Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μια μέρα μιας Μαίρης

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια συζήτηση-αντιπαράθεση που παρακολούθησα τυχαία, ανάμεσα σε δύο μαμάδες, η μια full time εργαζόμενη και η άλλη όχι, που προσπαθούσαν να πείσουν η μια την άλλη για το ποια έχει την πιο δύσκολη και κουραστική ζωή. Η εργαζόμενη έλεγε όλα αυτά που ξέρουμε ή λίγο-πολύ υποπτευόμαστε: σπίτι-δουλειά-παιδί-άντρας-ζωή ή απλά και συνοπτικά άλλη μια Μαίρη Παναγιωταρά. Η άλλη - η μη εργαζόμενη - έλεγε κάτι υπέροχα πράγματα, όπως το πόσο ζηλεύει την εργαζόμενη που κάθε μέρα ντύνεται και στολίζεται για να πάει στη δουλειά της (δυνατό γέλιο με ταυτόχρονα παλαμάκια). Ή πόσο κουραστικό είναι το ότι αφού είναι σπίτι, βλέπει πάντα την μικρή σκονίτσα στην άκρη της σιφονιέρας και ψυχαναγκάζεται να την καθαρίσει (βροντερό γέλιο με ταυτόχρονο κούνημα του κορμιού πέρα δώθε).

Ως εργαζόμενη μαμά κι εγώ, δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου!

Θα προσπαθήσω λοιπόν, να σας εξηγήσω με δικά μου λόγια  - σε περίπτωση που δεν ξέρετε - τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενη μαμά. 


Σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε μέρα στις 6.45' το πρωί, ό,τι κι αν έχει συμβεί το προηγούμενο βράδυ (και όχι μην πάει ο νους σας στο πονηρό!). Εννοώ πως όσες φορές κι αν έχει ξυπνήσει το βλαστάρι σου, επειδή διψάει, πονάει, ανεβάζει πυρετό, θέλει αγκαλίτσα ή να δει καρτούν (ναι στις 3 το πρωί, πού το παράξενο;), εσύ στις 6.45' θα σηκωθείς από το κρεβάτι. Χωρίς διαπραγμάτευση. 


Σημαίνει να πηγαίνεις στη δουλειά και να πρέπει να είσαι παραγωγικός, δημιουργικός και χαρούμενος, ενώ παράλληλα προσπαθείς να ξεκλέψεις λίγα λεπτά για να πάρεις τηλέφωνο στον παιδικό για να ρωτήσεις αν το παιδί σου είναι καλά γιατί εχθές ήταν λίγο αδιάθετο, να παραγγείλεις κρέμες για τον ποπό, να τσεκάρεις σε ποιο σούπερ μάρκετ θα βρεις τις πάνες σε προσφορά γιατί τα κακάκια έχουν αποβεί ασύμφορα, να κανονίσεις με άλλες μαμάδες να βρεθείτε το απόγευμα για να παίξουν τα βλαστάρια σας και να ψάξεις και λίγο στο internet αν υπάρχει κανένα καλό event για το Σαββατοκύριακο (όχι, δεν εννοώ συναυλιακό event, μην πάει ο νους σας στο κακό!).

Σημαίνει να φεύγεις στην ώρα σου από τη δουλειά και να κάνεις ημιμαραθώνιο προκειμένου να παραλάβεις το παιδί σου από το σχολείο πριν κλείσει (γιατί δε θέλεις και να το μαζέψει η πρόνοια), και να σε κοιτάνε όλοι στραβά, σαν να δούλεψες μισή μέρα.

Σημαίνει να γυρνάς σπίτι και να πρέπει να συμμαζέψεις, μαγειρέψεις, βάλεις πλυντήριο, πλύνεις πιάτα, σιδερώσεις, και ταυτόχρονα να τραγουδάς "Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά" και στα ενδιάμεσα να φτιάχνεις το Αττικό ζωολογικό πάρκο με πλαστελίνες, γιατί θέλει και το παιδί σου να του δώσεις λίγη σημασία. 

Σημαίνει να κάνεις τις δουλειές με ρυθμό ολυμπιακού αγωνίσματος γιατί μετά έχεις κανονίσει να βρεθείς με άλλες μαμάδες στην παιδική χαρά για να παίξουν τα παιδιά (ή να πας το παιδί αγγλικά, στίβο και κολυμβητήριο - επόμενη πίστα, την αναμένω με τρόμο!).

Σημαίνει να γυρνάς ένα ράκος από το απογευματινό παιχνίδι και να ετοιμάζεις το παιδί για ύπνο - μπανάκι, παραμυθάκι, κι άλλο παραμυθάκι, κι άλλο ένα τελευταίο παραμυθάκι μαμά, και τα σχετικά. 


Σημαίνει να κοιμάται επιτέλους το παιδί σου και ενώ κάνεις το γύρο του θριάμβου - στην καλύτερη - να ετοιμάζεσαι για να πας στο γυμναστήριο  γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι ή να κάνεις στα κλεφτά ένα μπάνιο για να συνεχίσεις τις δουλειές που δεν πρόλαβες πριν.

Και σημαίνει να πέφτεις κατάκοπη το βράδυ στο κρεβάτι και να κάνεις το σταυρό σου με δύο χέρια (πιστεύεις-δεν πιστεύεις δεν έχει σημασία) ευχόμενη στον όσιο Μορφέα να μην ξυπνήσει τη νύχτα το βλαστάρι σου, για να κάνεις κι εσύ ένα σερί εξάωρο ύπνου σαν άνθρωπος.


Επίσης, σημαίνει πως έχεις ξεχάσει τι πάει να πει σκόνη στο σπίτι σου, όχι γιατί δεν σε επισκέπτεται αλλά γιατί δεν προλαβαίνεις καν να τη δεις.

Αυτά τα λίγα κάνει σε μια μέρα μια εργαζόμενη μαμά, δηλαδή όλα όσα κάνει μια μη εργαζόμενη plus ένα (στο ιδανικό σενάριο) 8ωρο στο γραφείο, το μαγαζί ή όπου αλλού δουλεύει. 

Δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τις μη εργαζόμενες μαμάδες - ίσα-ίσα τις ζηλεύω - αλλά βρε κορίτσια μην παραπονιέστε για κούραση και εξάντληση, είναι λίγο άδικο για εμάς τις υπόλοιπες.

Και καταλαβαίνω πως στην Ελλάδα της κρίσης πολλές από εσάς θα δίνατε τα πάντα για να ήσασταν στη θέση μας και να είχατε μια κανονική δουλειά αλλά κι εμείς από την άλλη θα δίναμε τα πάντα για να είχε η μέρα λίγες παραπάνω ώρες και να παίρναμε ένα μεσημεριανό υπνάκο ή απλά να κοιτάζαμε με περισσή περισυλλογή το ταβάνι.

6 σχόλια:

  1. Αν και δουλεύω λιγότερες ώρες από 8, ταυτίζομαι σε όλα όσα έγραψες!! Η δουλειά σου τρώει ενέργεια εκτός από χρόνο! Δε γυρνάς στο σπίτι ξεκούραστη, κακά τα ψέμματα! Είναι λίγο σαν αγώνας δρόμου και βγάζω το καπέλο στις μαμάδες που δουλεύουν 8ωρα και βάλε γιατί είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και να είσαι παραγωγική σε όλα και να μην επιτρέπεις σε όσα έχουν μείνει πίσω να σε καταβάλουν!!! Τα φιλιά μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγωνιστικούς χαιρετισμούς κι από εμένα!

      Διαγραφή
  2. Πολύ ωραίες και ενδιαφέρουσες οι αναρτήσεις σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το κείμενό σας είναι επιεικώς απαράδεκτο. Απαξιωτικό και υποτιμητικό για τις μη εργαζόμενες μητέρες. Με την ίδια λογική, θα μπορούσα να σας πω, γιατί δεν παραιτήστε από τη δουλειά σας, για να έχετε τον... ελεύθερο χρόνο που τόσο λαχταράτε; Επίσης, να σας ενημερώσω ότι ως μη εργαζόμενη μητέρα, δεν έχω χρόνο να κοιτάζω το ταβάνι, αλλά έχω γράψει μέχρι σήμερα πάνω από 10 παιδικά βιβλία και, τις ώρες που λείπουν τα παιδιά μου, δαιβάζω για το μεταπτυχιακό μου. Ολα αυτά, μαζί με τις καθημερινές δουλειές, και προσπαθώντας να ανταποκριθώ στις οικονομικές απαιτήσεις της οικογένειας, χωρίς να έχω το απαραίτητο εισόδημα. Πριν ανοίξουμε το στόμα μας, για να αποδείξουμε την υπεροχή μας, καλό είναι να βάζουμε λίγο να δουλέψει και το μυαλό μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας! Όσον αφορά στην εύλογη απορία σας γιατί δεν παραιτούμαι από τη δουλειά μου για να έχω ελεύθερο χρόνο, θα σας απαντήσω πως - για κάποιο περίεργο λόγο - δεν δουλέυω από χόμπι αλλά για βιοποριστικούς λόγους.

      Διαγραφή