Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Πρώτη φορά εργαζόμενη μαμά

Μετά από σχεδόν 15 μήνες εκτός δουλειάς, έφτασε η ώρα που μας τελειώσαν όλα, άδειες τοκετού, λοχείας, μητρότητας, ανατροφής, έτους, ότι άδεια έχει κατεβάσει ο ανθρώπινος νους καταναλώθηκε μέχρι τελευταίας ρανίδας.
Μετά από τόσο καιρό εκτός δουλειάς έχεις ξεχάσει πως δούλευες ποτέ.
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να ξυπνάς με ξυπνητήρι την ώρα που ορίζει το ωράριο εργασίας σου και όχι την ώρα που αποφασίζει το βλαστάρι σου ότι πείνασε, δίψασε, θέλει αγκαλίτσα ή να παίξει.
Έχεις ξεχάσει τι φοράει κανείς για να πάει δουλειά. Μετά από ένα γεμάτο εξάμηνο που έτσι κι αλλιώς δεν σου έκανε τίποτα οπότε κυκλοφορούσες σαν σακί με πατάτες κι ένα χρόνο που η φόρμα ήταν τα κανονικά σου και το τζιν "τα καλά σου",  δε θυμάσαι τι φοράει ο κόσμος για να πάει στη δουλειά. Έχεις επίσης ξεχάσει πώς περπατάνε πάνω σε τακούνια στις εφτά το πρωί. Γιατί η κάλτσα/παντόφλα/σαγιονάρα ήταν οι μόνες εναλλακτικές που έπαιζαν ως τώρα στη ζωή σου.
Έχεις ξεχάσει πώς βάφεται ο κόσμος για να πάει στη δουλειά του γιατί ένα χρόνο τώρα το liposan ήταν το πιο βαρύ κραγιόν που είχες φορέσει.
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να φεύγεις από το σπίτι χωρίς καρότσι και να μπαίνεις στο αυτοκίνητο χωρίς να βάζεις ένα μαινόμενο πλάσμα στο καθισματάκι του.
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να οδηγείς χωρίς να κάνεις ανάστροφη πόζα της yoga σε κάθε φανάρι για να δεις αν είναι καλά το πλασματάκι στο πίσω κάθισμα ή για να βρεις-βάλεις πιπίλα επειδή έχει πλαντάξει.
Έχεις ξεχάσει πώς είναι να τρέχεις για να προλάβεις γιατί πρέπει κάποια συγκεκριμένη ώρα να είσαι κάπου, αφού το τελευταίο αυστηρό ραντεβού που είχες ήταν στις 12 στην παιδική χαρά, “εκτός αν παρακοιμηθεί η μικρή οπότε θα αργήσουμε λίγο”.

Όμως δεν έχεις ξεχάσει, γιατί δεν ήξερες ως τώρα πώς είναι να ανοίγεις λιγάκι, μια χαραμάδα την πόρτα της πριν φύγεις, για να τη δεις να κοιμάται ήρεμα και να πάρεις αυτή την εικόνα μαζί σου για την υπόλοιπη ημέρα.
Δεν ξέρεις πώς είναι να κλείνεις την πόρτα πίσω σου και να μην μπορείς να σταματήσεις τα δάκρυα που τρέχουν ποτάμι (και να αγχώνεσαι και για το μακιγιάζ).
Δεν ξέρεις πώς είναι να παίρνεις 10 τηλέφωνα τη μέρα για να μάθεις αν έφαγε/κοιμήθηκε/έκανε κακά/έπαιξε/έκλαψε/σε ζήτησε (σε ζήτησε ή σε ξέχασε;) και να έχεις σηκώσει και κατεβάσει το ακουστικό άλλες 20 ξέροντας πως γίνεσαι υπερβολική.
Δεν ξέρεις πώς είναι να τη βάζεις το βράδυ για ύπνο και να πονάει όλο το μέσα σου γιατί ξέρεις πως θα την ξαναδείς το επόμενο απόγευμα.
Δεν ξέρεις πώς είναι να γυρνάς ένα πτώμα σπίτι και αντί να εύχεσαι να κοιμάται για να ξαποστάσεις κι εσύ λίγο, να παρακαλάς να είναι ξύπνια για να την πάρεις αγκαλιά και να της δώσεις όλα τα φιλιά που δεν της έδωσες μέσα στη μέρα.
Δεν ξέρεις πώς είναι να γυρνάς σπίτι και να ανυπομονείς όχι να βγάλεις τα παπούτσια σου/ να φας κάτι/ να ξαπλώσεις/ να χαζέψεις στο facebook, αλλά να πας στις κούνιες για να ακούσεις λίγο αυτό το κακαριστό γέλιο που κάνει όταν σπρώχνεις την κούνια ψηλά ψηλά!
Δεν ξέρεις πώς είναι να σε ενημερώνει ένας τρίτος πως το παιδί σου σήμερα είπε μπά-λα, έμαθε να κατεβαίνει μόνο του την τσουλήθρα και προτιμάει το σπανακόρυζο από τις φακές.

Και πιο πολύ απ' όλα δεν ξέρεις πώς είναι να φεύγεις και να αφήνεις τη μισή σου καρδιά στο σπίτι.

10 σχόλια:

  1. Καλώς σε βρήκα. Όμορφο το blog σου...όσο για το post τι να πω...τα έχω περάσει όταν άφησα 5 μηνών μωρό για εξεταστική...αλλά μην φανταστείς και εγώ που δεν δουλεύω αν τύχει να αφήσω τα μικρά για λίγη ώρα τις ίδιες τύψεις έχω!!
    Niki by Mama-Farma

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Νίκη μου, καλώς σε βρήκα κι εγώ! Συναδελφικούς χαιρετισμούς!

      Διαγραφή
  2. Μην το βάζεις κάτω... Θα δεις πόσο σύντομα θα μπείτε στον νεο ρυθμό.. Και θα με θυμηθείς, μακροπρόθεσμα ειναι καλο για όλους να δουλεύει η μαμα. Εκτος ίσως απο το blog σου. Να ξυπνάς χαρούμενη καθε πρωι, να πηγαίνεις δουλειά και να γίνεσαι και με άλλους τρόπους δημιουργική και να γυρνας ακόμα πιο χαρούμενη. Έτσι κι αλλιώς η καρδιά σου παντα ολόκληρη ειναι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο, όσο περνάνε οι μέρες όλο και ευκολότερο γίνεται όλο αυτό! Και σίγουρα δεν είναι κακό να αλλάζει και λίγο παραστάσεις η μαμά. Σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  3. Είναι πολύ φυσιολογικό αυτό που αισθάνεσαι, και εγώ έτσι αισθάνθηκα όταν ξεκίνησα πάλι την δουλειά και ήταν 8 μηνών.. Όμως σιγά-σιγά το συνήθισα και το συνήθισε και ο μικρός. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή είναι η κατάσταση, προσαρμοζόμαστε αναλόγως και προχωράμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, έτσι είναι Αθηνά, προσαρμοζόμαστε και προχωράμε! Όλα μια απόφαση είναι τελικά!

      Διαγραφή
  4. Εγω τον αφησα 63 ημερων!!!Με ωραριο αγορας...δεν ηξερα αν ηθελα να τον βρω να κοιμαται η οχι.Ετρεχα σαν τρελη να τον προλαβω ξυπνιο το βραδυ.Χαιρομουν που βγηκα στον πολιτισμο,διοτι ειχα κα μια εγκυμοσυνη ξαπλα αλλα ενιωθα μιση.Οντως φοβομουν θα με ξεχασει??Αν περναει πολλες ωρες ξυπνιος με την γιαγια εγω μετα τι θα ειμαι???Αλλα μπορεις να κανεις και αλλιως?????ΜΑΜΑΔΕΣ ΟΛΑ τα προλαβαινουν και ΟΛΑ τα μπορουν!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ουάου!!! 63 ημερών; Χαρά στο κουράγιο σου! Εγώ σε εκείνη τη φάση ούτε μέχρι το φούρνο δεν ήθελα να πάω χωρίς τη μικρή!! Αλλά ναι, οι μαμάδες έχουν super powers τελικά!!

      Διαγραφή
  5. Όλες τα έχουμε περάσει αυτά αλλά αντέξαμε.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε ναι, ποιος είπε πως δεν αντέξατε/αντέξαμε; Οι πρώτες μέρες είναι οι δύσκολες, μετά σιγά-σιγά συνηθίζεις.

      Διαγραφή