Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Για τις άδειες αγκαλιές

'Ηθελα να κάτσει πρώτα η σκόνη από την φρίκη που ζήσαμε στις 23 Ιουλίου. Να στεγνώσουν κάπως τα δάκρυα και να περάσει το πρώτο σοκ πριν πιάσω το πληκτρολόγιο.
Εξάλλου αυτές τις μέρες χύθηκαν τόνοι μελάνι με αναλύσεις επί αναλύσεων.
Τι έφταιξε, ποιος έφταιξε, τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν, τι θα κάναμε εμείς αν, τι κάνατε εσείς, τι καλά τα κάναμε εμείς και άλλα τέτοια όμορφα. 

Σαν τα κοράκια έπεσαν κανάλια, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και εκκλησία πάνω από τους νεκρούς, την ώρα που όλη η χώρα πενθούσε δικούς της ή ξένους ανθρώπους. Τα κανάλια έδειξαν για ακόμη μια φορά το "ανθρώπινο" πρόσωπό τους βγάζοντας ζουμί από τον ανθρώπινο πόνο. Οι πολιτικοί έδειξαν για άλλη μια φορά πόσο "μικροί" είναι, ακονίζοντας τα μαχαίρια τους πάνω από ανθρώπινα πτώματα. Εγώ θα τα έκανα αλλιώς, εσύ φταις, όχι εσύ φταις, εσύ ξεκίνησες πρώτος, όχι εσύ, και άλλα τέτοια ώριμα και ενήλικα. Εκπρόσωποι της εκκλησίας μας είπαν πως επειδή ο πρωθυπουργός μας είναι άθεος, ο θεός (τους) μας τιμώρησε στέλνοντας φωτιές να κάψουν τα παιδιά μας. Θαυμάστε και το χθεσινό εξώφυλλό της εφημερίδας του πατριωτισμού και της χριστιανοσύνης. Μπορεί ο θεός (τους) να μην προστάτεψε αθώες ψυχούλες όμως έσωσε όλες τις εκκλησίες και δεν κάηκε ούτε μία! Ευλόγησον!

Μετά από όλα αυτά δεν έχω και πολλά λόγια να πω. Κάποιες φορές η σιωπή μιλάει πιο δυνατά.
Όμως θα ήθελα να γράψω δυο λόγια για τις "άδειες αγκαλιές". Για τους γονείς που μέσα σε ένα λεπτό έχασαν τα πάντα. Που τόσο ξαφνικά άδειασαν οι αγκαλιές τους και τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει να τους παρηγορήσει. 
Διαβάζω για εκείνη τη μάνα που γεμάτη εγκαύματα μπήκε στη θάλασσα για να σωθεί αγκαλιά με το μωρό της - κατακαμένο κι αυτό - και πάνω στην απόγνωσή της προσπάθησε να το θηλάσει, να του δώσει ότι απέμενε από το σώμα της για να το σώσει. Έχω θηλάσει δυο μωρά και ξέρω πώς είναι να δίνεις ζωή και αγάπη μέσα από το σώμα σου, όμως δεν έχω ιδέα πώς είναι να θέλεις να δώσεις όλη σου τη ζωή μέσα από το στήθος σου για να σώσεις το μωρό σου. Υποθέτω πως κι εγώ το ίδιο θα έκανα αν ήμουν στη θέση της αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς να ένιωθε εκείνη αυτές τις στιγμές. Πόση απόγνωση και απελπισία και ελπίδα μαζί. Τι να έλεγε στο μωρό της και τι να σκεφτόταν...

Κι εκείνη η άλλη μάνα που μέσα σε μια στιγμή έχασε τον άντρα της και τα δυο της παιδιά. Η κόρη της προσπαθώντας να σωθεί από τις φλόγες πήδηξε στα βράχια. Και η μάνα συνέχισε απεγνωσμένα να ψάχνει για τους άλλους δύο. Πώς να ένιωσε όταν δυστυχώς τους βρήκε; Πού να βρει εξήγηση για την γεμάτη αγκαλιά της που ερήμωσε έτσι ξαφνικά; Τι είναι αυτό που θα της δώσει ποτέ παρηγοριά; 

Κι εκείνοι οι γονείς που έχασαν τα δίδυμα κορίτσια τους και στην απόγνωσή τους επάνω πίστεψαν πως τα είδαν πάνω στη βάρκα. Ποιος γονιός μπερδεύει τα παιδιά του; Τα ξεχωρίζεις από χιλιόμετρα με τα μάτια κλειστά. Κι όμως, όταν είσαι απεγνωσμένος και θέλεις να πιστεύεις πως τα παιδιά σου ζουν, ναι προφανώς και θα τα βλέπεις παντού μπροστά σου, γερά και ζωντανά. Άλλη μια αγκαλιά που άδειασε μαζί με πόσες άλλες...
Πόσα παιδιά χάθηκαν έτσι άδικα, πόσοι γονείς έμειναν πίσω να προσπαθούν να καταλάβουν γιατί. Κι εμείς μαζί τους, να προσπαθούμε να τους συμπονέσουμε, να θέλουμε να τους αγκαλιάσουμε και να μην βρίσκουμε λόγο παρηγοριάς. 

Μαμά φοβάμαι.
Μη φοβάσαι αγάπη μου! Εγώ είμαι εδώ.
Μαμά δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Κράτα με σφιχτά, όλα θα πάνε καλά...

Για τη Σοφία, τη Βασιλική, το Γιώργο, το Δημήτρη, το Δημήτρη, τον Ανδρέα, την Ευδοκία, τον Kacper-Nicolaj, τη Μαρία-Ηλιάνα, την Ευπραξία-Μελίνα και το μωράκι, που έφυγαν τόσο βιαστικά.

Υ.Γ. Αλήθεια, πιστεύετε ακόμα πως υπάρχει θεός;;;

1 σχόλιο:

  1. Όντως, δεν υπάρχουν και πολλά λόγια για να πει κάποιος για όλο αυτό. Για όλους αυτούς τους ανθρώπους. Για όλες τις απώλειές τους και τον πόνο τους. Ελπίζω, αν ο Θεός δεν κατάφερε να αποτρέψει την όλεθρο και όλον αυτόν τον αβάσταχτο πόνο, τουλάχιστον να βοηθήσει να επιζήσουν όσοι, μερικώς, έχουν χαθεί κι αυτοί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή