Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Το μεγάλο φαγοπότι

Η μπουγελόφατσα δε βαπτίστηκε μπουγελόφατσα τυχαία και αδίκως. Μωρό μπαμπάτσικο, με μαγουλίθρες που καταλαμβάνουν το 80% της ωφέλιμης επιφάνειας, έδειξε την αγάπη της για το φαγητό από τη μέρα που εισήλθε στην κοιλιά της μαμάς της. Όσο ήμουν έγκυος και παντελώς ανυποψίαστη για τις προθέσεις του βλασταριού που κυοφορούσα, το ένα και μοναδικό σύμπτωμα που είχα ήταν η πείνα!!! Όταν λέω πείνα εννοώ ΠΕΙΝΑ!!! Όλη μέρα μασαμπούκιαζα κι όταν ερχόταν η ώρα να πάω για ύπνο ανυπομονούσα να φτάσει το πρωί για να…φάω! Ο Νάσος είχε τρομάξει, δεν πίστευε πόσο πολύ μπορεί να φάει ένας άνθρωπος (πού να ήξερε πως έτρωγα το μισό από αυτό πραγματικά μπορούσα!).Μου έχει μένει τέτοιο τραύμα από εκείνη την περίοδο που, ακόμη και τώρα, μόλις δω έγκυο ένα πράγμα τη ρωτάω: «Πεινάς;». Και συνήθως η απάντηση που παίρνω, προς μεγάλη μου απογοήτευση, είναι κάτι μεταξύ « Όχι καθόλου» και «Όχι και τόσο». Καμία δεν μου έχει πει ως τώρα «Θέλω να φάω έναν ελέφαντα και πάλι δεν ξέρω αν θα χορτάσω», για να νιώσω κι εγώ λίγη συμπαράσταση!

Και μετά ήρθε το μωρό. Μου είπε μια βιαστική καλημέρα και χωρίς πολλές καθυστερήσεις έβαλε μπρος: «Επιχείρηση ξεζούμισμα μαμάς». Θήλαζε όλη μέρα κι όλη νύχτα και με τίποτα δεν χόρταινε. Κόντευα να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα γιατί από την «πολυθρόνα θηλασμού» με σήκωνες μόνο με γερανό.
Ε, εντάξει, αυτό κράτησε μόνο ένα εξάμηνο γιατί έφτασε η ευλογημένη ώρα του ανθρωπινού φαγητού. Δεν μπορεί, σκέφτηκα, τώρα θα αρχίσει να χορταίνει! Τη βάλαμε αναπαυτικά στο καρεκλάκι φαγητού, στηθήκαμε γύρω γύρω γονείς, παππούς και θεία, ανοίξαμε την κάμερα και ξεκινήσαμε τη διαδικασία τάισμα, περιμένοντας πώς και πώς να γελάσουμε με τη μικρή που δε θα ήξερε πώς να διαχειριστεί το νέο εισερχόμενο. Ε, τελικά κλείσαμε απογοητευμένοι την κάμερα και γυρίσαμε στις δουλειές μας, γιατί τίποτα το αστείο δεν είχε ένα μωρό που ανοιγόκλεινε το στόμα του και κατάπινε σαν να είχε γεννήθηκε με ένα κουτάλι στο χέρι.

Κι έκτοτε ξεκίνησε νέος Γολγοθάς. Με το που βλέπει τη στάθμη στο πιατάκι φαγητού να κατεβαίνει, τη λούζει κρύος ιδρώτας κι όταν τελικά αδειάσει αρχίζει το δράμα. Κλάμα γοερό πάνω από το άδειο πιάτο!  Όταν μας βλέπει να τρώμε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ (από σπαλομπριζόλα μέχρι μαρούλι) έρχεται τρεχάτη να διεκδικήσει το δίκαιο μερίδιό της σαν αδέσποτο σκυλάκι. Βλέπει ταπεράκια να ανοίγουν στην παιδική χαρά και πλησιάζει την ανίδεη ξένη μαμά, την κοιτάει με κουταβίσιο βλέμμα και φωνάζει ΜΑΜ με τρεμάμενη φωνή. Στην ταβέρνα μέχρι να φτάσει το φαγητό της χαλάει τον κόσμο κι όταν έρθει γλύφει και το τραπεζομάντηλο. Με λίγα λόγια μας κάνει ρεζίλι των σκυλιών γιατί όλοι πιστεύουν πως έχουμε το μωρό ατάιστο για μέρες και μας κοιτάνε με μισό μάτι. Το μόνο που μας σώζει και δεν τρώμε καταγγελία για παραμέληση ανηλίκου είναι η τροφαντή όψη της.


Κι επειδή έχω καταλήξει πως τα μωρά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτά που τρώνε και σε αυτά που δεν τρώνε, όσο γράφω αυτές τις γραμμές φαντάζομαι τις μαμάδες της δεύτερης κατηγορίας να φρικάρουν «Και πού είναι το πρόβλημα κυρά μου;;; Το παιδί σου τρώει κι εσύ γράφεις ολόκληρο post για να πεις τον πόνο σου???» . Το πρόβλημα φίλη μαμά λιγόφαγου μωρού, είναι η καθημερινή αγωνία για την ετήσια συνδρομή στα Bodyline!

Στην πραγματικότητα όμως, αν είσαι μαμά μωρού της ομάδας Α’ δύσκολα μπορείς να καταλάβεις τον καημό της μαμάς της ομάδας Β’, εκτός κι αν έχεις συνυπάρξει έστω και λίγο με ένα μωρό τύπου Β’, οπότε το βουλώνεις και σκας. Η διαδικασία φαγητού παίρνει συνήθως μια με δύο ώρες και οι μπουκιές που καταλήγουν στο μικρό στόμα είναι μετρημένες στα δάχτυλα και σίγουρα λιγότερες από αυτές που καταλήγουν στο πάτωμα, τη σαλιάρα ή τη μούρη της μαμάς.  Επίσης, μην ξεχνάς πως οι μαμάδες αυτές ζουν με την αγωνία της ζυγαριάς και του περιφρονητικού βλέμματος της παιδιάτρου «Πάλι δεν έβαλε βάρος το παιδί, έχει μείνει πίσω στις καμπύλες, πρέπει να το ταΐζετε περισσότερο», λες και η έρμη η μάνα έχει αποφασίσει να το αφήνει νηστικό…

Εν κατακλείδι, τι καλόφαγο τι κακόφαγο, η αθάνατη Ελληνίδα μάνα έχει έρθει στον κόσμο τούτο με βασικό job description τη μόνιμη αγωνία για το βλαστάρι της, κι αυτό κανείς και τίποτα δε θα το αλλάξει!

5 σχόλια:

  1. κλαιω απο τα γελια....αληθεια...με δακρυα σαν της μπουγελόφατσάς σας οταν αδειαζει το μπωλ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ανακάλυψα πρόσφατα και είναι από τα μπλογκ που μπαίνω με την ελπίδα να βρω νέο ποστ. Πολύ πλάκα! Συνέχισε... ΥΓ: υπήρξε και μωρό που το τάιζαν δύο άτομα, ταυτόχρονα, καθώς δεν μπορούσε να περιμένει τα 2-3 δευτερόλεπτα της διαδρομης πιάτο-στόμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ!!! Υ.Γ. Χαχαχα, πολύ αστείο αυτό!!! Ομολογώ πως δεν απέχουμε!!

      Διαγραφή