Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Είσαι μαμά, ξέρεις

Από τη μέρα που γέννησα, αποφεύγω σαν το διάολο οτιδήποτε περιέχει στην ίδια πρόταση τις λέξεις μωρό και βία/αρρώστια/εγκατάλειψη/κακοποίηση. Αποφεύγω ταινίες, αλλάζω κανάλια, κλείνω τα links, αλλάζω κουβέντα, κλείνω τ' αυτιά μου.
Είναι κάτι που πλέον ούτε αντέχω ούτε και μπορώ να διαχειριστώ. Ομολογώ πως ποτέ δεν έκανα πάρτυ όταν άκουγα στις ειδήσεις για κακοποιημένα παιδιά ή εγκαταλελειμμένα βρέφη αλλά πλέον όλο αυτό με ξεπερνάει.

Τις προάλλες όμως, μου έστειλε μια φίλη ένα mail χωρίς προειδοποίηση. Το άνοιξα παντελώς ανυποψίαστη και έπεσα πάνω σε αυτό:
http://www.mama365.gr/21773/to-pio-shmantiko-pragma-poy-mporeite-na-peite-se-mia.html
Αυτό που λέει αυτή η μαμά με λίγα λόγια, είναι πως το τραγικό συμβάν της απώλειας του παιδιού μιας φίλης της, την έκανε να συνειδητοποιήσει την κοινή αλήθεια που μοιραζόμαστε όλες οι μαμάδες του κόσμου: "Είμαστε μαμάδες και ξέρουμε". 

Κυριολεκτικά με τσάκισε. Και με προβλημάτισε. Και με έκανε να σκεφτώ. Να σκεφτώ πως τελικά αυτά που μας χωρίζουν εμάς τις μαμάδες είναι πολύ πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν.
Θυμήθηκα κι εγώ πώς νιώθω όταν κάθε πρωί - αξημέρωτα - συναντάω μια μαμά που περιμένει το σχολικό με το χρονιάρικο παιδάκι της, σε βροχή ή κρύο. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν μια μέρα, γυρνώντας από βόλτα με τη μπουγελόφατσα, συνάντησα μια μαμά με ένα μωράκι που έκλαιγε γοερά στο καρότσι του κι αυτή έτρεχε πανικόβλητη ενώ συγχρόνως του τραγουδούσε το «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν στην αίθουσα αναμονής παιδιατρικής κλινικής ανακοίνωσαν σε μια μαμά πως θα πρέπει να κάνουν εισαγωγή στο μωράκι της, κι αυτή ξέσπασε σε κλάματα. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν στην παιδική χαρά, είδα τη λάμψη στα μάτια μιας μαμάς που το παιδάκι της για πρώτη φορά ανέβηκε και κατέβηκε μόνο του στην τσουλήθρα. Γιατί είμαι μαμά και ξέρω.
Θυμήθηκα πώς ένιωσα αμέτρητες φορές σε αυτό τον ενάμιση χρόνο του ταξιδιού της μητρότητας, σε χαρές, λύπες κι αγωνίες γνωστών αλλά και αγνώστων μαμάδων.
Κι αυτό που σκέφτομαι είναι πως τελικά δεν έχει και τόση σημασία αν γέννησες στο νερό ή στο χειρουργείο, αν θήλασες 1 μέρα ή 3 χρόνια, αν κοίμισες στο λίκνο, την κούνια ή το κρεβάτι σου, αν τάισες αλεσμένα ή ολόκληρα κομμάτια, αν χρησιμοποίησες μάρσιπο ή καρότσι, αν γύρισες στη δουλειά ή έγινες full time mama, αν έδωσες μόνο βιολογικές τροφές ή κρέμες Γιώτης, αν, αν, αν. 
Αυτό που στο τέλος της ημέρας έχει σημασία είναι αυτό που όλες μα όλες νιώθουμε για τα παιδιά μας: απέραντη και άνευ όρων αγάπη.
Ας προσπαθήσουμε να μην ακονίζουμε τα μαχαίρια μας στην πρώτη ευκαιρία, ας προσπαθήσουμε να σταματήσουμε να κρίνουμε και κατακρίνουμε με τόση ευκολία και ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε πού και πού πως τελικά όλες μαμάδες είμαστε.



3 σχόλια:

  1. Πραγματικά οι αγωνίες της μάνας είναι ίδιες. Και ισως αν δεν εκρινε η μία την άλλη να μαθαίναμε περισσότερα. Πολύ όμορφο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή