Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ελλάς μαμάδων Χριστιανών

Η μητρότητα με μαθαίνει κάθε μέρα ένα κάρο πράγματα, από το πώς βλέπω τον εαυτό μου και τους άλλους μέχρι το πώς βλέπω την ίδια τη ζωή. Εκτός από όλα αυτά (που εντάξει, το παραδέχομαι, μια γενικόλογη μπούρδα είπα, αλλά παραδεχτείτε κι εσείς πως σας έπεισα) η μητρότητα με μαθαίνει πολλά για την κοινωνία που ζω. 

Μεγαλώνοντας, είχα αρχίσει να υποπτεύομαι πως η Ελληνική είναι μια άκρως συντηρητική, παραδοσιακή, θρησκόληπτη και θεοφοβούμενη κοινωνία. Το ψιλιαζόμουν αλλά δεν το ζούσα, ο άμεσος κύκλος μου δεν μπορώ να πω πως έχει τέτοιους ανθρώπους οπότε για μένα όλο αυτό ήταν κάτι σαν το κρύο στη Φλώρινα, έχεις ακούσει πως κάνει τρελό, ίσως πας και μια φορά εκδρομή και το διαπιστώσεις, αλλά δε ζεις με αυτό.
Όταν γίνεσαι μαμά όμως, με ένα μαγικό τρόπο τραβάς πάνω σου όλη την ανθρώπινη βλακεία, όλα τα δείγματα θρησκοπαραδοσιακών ανθρώπων που θεωρούν δεδομένο δε, πως αφού είσαι μαμά θα είσαι ένας από αυτούς. 

Δε θα αναφερθώ στο πόσες φορές έγκυος ούσα μου δήλωσαν ορθά κοφτά και με απόλυτη βεβαιότητα πως περιμένω αγόρι, σε σημείο που μια γειτόνισσα, μου είπε πως ο γιατρός μου κάνει λάθος και να μην αγοράσω και πολλά ροζ γιατί δε θα έχω τι να τα κάνω (Νομίζω πως όταν με συναντάει στο διάδρομο με τη μικρή, ακόμα πιστεύει πως είναι αγόρι.). Δε θα αναφερθώ στα καθημερινά περιστατικά παρεμβατικότητας του τύπου πού το βγάζεις το παιδί έξω με το κρύο/ τη ζέστη/ την υγρασία/ την έκλειψη ηλίου και σελήνης/ τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Είναι τόσο πολλές οι παρεμβάσεις που έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν φοράω κανένα χαρτάκι στο κούτελο του τύπου "Μπορώ σήμερα να το βγάλω το παιδί έξω; Ας κάνουμε όλοι μαζί ένα δημοψήφισμα". Ούτε θα αναφερθώ στο πόσες άπειρες φορές μου τη σταυρώσανε και μου τη φτύσανε. Θα αναφερθώ στα πιο τρανταχτά και συγκλονιστικά.

Περιστατικό Νο 1. Δέκα ημερών λεχώνα, και αφού κόντευα να φάω τους καναπέδες, τον έρμο τον Νάσο και τα λυσσιακά μου από την κλεισούρα, αποφάσισα να βγω μια βόλτα το τετράγωνο. Στο τετράγωνο τυγχάνει να υπάρχει και φούρνος οπότε σκέφτηκα να το συνδυάσω και να πάρω και λίγο ψωμί. Με το που μπήκα μέσα, η φουρνάρισσα γούρλωσε τα μάτια της "Πώς βγήκες από το σπίτι ασαράντιστη γυναίκα;; Ευχή πήρες" "........" δεν είχα τι να απαντήσω γιατί δεν ήξερα τι ήταν αυτή η ευχή και από πού έπρεπε να την πάρω. Έτερη πελάτισσα που περίμενε πίσω μου "Εγώ δεν άντεξα την κλεισούρα 40 μέρες" (δικιά με λέω μέσα μου) "και πήρα μισή ευχή για να μπορέσω να βγω" "#$%@!@(&^&$%" (Δηλαδή κάπου πας και παίρνεις ευχές με το κιλό, μισό, τεταρτάκι, μου πέσαν 300 γρ. να το αφήσω; Ναι μωρέ δεν πειράζει) 
Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν ο άνθρωπος που έχει απέναντί του είναι αλλόθρησκος, άθεος ή έστω όχι και τόσο πιστός.

Περιστατικό Νο 2. Σε γνωστό πολυϊατρείο περιφέρουμε τη μπουγελόφατσα προσπαθώντας να βρούμε τον προορισμό μας. Κάπου μεταξύ υπογείου και τρίτου μας σταματάει γλυκιά κυρία. Αφού φτύνει τη μικρή και τη σταυρώνει τρεις φορές, βγάζει από την τσέπη της εικονάκι με τον άγιο τρέχα γύρευε και με ρωτάει αν με πειράζει να το βάλει στο καρεκλάκι της μικρής. Ναι κυρία μου με πειράζει, όσο κι αν σου φαίνεται ανήκουστο με πειράζει. Κι εμένα μου φαίνεται ανήκουστο να περιφέρεσαι στους διαδρόμους της πολυκλινικής με εικονάκια στην τσέπη... 

Περιστατικό Νο 3. Έχουμε γυρίσει από το μαιευτήριο, έχουν περάσει και κάμποσες μέρες, έχουμε κουτσά-στραβά προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και προσκαλούμε στο σπίτι ζευγάρι του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος (νεαρής ηλικίας, να σημειωθεί παρακαλώ). Αρχίζουν τα μου σου ξου... Τι έγινε ρε παιδιά, δε θέλετε να έρθετε, συμβαίνει κάτι; Να μωρέ ξέρεις, έχω περίοδο, και με περίοδο δεν κάνει να δεις ασαράντιστο παιδί γιατί... βγάζει σπυριά. Στην προκειμένη περάτωση ο μόνος που έβγαλε σπυριά ήταν η μαμά του ασαράντιστου. Και η παράνοια δεν τελείωσε εκεί. Επίσης, ξέρεις, δεν επισκέπτονται ασαράντιστο νύχτα για να μη βγουν οι μοίρες. What????? Οι ποιες; Και να βγουν να πάνε πού; Για το ποτό τους; Επαναλαμβάνω, σε περίπτωση που δε το συγκρατήσατε, άτομο νεαρής ηλικίας και ουχί η θειά μου η Μαρίτσα.

Περιστατικό Νο 4. Έχω πάει με τη μπουγελοφατσα επίσκεψη σε σπίτι φίλης με μωράκι ανάλογης ηλικίας. Στο σπίτι παρευρίσκεται και η πεθερά της φίλης και συζητάμε για την επικείμενη βάφτιση της μικρής τους. Και φυσικά ακολουθεί από την πεθερά η ερώτηση. Εσείς πότε με το καλό θα τη βαφτίσετε; Εμείς ξέρετε δε θα τη βαφτίσουμε ...................Ησυχία............... Κι άλλη ησυχία.............Τρία λεπτά ησυχίας μετά. "Εντάξει, ο καθένας κάνει αυτό που τον εκφράζει" είπε, και δεν έπεισε κανέναν! 

Περιστατικό Νο 5. Έχουμε βγει για καφέ η μπουγελοφατσο-οικογένεια και ένας γνωστός του Νάσου. Λίγη ώρα μετά, η μπουγελόφατσα αρχίζει τα νιαουρίσματα, που σε χρόνο dt. μετατρέπονται σε απειλητικά ουρλιαχτά. Πετάω ένα μαντήλι στο στήθος και αρχίζω να τη θηλάζω ενώ διακρίνω ένα μικρό σοκ στο βλέμμα του συνδαιτυμόνα μας. Δε μιλάω, δε μιλάει, όλα καλά. Ως που μου το πετάει. "Μου θυμίζεις σκηνή από Ελληνική ταινία, ξέρεις αυτές τις μανάδες στις φτωχογειτονιές" Άρα, συμπεραίνω, πως το παιδί σου το θηλάζεις (aka του δίνεις την καλύτερη δυνατή τροφή που μπορεί να πάρει) μόνο αν είσαι φτωχιά και κατατρεγμένη. Ή έστω αν είσαι ρετρολάγνα και αναπολείς την παλιά Αθήνα, με το αγιόκλημα και τα γιασεμιά. Τότε ντε, που κοιμόντουσαν με την πόρτα ξεκλείδωτη.

Αυτά κι άλλα τόσα τα συνέβησαν μέσα σε ένα πεντάμηνο ζωής ως Ελληνίδα μάνα. Πολύ φοβάμαι πως μέχρι να πάει η μικρή πανεπιστήμιο θα έχω εκδώσει δωδεκάτομη εγκυκλοπαίδεια.

8 σχόλια:

  1. Και πού είσαι ακόμη, θα σου πω φίλη μου!
    Θα σου πω μόνο ένα θετικό περιστατικό, γιατί υπάρχουν και τέτοια για να παίρνεις κουράγιο ότι δεν ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν!
    Την κόρη μου, το δεύτερο παιδί μου, τη γέννησα Ιούνιο μήνα. Μερικές μέρες αφού είχαμε επιστρέψει από το μαιευτήριο, με ένα 3χρονο αγοράκι ήδη στο σπίτι, με ζέστη και καλό καιρό, θέλω να πάμε στην παιδική χαρά να καθίσουμε για ένα καφέ με το μωρό και να παίξει ο γιος μου. Επειδή η μικρή γεννήθηκε λίγο πρόωρη και δεν ήταν ακόμη 3 κιλά, παίρνω για καλό και για κακό τον παιδίατρο. "Μπορώ να βγάλω έξω το μωρό;" ρωτάω. "Το σπίτι σου επικοινωνεί με τούνελ με το μαιευτήριο;" μου απαντάει και μένω ξύλο. "Ε;" απαντάω. "Τότε την έχεις ήδη βγάλει, τι με ρωτάς. Φυσικά να βγείτε να πάρουν τα παιδιά κι εσύ αέρα".

    Την καλημέρα μου
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εγώ θα προσθέσω, και που είσαι ακόμη....Την έχεις ακούσει την παροιμία "Opinions are like asses, everybody has got one? Αυτό....
      Ολοι θα έχουν (καλύτερη) άποψη για το μεγαλωμα του παιδιού σου, κάτσε να μπει και η Ανοιξη να το εχεις πιο ελαφρα ντυμένο/ξεκάλτσωτο, θα σε κυνηγανε να το σκεπάσεις...
      Επίσης τις πιο μεγάλες μα@ακίες και συντηριτικούρες θα τις ακούσεις από άτομα που δεν το περιμένεις (θα αρχίσουν να φανερώνονται ένας ένας) και οι πραγματικοί θρήσκοι δεν θα σου πουν ποτέ τέτοια κουφά, μονο να το πας στην εκκλησια και τα κλασσικα - απ'οτι εχω ακούσει παίζει μιση ευχή και ολόκληρη, δίνεται και τηλεφωνικά, ενώ εναλλακτικά έχω ακούσει ότι πήγαν στη βδομάδα και κάτι συμφωνησαν περί ονόματος και επεσαν και ευχές και εφυγαν για διακοπες μια χαρά (πολύτεκνο και θρησκευομενο ζευγάρι που δεν ηθελε να χασει διακοπες).
      Σε λίγο καιρό παίζει να θηλάζεις χωρίς μαντήλι χωρις τίποτα γιατι θα ενοχλέι το παιδί ή θα το τραβάει (θήλασα για 18 μήνες και δεν έπαιζε να μείνει το παιδι΄από κάτω), οπότε μη μασάς (μπορείς βεβαια να προμηθευτείς tshirt θηλασμού, αξίζουν τα λεφτά τους κατ'εμε, για να μην είναι όλο το στήθος έξω, γιατί υπάρχουν και λιγούρια εκεί έξω, believe it or not), ασε τους να λένε περί φτωχολογιάς και άλλες τέτοιες βλακείες.

      Διαγραφή
    2. Χαχαχα, σωστός ο παιδιατρος! Ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι και μας δίνουν κουράγιο!

      Διαγραφή
    3. Τέλειο αυτο με την τηλεφωνική ευχή! Υπάρχει εφευρετικότητα πάντως, δεν έχω παράπονο!

      Διαγραφή
  2. Τα πρώτα κείμενά σου μου είχαν κάνει εντύπωση, αυτό όμως με έπεισε να σε διαβάζω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Aχ και που είσαι ακόμα, θα πω και εγώ! Όμως ο τρόπος που βρήκα εγώ για να το παλεύω είναι λίγο περίεργος. Καταρχήν παραδειγματίζομαι απο αυτό, με άλλα λόγια σκέφτομαι διπλά και τριπλά τι θα πω γιατί δεν θέλω να βρεθεί ο άλλος στην ίδια θέση που βρέθηκα πολλάκις! Έπειτα όταν τελικά γίνεται το πέσιμο απαντάω με την ερώτηση: εγώ σου έχω υποδείξει μέχρι στιγμής πως θα μεγαλώσεις το παιδί σου/φτιάξεις τα κολοκυθάκια σου/ οτιδήποτε σ αρέσει τελοσπάντων? Και κάπου εκεί λαμβάνουν το μήνυμα! Και αν δεν το λάβουν απλά αποχωρώ απο την συζήτηση, δεν αξίζει να σπάνε τα νεύρα μου για κανέναν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και πολύ καλά κάνεις Μαμά Μάχη! Κάπως πρέπει να βάζουμε τα όρια μας!

      Διαγραφή