Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Όταν ανακοίνωσα σε φίλους και γνωστούς πως ο διάδοχος είναι on the way, οι αντιδράσεις ήταν οι εξής, με σειρά εμφάνισης:
“Αχ τι καλά, συγχαρητήρια και με το καλό!”
“Και με το γατάκι τι θα κάνετε; Θα το δώσετε;”
Και τι είναι το γατί ρε παιδιά, τραπεζάκι σαλονιού, δεν ταιριάζει πια με την επίπλωση και το χαρίζω; Αμπαζούρ, το βαρέθηκα και πάω στο Ikea να πάρω ένα άλλο; Σας ενημερώνω λοιπόν, πως ένα κατοικίδιο ούτε αμπαζούρ είναι ούτε άλλο έπιπλο, είναι οικογενειούλα, είναι παρεάκι, είναι ένας από εμάς.

Παρόλα αυτά, πες-πες, άρχισα να αγχώνομαι και να αναρωτιέμαι μήπως κάτι πρέπει να κάνω. Μήπως να τον αποφεύγω επιδεικτικά; Μήπως να του κρατάω μούτρα; Να κάνω πως δεν τον βλέπω; Μήπως καλύτερα να ρωτήσω το γιατρό; Ναι, μάλλον αυτό φαίνεται πιο λογικό.
Ο γυναικολόγος ήταν κατηγορηματικός, αν το γατί είναι οικόσιτο πιο πολύ κινδυνεύεις από ένα άπλυτο μαρούλι παρά από το γατάκι σου. Οκ λοιπόν. Κι ο κτηνίατρος τα ίδια. Κάναμε τις απαραίτητες εξετάσεις και πήραμε το πράσινο φως. Οπότε οι ιστορίες που είχαν όλοι (μα όλοι) να μου πουν για μια γνωστή της τριτοξαδέρφης του μπατζανάκη του συναδέλφου τους που γέννησε παιδί με τρία μάτια εξαιτίας μιας γάτας, μπήκαν αυτομάτως στην κατηγορία αφτί με αφτί (μπαίνει- βγαίνει).

Μετά ήρθε το μωρό. Και οι Κασσάνδρες επανεμφανίστηκαν. Να τες πάλι οι ιστορίες με γατιά που έφαγαν το νεογέννητο αντί για τις κροκέτες τους, που ξέσκισαν το κρεβατάκι του μωρού και έκαναν τα κακά τους μέσα στην κούνια του από ζήλια.
Πάλι την έζωσαν τα φίδια την καινουριομαμά. Με το που πλησίαζε ο Ερνέστο το μωρό (εκ του Τσε Γκεβάρα της επανάστασης και ουχί του Βαλβέρδε της Μπιλμπάο, να τα ξεκαθαρίζουμε αυτά!) έτρεμε το φυλλοκάρδι μου και καθόμουν από πάνω του ωσάν τον Κέρβερο. Σιγά σιγά όμως χαλάρωσα, γιατί το καημένο το γατάκι το μόνο που έκανε ήταν να μυρίζει καθημερινά το κεφαλάκι της μικρής για να σιγουρευτεί πως είναι ακόμα η ίδια και δεν κουβαλήσαμε τίποτα καινούριο στο σπίτι.

Σιγά σιγά μεγάλωσε η μπουγελόφατσα και άρχισε να αντιλαμβάνεται και τον υπόλοιπο κόσμο πέρα από τη μαμά της και το βυζί αυτής. Και με το που έβλεπε τον Ερνέστο τσίριζε από χαρά. Ο Ερνέστο έγινε η λύση μας στα αναίτια κλάματα, με ένα μαγικό τρόπο η εμφάνισή του στο οπτικό της πεδίο μετέτρεπε ακόμη και το πιο γοερό κλάμα σε κακαριστό γέλιο.

Έτσι σιγά σιγά ξεθαρρέψαμε όλοι κι έφτασε κι η μέρα που βρήκα τον γατούλη μέσα στο καρότσι της μικρής να κάθεται αναπαυτικά πάνω στο κεφάλι της κι αυτή να χαμογελά ευτυχισμένη.

Η φάση με το μπουσούλημα δε, ήταν η πιο απολαυστική. Είχα δύο τετράποδα στο σπίτι να κυνηγιούνται ολημερίς. Κατά βάση η μικρή κυνηγούσε τον Ερνέστο, αυτός έκανε πως την απέφευγε αλλά πήγαινε απλώς μισό βήμα πιο πέρα και μετά πάλι το ίδιο, και δώστου γέλια η μικρή, και δώστου παλαμάκια.

Εδώ και καιρό, με το που φεύγουμε από το σπίτι, η μικρή του κάνει γεια σου-γεια σου και με το που γυρνάμε, έξω από την πόρτα αρχίζει να στριγκλίζει για να ενημερώσει τον γατούλη πως γυρίσαμε.
Για να μην επεκταθώ στη διαδικασία φαγητού. Όταν την ταΐζω εγώ πάει καλά, όταν όμως τρώει κάτι που μπορεί να διαχειριστεί από μόνη της, βλ. μπισκοτάκι, ριζογκοφρέτα κλπ, μια μπουκιά καταλήγει στο στόμα της, μια στο πάτωμα και μια στο στόμα του Ερνέστο. Ο κύριος πανεξυπνίδης παίρνει θέση στη διπλανή καρέκλα και περιμένει στωικά πότε θα απλωθεί το στρουμπουλό χεράκι για να κεραστεί το μεζεδάκι του (μα είναι δυνατόν να του αρέσουν οι ριζογκοφρέτες???)

Επίσης είμαι σίγουρη, πως από τη μέρα μηδέν, η μικρή έφαγε πολλές πορτοκαλί τρίχες. Στην αρχή λίγο φρίκαρα, μετά το αποδέχτηκα και στο τέλος χαλάρωσα. Γιατί είδα πως δεν έγινε και κάτι, απλά το παιδί παίρνει λίγα αντισώματα παραπάνω. Και στο τέλος το φιλοσόφησα και χάρηκα κι όλας (για όλες τις πορτοκαλί τρίχες που ίπτανται στο σπίτι μας) γιατί γλύτωσα από το να γίνω άλλη μια υστερική μαμά που αποστειρώνει μέχρι και τον αέρα που αναπνέει.

Δεν της έχει επιτεθεί ούτε μια φορά, δεν της έχει αγριέψει ποτέ όσο και να τον τραβολογάει, δεν την έχει δαγκώσει, γρατζουνίσει, κατασπαράξει.
Είναι πολύ όμορφο και υγιές να μεγαλώνουν τα παιδιά με κατοικίδια, μαθαίνουν να αγαπάνε, μαθαίνουν να μοιράζονται, μαθαίνουν να προστατεύουν.
Και οι μαμάδες μαθαίνουν να χαλαρώνουν.

Αν έχετε ζωάκι και περιμένετε παιδί μην ακούτε καμία Κασσάνδρα. Κι αν δεν έχετε και σκέφτεστε να αποκτήσετε just do it!


3 σχόλια:

  1. Εχω δυο σκυλάκια (καλά οχι και τόσο μικρά) αλλά εξω από το σπιτι. Ανυπομονω να δω πως θα αντιδρασουν οταν υα ερθει σπιτι το μωρο. Ο προηγουμενος σκυλος που ειχαμε οταν γεννιοντουσαν οι γιοι μου δεν πλησιαζε οταν ηταν μωρα. Σαν απο ενστικτο για να μην τα φοβίσει. Οταν αρχιζαν να περπατουν τότε πλησιασε και τους εγλυφε απο χαρα. Και πάλι διαλεγε τον μικρό γιο που τον φοβόταν λιγότερο. Ακομα και αυτο το καταλάβαινε. Για να μην πω για τη φορα που με ειδε απο την μπαλκονοπορτα να μαλωνω τον γιο μου τον μεγαλο και μου γρυλισε δειχνοντας τις δονταρες του. Γλυτωσε την κατσαδα ο γος με την μία. Οχι αν ηθελα ας τα εβαζα με το λυκο-ροτβαιλερ! Εχεις δικιο οτι τα ζωα κάνουν καλό στα παιδιά. Και τα παιδια στα ζωα θα πω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία τα γατάκια αλλά ομολογώ πως τα σκυλάκια είναι άλλο πράγμα! Ειδικά με τα παιδιά είναι μαγικό το πόσο τα προστατεύουν και πόσο ισχυρό ένστικτο έχουν! Γατιά-σκυλιά πάντως, είναι πανέμορφο να μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά μας!

      Διαγραφή