Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Ένα νησί για να θαυμάζεις

Έχω ερωτευθεί πολλά νησιά. Την Πάρο για τις πρώτες μου διακοπές, την Ικαρία για τα πανηγύρια που μας βρήκαν ξημερώματα, την Κρήτη για το πιο τρελό φοιτητικό καλοκαίρι, την Ανάφη για την πρόταση γάμου από τον μέλλοντα πατέρα του μέλλοντος παιδιού μας, την Αμοργό, τη Νίσυρο, τη Σίκινο, τη Φολέγανδρο, το Κουφονήσι, και τελειωμό δεν έχουν. Όμως από όλα τα νησιά, ένα και μόνο αγαπώ κι αυτό είναι η Ζάκυνθος.

Και όχι, δεν το αγαπώ γιατί είναι το νησί που γεννήθηκε ο πατέρας μου, κι ο πατέρας του κι ο δικός του πατέρας. Ούτε επειδή εκεί έχουμε ένα μικρό σπιτάκι και περνάμε το μεγαλύτερο μέρος των καλοκαιριών μας. Ούτε και γιατί εκεί μένουν άνθρωποι αγαπημένοι που χαίρομαι κάθε φορά που τους συναντώ.

Το αγαπώ γιατί είναι ένα νησί που γέννησε και ανέθρεψε ανθρώπους που έζησαν σαν Άνθρωποι και όχι σαν ανθρωπάκια. Που έβαλαν το εμείς πάνω από το εγώ. Που έπαιξαν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα για να σώσουν 275 ψυχές. Που η αλληλεγγύη δεν ήταν γι' αυτούς μια ακόμα λέξη στο λεξικό αλλά βασική αρχή και οδηγός τους. Που μέσα σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρωπότητας έδωσαν φως και ελπίδα. Που ρίσκαραν τη ζωή τους για να προστατέψουν τους συμπολίτες τους από την αδικία και τη μισαλλοδοξία. Που αψήφησαν το φόβο κι έκαναν αυτό που ένιωθαν χρέος τους. 

Στο νησί αυτό έζησαν άνθρωποι χάρη στους οποίους οι πρόγονοι μου δεν οδηγήθηκαν σαν τα πρόβατα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για να γίνουν καπνός και στάχτη όπως εκατομμύρια άλλοι. Εκεί έζησαν οι άνθρωποι χάρη στους οποίους γεννήθηκαν ο πατέρας μου και οι θείοι μου, χάρη στους οποίους γεννήθηκα εγώ και η κόρη μου. Γιατί όπως λέει μια εβραϊκή παροιμία «Όποιος σώζει μια ζωή, σώζει τον κόσμο ολόκληρο». 
Γιατί όταν οι Γερμανοί ζήτησαν από τον Δήμαρχο και τον Μητροπολίτη Ζακύνθου τα ονόματα των Εβραίων πολιτών, αυτοί παρέδωσαν μια λίστα που περιείχε δύο μόνο ονόματα: τα δικά τους. "Αν πάρετε έστω και έναν θα τους ακολουθήσουμε κι εμείς στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια". Αλλά και ο απλός λαός έβαλε το χέρι του, αφού όχι μόνο δεν τους πρόδωσαν αλλά τους προστάτεψαν και τους έκρυψαν επί ενάμιση χρόνο στα ίδια τους τα σπίτια. 



Και γιατί τα γράφω όλα αυτά στο μαμαδο-blog μου; Γιατί θέλω να μάθει η Δανάη μου πως χρωστάει πολλά στην αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων και να μεγαλώσει με το παράδειγμά τους. Να μάθει να έχει σεβασμό στην όποια διαφορετικότητα, θρησκευτική, φυλετική ή σεξουαλική και να υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων στις επιλογές τους. Να μάθει να μην κρίνει τους άλλους από το χρώμα τους, την καταγωγή τους ή τις πεποιθήσεις τους αλλά από το πόσο άνθρωποι είναι. Να σέβεται τους πρόσφυγες γιατί η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει, να μην ξεχωρίζει τους ομοφυλόφιλους για τις επιλογές τους, γιατί απλά…είναι επιλογές τους και να μην χωρίζει τους ανθρώπους σε άσπρους-μαύρους-πράσινους σαν να πρόκειται για τα ρούχα της μπουγάδας.  
Να γίνει η ιστορία του μικρού αυτού μέρους παράδειγμα για τη ζωή της και υπόδειγμα για τις επιλογές της.

Υ.Γ. Μπορείτε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διάσωση των Εβραίων της Ζακύνθου εδώ: http://imerazante.gr/2013/04/22/63534

4 σχόλια:

  1. Η Ζάκυνθος είναι και για μένα αγαπημένο νησί.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τ ο Ολοκαύτωμα είναι μια ασύλληπτη τραγωδία, που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε. Αλλά και τα περιστατικά διασώσεων πρέπει να τα μαθαίνουμε, ώστε να βλέπουμε ότι υπήρχαν και άτομα αλλά και κοινότητες που πήγαν κόντρα στο ρεύμα και δεν έχασαν την ανθρωπιά τους...Αυτά είναι αληθινά μαθήματα ζωής για τα παιδιά μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι, γιατί πάντα μέσα στο σκοτάδι υπάρχει και το φως!

      Διαγραφή