για τον πρώτο μετα-μωρού καφέ, όταν είσαι μόνη σου στην Εθνική οδό και αυτό είναι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, όταν έχεις βγει βόλτα με το καρότσι και έχεις απομακρυνθεί κάπου 5χλμ από το σπίτι σου.

7. Ύπνος
Φαντασία:
Εντάξει, τις πρώτες μέρες τα μωρά ξυπνάνε σχετικά συχνά, μετά από λίγο καιρό όμως – πόσο να ναι; 1-2 μήνες; - αρχίζουν να κοιμούνται όλο το βράδυ, και κάπως έτσι συνεχίζουν για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Πραγματικότητα: Η κόρη μου σταμάτησε να ξυπνάει τη νύχτα όταν ήταν 1,5 έτους και αυτό είναι ένα καλό μοντέλο. Ξέρω γονείς με παιδιά 4 ετών που ακόμα ξυπνάνε 1-2 φορές κάθε βράδυ! Το καταπληκτικό είναι πως εκεί που νομίζεις πως ο ύπνος τους έστρωσε και θα ξαναγίνεις άνθρωπος, τσουπ, σκάει ένα καινούριο δόντι, μια φρέσκια ίωση, ένας ολοκαίνουριος πυρετούλης και το όνειρο "συνεχόμενος ύπνος πάνω από 2 ώρες" πάει περίπατο.

8. Διατροφικές συνήθειες
Φαντασία:
Θα αγοράζω μόνο βιολογικές τροφές και θα δίνω στο παιδί μου μόνο υγιεινά φαγητά φτιαγμένα από τα χεράκια μου. Πατάτες τηγανητές θα φάει μετά τα 5, ζάχαρη στο λύκειο και γαριδάκια ποτέ.
Πραγματικότητα: Τον πρώτο καιρό - στο πρώτο παιδί - θα ψωνίζεις όντως μόνο βιολογικά. Μετά από λίγο θα βαρεθείς και θα πεις στον εαυτό σου "Έλα μωρέ, όλα ίδια είναι απλά τα βιολογικά τα πληρώνω 3 φορές πάνω" και λίγο πιο μετά, όταν θα πηγαίνετε οικογενειακώς για φαγητό θα του παραγγέλνεις πατάτες τηγανητές με κάτι, μπας και φάει λίγο από το κάτι. Στην αρχή, στα παιδικά πάρτι θα αρνείσαι οτιδήποτε μη χειροποίητο ή με προσθήκη ζάχαρης (το παιδί θα φεύγει νηστικό) ενώ μετά από λίγα χρόνια θα το θεωρείς προσωπική νίκη να έχει φάει μόνο 2 κομμάτια τούρτα.

9. Παιχνίδια
Φαντασία:
Θα του αγοράσω πολύ λίγα παιχνίδια (έχω ακούσει πως ο ιδανικός αριθμός παιχνιδιών είναι 7) γιατί δε θέλω ούτε να κακομάθει ούτε να γίνει θύμα του ανεξέλεγκτου καταναλωτισμού και υποχείριο των πολυεθνικών.
Πραγματικότητα: Από τότε που μπήκε στη ζωή μας ο Τζάμπος και τα παιχνίδια με 3 ευρώ, γεμίσαν τα παιδικά δωμάτια σαβούρες. Πλέον μπορούν όλοι - γνωστοί και άγνωστοι - να πάρουν από ένα μικρό δωράκι στο παιδί μας και κάπως έτσι καταλήγουμε να ζούμε σε δωμάτια ασφυκτικά γεμάτα από παιχνίδια μισοσπασμένα (πόσο να αντέξει ο Κινέζος;) και μισοξεχασμένα σε ράφια και κουτιά.

10. Τηλεόραση
Φαντασία:
Δεν υπάρχει χειρότερο από την τηλεόραση, είναι εθιστική, προβάλλει άσχημα πρότυπα και πληγώνει την αισθητική μου. Εγώ δεν θα εκθέσω το παιδί μου σε αυτό το αίσχος πριν πάει δημοτικό.
Πραγματικότητα: Όσο σθεναρά κι αν αντιστέκεσαι το παλιοκούτι είναι εκεί. Σε κάποια στιγμή αδυναμίας θα το ανοίξεις για να απασχολήσει για λίγο το παιδί και να πάρεις μια μικρή ανάσα και το κακό θα έχει ήδη γίνει.

11. Tantrums
Φαντασία:
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους να υστεριάζουν και να πέφτουν κάτω και να χτυπιούνται σαν τα ψάρια σε δημόσιους χώρους. Πώς είναι δυνατόν να έχεις κακομάθει τόσο πολύ τα παιδιά σου ώστε να φτάνουν σε τέτοιο σημείο;;
Πραγματικότητα: Όταν η μικρή μου διένυε τα terrible twos, έτρεμα να πάω μαζί της ακόμη και μέχρι το σούπερ μάρκετ. Δεν ήξερα πού, πότε και γιατί θα μας βρει η κρίση. Δε θα ξεχάσω μια φορά που είχε πέσει κάτω και ούρλιαζε έξω από τις σκάλες του μετρό, ο κόσμος σταματούσε και μας θαύμαζε, κι εγώ σκεφτόμουν να βάλω εισιτήριο μπας και βγάλω τα έξοδα του ψυχιάτρου. (Όλο αυτό κράτησε κανένα εξάμηνο το πολύ, το μεγαλύτερο εξάμηνο της ζωής μου!)

12. Κοινωνική ζωή
Και για το τέλος, σας φύλαξα το πιο στενάχωρο - για μένα - κομμάτι των ανεκπλήρωτων προσδοκιών μου. Πίστευα ακράδαντα πως θα μπορέσω κάπως να προσαρμόσω τις μετά παιδιού ανάγκες μου στην προ παιδιού ζωή μου. Πίστευα πως θα βγαίνω πολύ, θα βλέπω τους φίλους μου πολύ και θα διατηρηθούν ζωντανές και ανέπαφες όλες μου οι φιλίες.
Πραγματικότητα: Μετα λύπης μου έχω να σας πω πως είτε θα χάσετε είτε θα απομακρυνθείτε από αρκετούς φίλους σας. Κάποιους δεν θα τους αντέχετε εσείς (η προοπτική να συναντηθούμε στις 11μ.μ. για ποτό μου μοιάζει πλέον σαν μαστίγωμα με διπλό ζωνάρι), ενώ κάποιοι δεν θα σας αντέχουν αυτοί (η συγκριτική ανάλυση των pampers σε σχέση με τα babylino δεν παρουσιάζει το ίδιο ενδιαφέρον για όλους τους ανθρώπους). Θέλω να πιστεύω πως οι αληθινοί φίλοι πάντα επιστρέφουν και πως όταν οι ζωές μας καταφέρουν να ξαναμπούνε σε κοινή τροχιά, κάπου-κάπως θα ξανασυναντηθούμε.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Τα μεγάλα διλήμματα της ζωής

Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα σε ένα κάλεσμα, από αυτά που ξέρεις μόνο τον οικοδεσπότη και κανέναν άλλο, και όλοι οι άλλοι είναι παρέα, κι εσύ αναρωτιέσαι τι κάνεις εκεί, και προσπαθείς κάπως μάταια να κοινωνικοποιηθείς γιατί όλοι οι άλλοι γνωρίζονται τόσο καλά που επικοινωνούν με τους δικούς τους κώδικες…. Φαντάζομαι πως σε όλους μας έχει τύχει αυτό, και μάλλον πάνω από μια φορά!

Σε αυτό το κάλεσα λοιπόν, κι εκεί που τσιμπολογούσα το τυροπιτάκι μου και χαμογελούσα αμήχανα, άκουσα έναν τύπο στο background να θέτει στην ομήγυρη το εξής τιτανοτεράστιο δίλημμα:

"Αν είχατε γιο, θα προτιμούσατε να γίνει αδερφή ή ναρκομανής;" 

What???? Ξαφνικά τέντωσα τα αυτιά μου και σκέφτηκα: «Έφη, η βραδιά αποκτά ενδιαφέρον».

Αφού η ομήγυρις κατάπιε την μπουκιά της, μπήκε σε διαδικασία να απαντήσει. Κανονικά και με επιχειρήματα. Σαν να τους είχαν ρωτήσει αν προτιμάνε βουνό ή θάλασσα, σινεμά ή θέατρο, κιθαρίστα ή ντράμερ.
Και σας έχω και καλύτερο. Υπήρξαν άνθρωποι (κανονικοί, από αυτούς που ζουν και αναπνέουν δίπλα μας) που επέλεξαν την κουρτίνα "ναρκομανής"!!!! 
Αντέχετε και τη συνέχεια; Ναι φυσικά, είχαν και επιχειρήματα. Γιατί αν γίνεις ναρκομανής μπορεί να απεξαρτηθείς και να σωθείς κάποια στιγμή ενώ αν γίνεις "αδερφή" πολύ δύσκολα σώζεσαι! (Μα πώς φίλε μου, σώζεσαι. Ταινίες δεν βλέπεις; Υπάρχει και το ηλεκτροσόκ, η λοβοτομή, η μετάνοια και συστηματική προσευχή που με τόση επιτυχία εφαρμόστηκαν στο παρελθόν.)

Αγαπητέ ανεγκέφαλε, μικροτσούτσουνε ελληνάρα (ναι ξέρω ότι ξεφεύγω αλλά και η βλακεία έχει τα όριά της!), κατ' αρχάς εύχομαι να μην έχεις παιδιά και να μην αποκτήσεις ποτέ. 
Κατά δεύτερον, θα σου πρότεινα να κάνεις ένα διάλειμμα από την μίζερη τακτοποιημένη ζωούλα σου και να πας μια βόλτα στην Ομόνοια ή το Πεδίο του Άρεως ή όπου αλλού έχουν μετατοπιστεί τα στέκια των ναρκομανών. Και να δεις αυτές τις σκιές ανθρώπων να περιφέρονται εκλιπαρώντας για τα 50 λεπτά που τους λείπουν προκειμένου να συμπληρώσουν τη δόση τους. Και μετά, αν αντέχει κι άλλο η μικρόψυχη καρδιά σου, πήγαινε να συναντήσεις γονείς παιδιών που έχουν πέσει στα ναρκωτικά. Δώστους την ευκαιρία να σου μιλήσουν για το γολγοθά τους και την αγωνία που ζουν κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο, μην τυχόν και τους ανακοινώσουν αυτό που δεν μπορούν καν να σκεφτούν. Και αν τολμάς μετά, ρώτα τους αν θα προτιμούσαν το παιδί τους να ήταν "αδερφή" αντί για ναρκομανής. Γιατί αν ήσουν γονιός, ή αν είχες την παραμικρή επαφή με το συναίσθημά σου, θα ήξερες καλά πως δεν υπάρχει χειρότερος εφιάλτης στη σκέψη ενός γονιού από το να συμβεί κάτι μοιραία κακό στο παιδί του (ούτε καν τη λέξη δεν μπορώ να ξεστομίσω).

Τώρα όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος του διλήμματος, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Το να είναι κάποιος - ή το ίδιο σου το παιδί - ομοφυλόφιλος ή "αδερφή" όπως αρέσκεσαι να τους αποκαλείς, δεν καταλαβαίνω σε ποιο ακριβώς επίπεδο σε ενοχλεί. Προσωπικά, το μόνο που θα με ενοχλούσε, θα ήταν η μείωση των πιθανοτήτων να γίνω κάποια στιγμή γιαγιά. Αν και ελπίζω πως μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, θα έχουν σωπάσει οι συντηρητικές φωνές σαν την δική σου και τα gay ζευγάρια θα έχουν αποκτήσει ίσα δικαιώματα, όπως ήδη γίνεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου που θέλουν να αποκαλούνται "πολιτισμένες". Κατά τα λοιπά, οι σεξουαλικές επιλογές του κάθε ανθρώπου (ναι, ναι, ακόμα και του παιδιού μου) είναι δικό του θέμα και ουδόλως θα έπρεπε να με/σε/μας αφορούν. 

 

Και τέλος, σε συνέχεια όλων αυτών των τραγελαφικών, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε πριν από λίγους μήνες αναφορικά με την αλλαγή ταυτότητας φύλου. Το μόνο που ακούγαμε τότε από τα μέσα (αποχαύνωσης) και διαβάζαμε στα tabloids ήταν πως πλέον θα επιτρέπεται η επέμβαση αλλαγής φύλλου από τα 15 (συνοδευόταν και από το απαραίτητο τςτςτςτςτς και κούνημα του κεφαλιού ή του δαχτύλου). Μια μικρή διευκρίνιση λοιπόν. Δεν δόθηκε καμία δυνατότητα αλλαγής φύλλου στα 15, αυτή υπήρχε ήδη έτσι κι αλλιώς. Αυτό που δόθηκε είναι η δυνατότητα να αλλάξει κάποιος ταυτότητα φύλου και να χρησιμοποιεί το όνομα της επιλογής του στην ταυτότητα και σε οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο, χωρίς να είναι προαπαιτούμενο να έχει υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.  

Κλείνοντας να πω πως το να είσαι γονιός, γονιός-άνθρωπος και όχι γονιός-τύραννος, προϋποθέτει να αντιμετωπίζεις με σεβασμό την όποια διαφορετικότητα, γιατί, θα σου πω κάτι που ίσως σε ξαφνιάσει. Τα παιδιά δεν βγαίνουν σε καλούπια ούτε και με καρμπόν, το κάθε ένα είναι μοναδικό και διαφορετικό. Αν δεν αντέχεις και δεν μπορείς να αποδεχθείς την όποια διαφορετικότητά του παιδιού σου και προσπαθήσεις να το φέρεις στα δικά σου μέτρα και σταθμά, τότε άστο, πάρε ένα καναρίνι που όλα τραγουδάνε λίγο πολύ το ίδιο ή τέλος πάντων έτσι ακούγεται στα αφτιά σου!

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Παιδική χαρά - Ενήλικη παράνοια

Μεγάλο σχολείο οι παιδικές χαρές! 
Ακόμη κι αν δεν έχετε παιδιά, αξίζει τον κόπο να πηγαίνετε μια στο τόσο στην παιδική χαρά της γειτονιάς σας. Πάρτε ένα καφέ (ή και ποπ-κορν), αράξτε και απολαύστε το θέαμα. Προσωπικά, δεν έχω την πολυτέλεια ούτε να αράξω ούτε και χαλαρό καφέ να πιω, όμως αυτό δεν με αποτρέπει από να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα γύρω μου. 
Ακολουθούν κάποια περιστατικά που έζησα σε παιδικές χαρές και νομίζω πως είναι κρίμα να μην μοιραστώ μαζί σας.




Περιστατικό 1
Εκεί που καθόμουν αμέριμνη στο παγκάκι ήρθε κι έκατσε δίπλα μου γιαγιά με εγγονή. Ήταν μια από τις "γνωστές-άγνωστες" υστερικές γιαγιάδες που συναντάς παντού (το είδος βγαίνει σε σε μαμάδες, σπανιότερα δε και σε μπαμπάδες/ παππούδες). Από αυτές που τσιρίζουν συνεχώς, κυνηγάνε τα παιδιά τους από πίσω και όσο αυτά προσπαθούν να γλιτώσουν σκαρφαλώνοντας στο πιο ψηλό σκαλί αυτές τρέχουν ξοπίσω τους με την απειλή αβγού/ φρούτου/ μπριάμ ή ότι άλλο έβγαλε εκείνη τη μέρα η κουζίνα τους. Η γιαγιά της ιστορίας μας κυνηγούσε την εγγονή της με ένα γιαουρτάκι που έμοιαζε να είναι παγερά αδιάφορο στον αποδέκτη του. Κι τότε ξεκίνησε. 
- Πόσο χρονών είναι η κόρη σας;
- Τόσο.
Α τόσο είναι κι η δική μας αλλά είναι πολύ πιο κοντή.
- Ε δεν πειράζει, θα το πάρει μαζεμένο. 
- Το τρως το γιαούρτι σου κοριτσάκι; (απευθυνόμενη στην τρίχρονη κόρη μου)
- ... (σιγή ιχθύος ή σιγά μη σου απαντήσω)
- (χωρίς να πτοηθεί καθόλου) Ακούς Κατερίνα, το κοριτσάκι είναι σαν κι εσένα αλλά έχει μεγαλώσει γιατί τρώει το γιαούρτι της. Εσύ δεν το τρως και θα μείνεις κοντή. 
(Η γλώσσα σου να μείνει κοντή ηλίθια!)
Με συνοπτικές διαδικασίες, μάζεψα τσάντα και παιδί και την έκανα για άλλα μέρη.

Περιστατικό 2
Κοριτσάκι σκαρφαλώνει στην τσουλήθρα από την ανάποδη με χαρακτηριστική ευκολία (γιατί η κανονική δεν έχει καμία χάρη αν είσαι σε οποιαδήποτε ηλικία άνω των δύο) και κάνει και κάτι ακροβατικά στο μονόζυγο. Από κάτω αγοράκι με τον πατέρα του την παρακολουθούν. Και ξεκινάει ο εξής διάλογος (πατέρας του αγοριού προς τον παππού του κοριτσιού):
- Πόσο είναι η μικρή σας;
- Τόσο.
- Πω πω, ο δικός μου είναι πιο μεγάλος και με το ζόρι ανεβαίνει στην τσουλήθρα. 
- ..... (και τι θες να σου πω εγώ τώρα;;)
- Και μιλάει καθαρά κι όλας, ε;
- Ναι μίλησε γρήγορα...
- Ο δικός μου τίποτα..Είναι πολύ μουντρούχος!
(Το ότι δεν μιλάει ακόμα το παιδί σου δεν σημαίνει πως δεν ακούει κι όλας...)




Περιστατικό 3
Κάθομαι στο παγκάκι ενόσω η μικρή ανεβοκατεβαίνει τσουλήθρες και αλογάκια. Κάθεται δίπλα μου μαμά με κόρη. Καθώς είμαι σε φάση αναζήτησης παιδικού σταθμού αποφασίζω να πιάσω κουβέντα: 
- Έχετε ξεκινήσει παιδικό;
- Όχι ακόμα αλλά θα την στείλω του χρόνου.
- Α τα ίδια κι εγώ. Έχετε καταλήξει σε κάποιον;
- Ναι στον τάδε. 
- Δεν τον έχω ακούσει. Είναι καλός;
- Ναι πολύ καλός. Σκέψου πως μια φορά την εβδομάδα τη πηγαίνουν εκκλησία για να κοινωνήσουν κι έτσι το γλιτώνεις εσύ αυτό! 
(Κι εγώ πίστευα πως θα γλιτώσω τα Αγγλικά και το κολυμβητήριο, δεν είχα σκεφθεί το σενάριο της εκκλησίας!





Περιστατικό 4
Είμαι στην παιδική χαρά και μπροστά μου είναι μαμά με κοριτσάκι που παίζει στην τσουλήθρα. Κάποια στιγμή έχουν μαζευτεί πολλά παιδάκια γύρω από κουβαδάκια-φτυαράκια και παίζουν με τα χώματα. Ενθουσιασμένο το κοριτσάκι τρέχει κατά εκεί κι ετοιμάζεται να μπει στην παρέα των κατασκευαστών. Η μαμά σε κατάσταση υστερίας:
- Ειρήνη μην πας εκεί!!!!! Θα γίνεις χάλια!
- Μα μαμά, θέλω να παίξω κι εγώ λίγο με τα χώματα!
- Όχι Ειρήνη, δεν μπορείς να πας εκεί! Θα λερωθούν τα καινούρια σου παπούτσια! Αν πας θα φύγουμε αμέσως!
(Και γιατί κυρία μου έφερες το παιδί στις κούνιες με τα καινούρια του παπούτσια; Και βασικά τι νομίζεις πως είναι τα καινούρια παπούτσια του 4χρονου κοριτσιού σου; Manolo Blahnik; Δηλαδή πήρες παιδικά παπουτσάκια και πιστεύεις πως θα βγάλουν τη χρονιά καθαρά και αλώβητα;;;)

Ε, μπορεί να μην πηγαίνω στο θέατρο όσο συχνά θα ήθελα όμως οι παιδικές χαρές μου προσφέρουν θέαμα απλόχερα!

(Αναμένω σχόλια με τις δικές σας εμπειρίες!)

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Κάθε κατσίκα κι άλλο γάλα

Περίεργο ζώο ο άνθρωπος. Στο σχολείο μας έλεγαν πως είναι ζώο πολιτικό, ζώο κοινωνικό, ζώο λογικό... Περισσότερο από όλα όμως ξέρετε τι είναι; Ζώον συγκριτικόν. Και τι είναι αυτό; Είναι το δίποδο ον που χρησιμοποιεί το μυαλό του και τη λογική του για να συγκρίνει και να συγκρίνεται, να καυχιέται για τα δικά του και να υποβιβάζει τα των άλλων, να αγωνιά με λίγα λόγια για το πότε θα ψοφήσει η κατσίκα του διπλανού αντί να σκάει για τη δική του κατσίκα. Με τη δική του κατσίκα θα ασχοληθεί μόνο και μόνο για να την μπει στον διπλανό επειδή έβγαλε 2 σταγόνες περισσότερο γάλα. Σκεφτείτε πόση φαιά ουσία αναλώνουμε στο να συζητάμε και να αναλύουμε ποιος βγάζει τα περισσότερα λεφτά, ποιος έχει τα πιο πολλά πτυχία, το μεγαλύτερο σπίτι και τις ωραιότερες γκόμενες. 

Φυσικά, η αγωνία των συγκρίσεων εμφανίζεται ακόμη πιο μεγεθυμένη στον κόσμο των μαμάδων/μπαμπάδων/παππουδογιαγιάδων.

Από την πρώτη μέρα που γέννησα το μόνο που άκουγα ήταν συγκριτικές ερωτήσεις. Γέννησες με καισαρική ή φυσιολογικά; Πώς και 
καισαρική ενώ η γειτόνισσα γέννησε φυσιολογικά; Φυσιολογικά και σου πήρε τόσες ώρες ενώ η ξαδέρφη σου τα κατάφερε με 2 σπρωξίματα; Θήλασες ή έδωσες ξένο γάλα; Γιατί δεν τα κατάφερες να θηλάσεις και η διπλανή σου τα κατάφερε μια χαρά; Γιατί θήλασες μόνο 5 μήνες ενώ μια γνωστή μου θήλασε 5 χρόνια;

Και βέβαια η συγκριτική τρέλα 
είχε μόλις ξεκινήσει. Αν το παιδί σου περπάτησε στους 15 μήνες κάποιας άλλης στους 10 έκανε ήδη μαραθώνιο, αν μίλησε στα δύο χρόνια της άλλης βγήκε από την κοιλιά και απήγγειλε Παλαμά, αν έβγαλε την πάνα στα 2,5 της άλλης στο χρόνο έπαιρνε τον μπιντέ του, αν έμαθε να διαβάζει στην 1η Δημοτικού της άλλης είχε μάθει από τον βρεφικό, και τελειωμό δεν έχει... (φυσικά όλες αυτές οι ερωτήσεις συνοδεύονται με την απαραίτητη απορία στο βλέμμα: "Μα πόσο έχει καθυστερήσει το παιδί σου;")



Μόνη μας αγωνία μοιάζει να είναι πόσο πιο έξυπνο/ προχωρημένο/ ιδιοφυές είναι το παιδί μας από το παιδί της διπλανής. Λες και υπάρχει περίπτωση ένα "υγιές" παιδί να μην περπατήσει/μιλήσει/γράψει/ μάθει πώς κάνει η πάπια και το σκυλάκι.

Κι εκεί που όλη αυτή η συγκριτική παράνοια έχει αρχίσει να παρασέρνει κι εσένα και πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται "κοίτα το καμάρι μου που λύνει δευτεροβάθμια εξίσωση ενώ της γειτόνισσας που γεννήθηκε και 6 μήνες νωρίτερα ακόμα παλεύει με την αφαίρεση" κάνεις ένα βήμα πίσω και κοιτάς λίγο τη μεγάλη εικόνα. Κι αναρωτιέσαι μήπως πήρε κι εσένα η μπάλα όλης αυτής της κόντρας που καλλιεργεί εδώ και χρόνια η κοινωνία. 
Μήπως τελικά πρέπει να κάνουμε λίγο διαφορετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας από το πόσο πιο "προχωρημένο" είναι το παιδί μας από τα άλλα; Είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα; Τα μεγαλώνουμε με όση περισσότερη αγάπη μπορούμε; Τους δίνουμε τις αρχές και τις κατευθύνσεις που νιώθουμε πως είναι σωστές; Μεγαλώνουμε πλάσματα που ελπίζουμε να μας κάνουν περήφανους όταν γεράσουμε, όχι γιατί θα έχουν 10 πτυχία αλλά γιατί θα είναι σωστοί άνθρωποι; 
Μήπως πρέπει να σταματήσουμε να ακονίζουμε τα μαχαίρια μας, να αφήσουμε τις μεζούρες στο ντουλάπι και να σκεφτούμε πως όλη αυτή η αγωνία που μας κατακλύζει για τα παιδιά μας να τα κάνουν όλα γρήγορα, να τα κάνουν όλα πρώτα, να ξεχωρίσουν στα αθλήματα ή τα μαθήματα, δημιουργούν ανθρώπους γεμάτους άγχος και ψυχαναγκασμούς;
Ας αφήσουμε για λίγο την κατσίκα του διπλανού στη ησυχία της και ας εστιάσουμε λίγο παραπάνω στη δικιά μας κατσίκα που ακόμη κι αν βγάζει λιγότερο γάλα σίγουρα θα έχει κάτι άλλο πολύτιμο να μας προσφέρει. Γιατί το βέβαιο είναι πως αν εστιάζουμε τόσο πολύ στο λιγότερο θα χάσουμε και το περισσότερο.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μια μέρα μιας Μαίρης

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια συζήτηση-αντιπαράθεση που παρακολούθησα τυχαία, ανάμεσα σε δύο μαμάδες, η μια full time εργαζόμενη και η άλλη όχι, που προσπαθούσαν να πείσουν η μια την άλλη για το ποια έχει την πιο δύσκολη και κουραστική ζωή. Η εργαζόμενη έλεγε όλα αυτά που ξέρουμε ή λίγο-πολύ υποπτευόμαστε: σπίτι-δουλειά-παιδί-άντρας-ζωή ή απλά και συνοπτικά άλλη μια Μαίρη Παναγιωταρά. Η άλλη - η μη εργαζόμενη - έλεγε κάτι υπέροχα πράγματα, όπως το πόσο ζηλεύει την εργαζόμενη που κάθε μέρα ντύνεται και στολίζεται για να πάει στη δουλειά της (δυνατό γέλιο με ταυτόχρονα παλαμάκια). Ή πόσο κουραστικό είναι το ότι αφού είναι σπίτι, βλέπει πάντα την μικρή σκονίτσα στην άκρη της σιφονιέρας και ψυχαναγκάζεται να την καθαρίσει (βροντερό γέλιο με ταυτόχρονο κούνημα του κορμιού πέρα δώθε).

Ως εργαζόμενη μαμά κι εγώ, δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου!

Θα προσπαθήσω λοιπόν, να σας εξηγήσω με δικά μου λόγια  - σε περίπτωση που δεν ξέρετε - τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενη μαμά. 


Σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε μέρα στις 6.45' το πρωί, ό,τι κι αν έχει συμβεί το προηγούμενο βράδυ (και όχι μην πάει ο νους σας στο πονηρό!). Εννοώ πως όσες φορές κι αν έχει ξυπνήσει το βλαστάρι σου, επειδή διψάει, πονάει, ανεβάζει πυρετό, θέλει αγκαλίτσα ή να δει καρτούν (ναι στις 3 το πρωί, πού το παράξενο;), εσύ στις 6.45' θα σηκωθείς από το κρεβάτι. Χωρίς διαπραγμάτευση. 


Σημαίνει να πηγαίνεις στη δουλειά και να πρέπει να είσαι παραγωγικός, δημιουργικός και χαρούμενος, ενώ παράλληλα προσπαθείς να ξεκλέψεις λίγα λεπτά για να πάρεις τηλέφωνο στον παιδικό για να ρωτήσεις αν το παιδί σου είναι καλά γιατί εχθές ήταν λίγο αδιάθετο, να παραγγείλεις κρέμες για τον ποπό, να τσεκάρεις σε ποιο σούπερ μάρκετ θα βρεις τις πάνες σε προσφορά γιατί τα κακάκια έχουν αποβεί ασύμφορα, να κανονίσεις με άλλες μαμάδες να βρεθείτε το απόγευμα για να παίξουν τα βλαστάρια σας και να ψάξεις και λίγο στο internet αν υπάρχει κανένα καλό event για το Σαββατοκύριακο (όχι, δεν εννοώ συναυλιακό event, μην πάει ο νους σας στο κακό!).

Σημαίνει να φεύγεις στην ώρα σου από τη δουλειά και να κάνεις ημιμαραθώνιο προκειμένου να παραλάβεις το παιδί σου από το σχολείο πριν κλείσει (γιατί δε θέλεις και να το μαζέψει η πρόνοια), και να σε κοιτάνε όλοι στραβά, σαν να δούλεψες μισή μέρα.

Σημαίνει να γυρνάς σπίτι και να πρέπει να συμμαζέψεις, μαγειρέψεις, βάλεις πλυντήριο, πλύνεις πιάτα, σιδερώσεις, και ταυτόχρονα να τραγουδάς "Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά" και στα ενδιάμεσα να φτιάχνεις το Αττικό ζωολογικό πάρκο με πλαστελίνες, γιατί θέλει και το παιδί σου να του δώσεις λίγη σημασία. 

Σημαίνει να κάνεις τις δουλειές με ρυθμό ολυμπιακού αγωνίσματος γιατί μετά έχεις κανονίσει να βρεθείς με άλλες μαμάδες στην παιδική χαρά για να παίξουν τα παιδιά (ή να πας το παιδί αγγλικά, στίβο και κολυμβητήριο - επόμενη πίστα, την αναμένω με τρόμο!).

Σημαίνει να γυρνάς ένα ράκος από το απογευματινό παιχνίδι και να ετοιμάζεις το παιδί για ύπνο - μπανάκι, παραμυθάκι, κι άλλο παραμυθάκι, κι άλλο ένα τελευταίο παραμυθάκι μαμά, και τα σχετικά. 


Σημαίνει να κοιμάται επιτέλους το παιδί σου και ενώ κάνεις το γύρο του θριάμβου - στην καλύτερη - να ετοιμάζεσαι για να πας στο γυμναστήριο  γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι ή να κάνεις στα κλεφτά ένα μπάνιο για να συνεχίσεις τις δουλειές που δεν πρόλαβες πριν.

Και σημαίνει να πέφτεις κατάκοπη το βράδυ στο κρεβάτι και να κάνεις το σταυρό σου με δύο χέρια (πιστεύεις-δεν πιστεύεις δεν έχει σημασία) ευχόμενη στον όσιο Μορφέα να μην ξυπνήσει τη νύχτα το βλαστάρι σου, για να κάνεις κι εσύ ένα σερί εξάωρο ύπνου σαν άνθρωπος.


Επίσης, σημαίνει πως έχεις ξεχάσει τι πάει να πει σκόνη στο σπίτι σου, όχι γιατί δεν σε επισκέπτεται αλλά γιατί δεν προλαβαίνεις καν να τη δεις.

Αυτά τα λίγα κάνει σε μια μέρα μια εργαζόμενη μαμά, δηλαδή όλα όσα κάνει μια μη εργαζόμενη plus ένα (στο ιδανικό σενάριο) 8ωρο στο γραφείο, το μαγαζί ή όπου αλλού δουλεύει. 

Δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τις μη εργαζόμενες μαμάδες - ίσα-ίσα τις ζηλεύω - αλλά βρε κορίτσια μην παραπονιέστε για κούραση και εξάντληση, είναι λίγο άδικο για εμάς τις υπόλοιπες.

Και καταλαβαίνω πως στην Ελλάδα της κρίσης πολλές από εσάς θα δίνατε τα πάντα για να ήσασταν στη θέση μας και να είχατε μια κανονική δουλειά αλλά κι εμείς από την άλλη θα δίναμε τα πάντα για να είχε η μέρα λίγες παραπάνω ώρες και να παίρναμε ένα μεσημεριανό υπνάκο ή απλά να κοιτάζαμε με περισσή περισυλλογή το ταβάνι.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Οι αχρείαστες (να ναι) πληροφορίες της ημέρας

Μετά από 3 μήνες στον παιδικό, κι εκεί που καυχιόμουν σαν χαζή πως η μικρή μόνο ένα συνάχι έχει αρπάξει, τσουπ, να τη μια ωραιότατη πνευμονία. "Άμεση νοσηλεία με ενδοφλέβια αντιβίωση για 5 μέρες και βλέπουμε", ήταν το πόρισμα της παιδιάτρου. Η γη έκανε ένα κρακ κι άνοιξε κάτω από τα πόδια μου. Ξαφνικά δεν τολμούσα να ακούσω ούτε τη σκέψη μου. Πανικός, αγωνία, κούραση, πεταλούδα στο μικρό χεράκι, ταλαιπωρία για το μικρό πλασματάκι, αλλά...τέλος καλό όλα καλά! Όλα πήγαν παραπάνω από καλά και βγήκαμε από το νοσοκομείο αλώβητοι και γεροί σαν ταύροι (αν και σιχαίνομαι τα "φάγαμε", "ψηλώσαμε", "γίναμε 532 ημερών", στην προκειμένη περίπτωση όντως "βγήκαμε", αφού όλοι μαζί "τον ήπιαμε"!).

Μπορεί να βγήκαμε βέβαια σώοι και αβλαβείς, αλλά αυτές οι 5 μέρες ήταν υπεραρκετές για να με διδάξουν πολλά. Το λοιπόν:

Να ακούς το ένστικτό σου. 

Για μια βδομάδα σχεδόν, η μικρή κάθε βράδυ ψηνόταν στον πυρετό και κάθε πρωί ξυπνούσε περδίκι. Ίωση είναι και θα κάνει τον κύκλο της, έλεγε ο παιδίατρος. Κάτι όμως δεν μου κολλούσε.  Αν νιώθεις πως κάτι δεν πηγαίνει καλά με το παιδί σου μην το αγνοείς. Πήγαινε στο γιατρό και στην ανάγκη και σε άλλο γιατρό, μέχρι να ησυχάσεις εντελώς. Γιατί το ένστικτο της μαμάς είναι συνήθως αλάνθαστο. 

Να έχεις έναν παιδίατρο που εμπιστεύεσαι.
Είχαμε πρόσφατα αλλάξει παιδίατρο - για όλους τους λάθος λόγους. Και μετά από 10 “καθησυχαστικά” τηλεφωνήματα που με έκαναν να νιώθω σαν υστερική Ελληνίδα μάνα, επέστρεψα στην παλιά μας παιδίατρο. Και μας έσωσε, γιατί κι αυτηνής κάτι δεν της κολλούσε. Να έχεις έναν γιατρό που εμπιστεύεσαι τυφλά, πιο τυφλά κι από το ένστικτό σου. Αυτός θα σε ηρεμήσει αν όλα είναι καλά ή θα σου δώσει τις σωστές λύσεις αν όντως κάτι τρέχει. 

Αν δεν έχει περάσει ένα 48ωρο από την ίωση μην στείλεις το παιδί σου στον παιδικό.
Αν το παιδί σου αρρωστήσει μην βιαστείς να το στείλεις στον παιδικό μόλις νομίζεις πως ανάρρωσε. Καταλαβαίνω πως ίσως να μην έχεις τι να το κάνεις, αλλά ψάξε βρες. Ο οργανισμός του είναι ακόμα καταπονημένος και το ανοσοποιητικό του πεσμένο. Κράτα το για λίγο στο σπίτι, γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να κολλήσει κάτι άλλο με το που θα επιστρέψει στο σχολείο. Και μην ξεχνάς πως υπάρχει ο κίνδυνος να μην έχει αναρρώσει πλήρως και να κολλήσει και άλλα παιδάκια. 


Κάνε ιδιωτική ασφάλιση.

Αν χρειαστεί να νοσηλευτεί ένα παιδί, δύο είναι οι επιλογές, είτε πας σε ιδιωτικό νοσοκομείο είτε πας στο Παίδων. Αν πάρεις τη Α επιλογή και δεν έχεις προνοήσει να κάνεις ιδιωτική ασφάλεια, υπολόγισε πως φεύγοντας θα τους αφήσεις και τον ένα σου νεφρό. Αν πάλι πάρεις την Β επιλογή, δυστυχώς θα βρεθείς σε ένα περιβάλλον όχι και τόσο "ευχάριστο", για να το πω διακριτικά. Και το λέω αυτό έχοντας απόλυτη συναίσθηση πως οι καλύτεροι και εμπειρότεροι παιδίατροι είναι στο Παίδων. Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα της κρίσης, οι συνθήκες εκεί δεν είναι ακριβώς οι ιδανικές. Κι επειδή είναι από μόνο του πολύ δύσκολο να νοσηλεύεται το παιδί σου, δε θέλεις να έχεις επιπλέον έννοιες.  Κάνε στο παιδί σου ιδιωτική ασφάλιση γιατί αν έρθει μια δύσκολη στιγμή - εύχομαι να μην έρθει ποτέ - είναι πολύ καλύτερα να έχεις εναλλακτικές. 




Τα παιδιά είναι πολύ δυνατά και προσαρμοστικά πλάσματα. 

Δεν έχω το πιο συνεργάσιμο παιδί του κόσμου - ή απλά έχω ένα δίχρονο. Και η κάθε επίσκεψη στον παιδίατρο συνοδεύεται από 10 lexotanil (για μένα, όχι γι' αυτό). Όταν λοιπόν μας ανακοινώθηκε 5θήμερη νοσηλεία, σκέφτηκα πως θα μας κηρύξουν persona non grata σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας. Για μεγάλη μου έκπληξη, η μικρή ήταν τρομερά συνεργάσιμη, γκρίνιαξε ελάχιστα και έδειχνε να καταλαβαίνει απόλυτα αυτό που της συνέβαινε, έπρεπε να κάνει λίγη υπομονή και την έκανε. 

Οι άλλοι γονείς

Όταν περνάς δύσκολα, πολλές φορές δε θέλεις να συνυπάρχεις με κανέναν. Όμως στο δωμάτιο θα υπάρχουν και άλλοι γονείς που θα περνάνε εξίσου δύσκολα μ' εσένα. Σεβάσου τους και δείξε κατανόηση. Σεβάσου τις ώρες κοινής ησυχίας και μην δεχτείς την τριτοξαδέρφη που θέλει να έρθει να σε δει στις 3 το μεσημέρι. Κλείσε την τηλεόραση την ώρα που το άλλο παιδάκι ετοιμάζεται να πέσει για ύπνο ακόμη κι αν το δικό σου ουρλιάζει για λίγα ακόμα καρτούν! Φέρσου σαν άνθρωπος προς άνθρωπο για να μπορέσεις να απαιτήσεις κι εσύ το ίδιο. 

Αυτά τα λίγα είχα να σου πω, που εύχομαι να σου φανούν τόσο αχρείαστα όσο η πληροφορία πως ο πληθυσμός της Παπούα Νέας Γουινέας είναι 7.275.324 κάτοικοι!