Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Δε φταις εσύ, η φαντασία σου τα φταίει..

Νομίζω πως λίγο-πολύ όλες οι γυναίκες - είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι - φαντασιωνόμαστε πώς θα είναι η ζωή μας όταν έρθει η μαγική ώρα που θα αποκτήσουμε το τελειότερο, ομορφότερο και εξυπνότερο πλασματάκι που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα – μπορείς να το αποκαλείς και απόγονο. 
Όταν φτάσει η στιγμή αυτή βέβαια, σχεδόν κάθε προσδοκία κάνει "πλατς" και σκάει σαν σαπουνόφουσκα στη μούρη μας!
Ύστερα από 3+ χρόνια μητρότητας, πιστεύω πως δικαιούμαι να ξεδιπλώσω τις δικές μου αυταπάτες μαζί με τη συνεπακόλουθη απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα - έτσι για να την σπάσω λίγο στις φαντασιώσεις σας!



1. Εγκυμοσύνη
Φαντασία:
Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης θα είμαι μια γλυκούλα εγκυούλα με μια μικρή στρογγυλή κοιλίτσα που με τα βίας θα φαίνεται, και με το υπόλοιπο κορμί λαμπάδα.
Πραγματικότητα: Έφτιαξα μια κοιλιά τύπου έχω καταπιεί 2 καρπούζια - από τα μεγάλα, τα σωστά - και προς το τέλος της εγκυμοσύνης οι αστράγαλοί μου έμοιαζαν με ποδαράκια μοσχαναθρεμμένου ελέφαντα.

2. Γέννα
Φαντασία:
Θα έχω την ωραιότερη εμπειρία φυσικού τοκετού, χωρίς παρεμβάσεις τύπου επισκληρίδιο και άλλα τέτοια περιττά, οι πόνοι θα είναι απλά μια γλυκιά υπενθύμιση πως καταφθάνει το παιδί μου και όταν έρθει η ώρα, θα σπρώξω 4 φορές και θα βγει!
Πραγματικότητα: Μετά από 5 ώρες πόνα, φύσα και ξεφύσα άρχισα να παρακαλάω όποιον μιλούσε ελληνικά να μου κάνει επισκληρίδιο, διαπίστωσα περίτρανα για ποιο λόγο οι πόνοι της γέννας λέγονται ωδίνες και όσο για τα 4 μικρά σπρωξιματάκια, δε θα ήθελα να τα σχολιάσω (ίσως με διαβάζουν και εγκυμονούσες και είναι κρίμα!)

3. Έρωτας με την πρώτη ματιά
Φαντασία:
Μόλις αντικρίσω το παιδί μου θα με πνίξει το μητρικό φίλτρο και θα το ερωτευθώ κεραυνοβόλα άπαξ και διαπαντός!
Πραγματικότητα: Τις πρώτες εβδομάδες ζωής της μικρής μου, περισσότερο αμηχανία ένιωθα σε σχέση με αυτό το μικρό, ανήμπορο και λίγο στραβοπατημένο πλασματάκι παρά έρωτα κεραυνοβόλο. Σκέψεις του τύπου «Τι το κάνουμε τώρα;» «Μήπως κάπως λίγο βιάστηκα;» και «Omg, αυτό ήρθε για να μείνει» είχαν σκεπάσει όλο το οπτικό μου πεδίο.

4. Η ευτυχία της ολοκλήρωσης
Φαντασία:
Από τη στιγμή που θα γεννήσω και για το υπόλοιπο της ζωή μου θα είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Λογικό, αφού θα έχω βιώσει την απόλυτη ολοκλήρωση της μητρότητας.
Πραγματικότητα: Όχι, δεν είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Ειδικά τον πρώτο καιρό κινούμουν στο φάσμα από κουρασμένη μέχρι εξαντλημένη, ήμουν συχνά θυμωμένη και εκνευρισμένη και κάπου-κάπου – βασικά όταν επιτέλους κατάφερνα να το κοιμίσω – ευτυχισμένη.

5. Θηλασμός
Φαντασία:
Ο θηλασμός είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Θα ακουμπήσω το παιδί μου στο στήθος και θα αρχίσει να τρώει. Μετά θα χορτάσει και θα κοιμηθεί. Όταν ξυπνήσει - μετά από κανένα 4ωρο φαντάζομαι - θα ξαναθηλάσει για 10' και θα συνεχίσει ατάραχο τον ύπνο του.
Πραγματικότητα: Τους πρώτους μήνες, το μωρό αποτελούσε φυσική προέκταση του στήθους μου και ο καναπές του πισινού μου, είχα θηλάσει σε όλες τις πιθανές και απίθανες στάσεις, υπήρχαν στιγμές που πονούσα τόσο πολύ που θα προτιμούσα να του δώσω βρόμικο από τη Μαβίλη παρά το γάλα μου, και άλλες που ήθελα να κοπανήσω το κεφάλι μου στους τοίχους από την πλήξη και την κλεισούρα.

6. Το μωρό μου δε θα κλαίει
Φαντασία:
Το δικό μου το μωρό δεν θα κλαίει. Αφού θα έχω προλάβει να ικανοποιήσω όλες του τις ανάγκες γιατί να κλάψει; Αφού θα το έχω ταϊσμένο, αλλαγμένο και ζεστό/ δροσερό, δε θα έχει κανένα λόγο να κλάψει!
Πραγματικότητα: Τα μωρά κλαίνε. Έτσι απλά. Τα αεροπλάνα είναι φτιαγμένα για να πετάνε, οι σοκολάτες για να παχαίνουν και τα μωρά για να κλαίνε. Και συνήθως είναι προγραμματισμένα να κλαίνε τις πιο ακατάλληλες στιγμές, π.χ. όταν αποφασίσεις να βγεις τρέμοντας για τον πρώτο μετα-μωρού καφέ, όταν είσαι μόνη σου στην Εθνική οδό και αυτό είναι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, όταν έχεις βγει βόλτα με το καρότσι και έχεις απομακρυνθεί κάπου 5χλμ από το σπίτι σου.

7. Ύπνος
Φαντασία:
Εντάξει, τις πρώτες μέρες τα μωρά ξυπνάνε σχετικά συχνά, μετά από λίγο καιρό όμως – πόσο να ναι; 1-2 μήνες; - αρχίζουν να κοιμούνται όλο το βράδυ, και κάπως έτσι συνεχίζουν για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Πραγματικότητα: Η κόρη μου σταμάτησε να ξυπνάει τη νύχτα όταν ήταν 1,5 έτους και αυτό είναι ένα καλό μοντέλο. Ξέρω γονείς με παιδιά 4 ετών που ακόμα ξυπνάνε 1-2 φορές κάθε βράδυ! Το καταπληκτικό είναι πως εκεί που νομίζεις πως ο ύπνος τους έστρωσε και θα ξαναγίνεις άνθρωπος, τσουπ, σκάει ένα καινούριο δόντι, μια φρέσκια ίωση, ένας ολοκαίνουριος πυρετούλης και το όνειρο "συνεχόμενος ύπνος πάνω από 2 ώρες" πάει περίπατο.

8. Διατροφικές συνήθειες
Φαντασία:
Θα αγοράζω μόνο βιολογικές τροφές και θα δίνω στο παιδί μου μόνο υγιεινά φαγητά φτιαγμένα από τα χεράκια μου. Πατάτες τηγανητές θα φάει μετά τα 5, ζάχαρη στο λύκειο και γαριδάκια ποτέ.
Πραγματικότητα: Τον πρώτο καιρό - στο πρώτο παιδί - θα ψωνίζεις όντως μόνο βιολογικά. Μετά από λίγο θα βαρεθείς και θα πεις στον εαυτό σου "Έλα μωρέ, όλα ίδια είναι απλά τα βιολογικά τα πληρώνω 3 φορές πάνω" και λίγο πιο μετά, όταν θα πηγαίνετε οικογενειακώς για φαγητό θα του παραγγέλνεις πατάτες τηγανητές με κάτι, μπας και φάει λίγο από το κάτι. Στην αρχή, στα παιδικά πάρτι θα αρνείσαι οτιδήποτε μη χειροποίητο ή με προσθήκη ζάχαρης (το παιδί θα φεύγει νηστικό) ενώ μετά από λίγα χρόνια θα το θεωρείς προσωπική νίκη να έχει φάει μόνο 2 κομμάτια τούρτα.

9. Παιχνίδια
Φαντασία:
Θα του αγοράσω πολύ λίγα παιχνίδια (έχω ακούσει πως ο ιδανικός αριθμός παιχνιδιών είναι 7) γιατί δε θέλω ούτε να κακομάθει ούτε να γίνει θύμα του ανεξέλεγκτου καταναλωτισμού και υποχείριο των πολυεθνικών.
Πραγματικότητα: Από τότε που μπήκε στη ζωή μας ο Τζάμπος και τα παιχνίδια με 3 ευρώ, γεμίσαν τα παιδικά δωμάτια σαβούρες. Πλέον μπορούν όλοι - γνωστοί και άγνωστοι - να πάρουν από ένα μικρό δωράκι στο παιδί μας και κάπως έτσι καταλήγουμε να ζούμε σε δωμάτια ασφυκτικά γεμάτα από παιχνίδια μισοσπασμένα (πόσο να αντέξει ο Κινέζος;) και μισοξεχασμένα σε ράφια και κουτιά.

10. Τηλεόραση
Φαντασία:
Δεν υπάρχει χειρότερο από την τηλεόραση, είναι εθιστική, προβάλλει άσχημα πρότυπα και πληγώνει την αισθητική μου. Εγώ δεν θα εκθέσω το παιδί μου σε αυτό το αίσχος πριν πάει δημοτικό.
Πραγματικότητα: Όσο σθεναρά κι αν αντιστέκεσαι το παλιοκούτι είναι εκεί. Σε κάποια στιγμή αδυναμίας θα το ανοίξεις για να απασχολήσει για λίγο το παιδί και να πάρεις μια μικρή ανάσα και το κακό θα έχει ήδη γίνει.

11. Tantrums
Φαντασία:
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους να υστεριάζουν και να πέφτουν κάτω και να χτυπιούνται σαν τα ψάρια σε δημόσιους χώρους. Πώς είναι δυνατόν να έχεις κακομάθει τόσο πολύ τα παιδιά σου ώστε να φτάνουν σε τέτοιο σημείο;;
Πραγματικότητα: Όταν η μικρή μου διένυε τα terrible twos, έτρεμα να πάω μαζί της ακόμη και μέχρι το σούπερ μάρκετ. Δεν ήξερα πού, πότε και γιατί θα μας βρει η κρίση. Δε θα ξεχάσω μια φορά που είχε πέσει κάτω και ούρλιαζε έξω από τις σκάλες του μετρό, ο κόσμος σταματούσε και μας θαύμαζε, κι εγώ σκεφτόμουν να βάλω εισιτήριο μπας και βγάλω τα έξοδα του ψυχιάτρου. (Όλο αυτό κράτησε κανένα εξάμηνο το πολύ, το μεγαλύτερο εξάμηνο της ζωής μου!)

12. Κοινωνική ζωή
Και για το τέλος, σας φύλαξα το πιο στενάχωρο - για μένα - κομμάτι των ανεκπλήρωτων προσδοκιών μου. Πίστευα ακράδαντα πως θα μπορέσω κάπως να προσαρμόσω τις μετά παιδιού ανάγκες μου στην προ παιδιού ζωή μου. Πίστευα πως θα βγαίνω πολύ, θα βλέπω τους φίλους μου πολύ και θα διατηρηθούν ζωντανές και ανέπαφες όλες μου οι φιλίες.
Πραγματικότητα: Μετα λύπης μου έχω να σας πω πως είτε θα χάσετε είτε θα απομακρυνθείτε από αρκετούς φίλους σας. Κάποιους δεν θα τους αντέχετε εσείς (η προοπτική να συναντηθούμε στις 11μ.μ. για ποτό μου μοιάζει πλέον σαν μαστίγωμα με διπλό ζωνάρι), ενώ κάποιοι δεν θα σας αντέχουν αυτοί (η συγκριτική ανάλυση των pampers σε σχέση με τα babylino δεν παρουσιάζει το ίδιο ενδιαφέρον για όλους τους ανθρώπους). Θέλω να πιστεύω πως οι αληθινοί φίλοι πάντα επιστρέφουν και πως όταν οι ζωές μας καταφέρουν να ξαναμπούνε σε κοινή τροχιά, κάπου-κάπως θα ξανασυναντηθούμε.

4 σχόλια:

  1. WELL SAID SISTER! Αγωνιστικους χαιρετισμούς σε ολες τις κουρασμενες αλλά ακόμα αισιόδοξες (δεν ξερω για πόσο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα πρώτα 40 είναι τα δύσκολα, μετά στρώνουν! Κουράγιο!

      Διαγραφή
  2. Ξέχασες την κατηγορία: θα προσέχω τόσο το μωρό μου που δε θα πέσει ποτέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πω-πω, ναι, πολύ δίκιο έχεις! Εννοείται πως τουλάχιστον μια φορά θα σου πέσει! Και εννοείται πως θα νιώθεις η πιο άχρηστη του κόσμου!

      Διαγραφή