Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Περί μαιευτηρίου και άλλων δαιμόνων

Ακούω και διαβάζω διάφορες μαμάδες να γκρινιάζουν για τις μέρες που χρειάστηκε ή θα χρειαστεί να κλειστούν στο μαιευτήριο. Να ΚΛΕΙΣΤΟΥΝ στο μαιευτήριο; Δηλαδή μετά το μαιευτήριο εσείς το ρίχνετε έξω, παίρνετε σβάρνα τα πάρτι, τα θέατρα και τα μπαρ; Κορίτσια, σοβαρευτείτε!!! Το μαιευτήριο είναι κάτι σαν περίοδος χάριτος πριν ξεκινήσουν να πέφτουν οι τόκοι. Κάτι σαν τον μήνα του μέλιτος πριν ξεκινήσει η μουρμούρα. Κάτι σαν την Κυριακή πριν έρθει η Δευτέρα της δίαιτας. (Οκ το πιάσατε μάλλον και σταματάω)
Στο μαιευτήριο έχεις μωρό χωρίς να έχεις μωρό. Έχεις δίπλα στο κρεβάτι σου ένα πυρεξάκι (μα πυρεξάκι; ) με ένα μικροσκοπικό πλασματάκι μέσα το οποίο έρχεται πάντα πλυμένο, αλλαγμένο, ντυμένο και μοσχομυριστό. Όταν θέλεις να κοιμηθείς ζητάς να το πάρουνε και όταν σου λείψει το ζητάς πίσω. Έχεις φαγητό σερβιρισμένο πριν καν πεινάσεις και όλους τους φίλους και τους συγγενείς σου να σε κανακεύουν πρωί βράδυ. Το υποπτεύεστε πως αυτό δε θα κρατήσει για πάντα, έτσι δεν είναι;

Και πρέπει να σας αποκαλύψω κι ένα μεγάλο μυστικό. Στο μαιευτήριο υπάρχει ένα μαγικό κόκκινο κουμπί. Είναι ένα κουμπί, δίπλα στο κρεβάτι που μπορείς να πατήσεις όοοσες φορές θέλεις. Και πάντα έχει ως αποτέλεσμα μια μαία που θα τρέξει δίπλα σου να σου βρει λύση σε ότι σου έχει έρθει στο κεφάλι. Πείνας; Δίψας; Ξέχασες πως βγάζουν το κοτοπουλάκι από το πυρέξ; Το κοτοπουλάκι έκανε κακάκια; Θέλεις να επιστρέψεις το κοτοπουλάκι βρε αδερφέ για λίγες ώρες γιατί κι εσύ άνθρωπος είσαι και θέλεις να ξαποστάσεις; Το κόκκινο κουμπί! Φεύγοντας από το μαιευτήριο το μόνο που ήθελα να πάρω μαζί μου, εκτός από τη μικρούλα ήταν αυτό το ρημάδι το κουμπί. Όσο και να παρακάλεσα μου έδωσαν σκέτο μωρό χωρίς κουμπί, τι να πεις, δεν υπάρχει κράτος τελικά.

Επίσης συχνά ακούω τις λεχώνες να γκρινιάζουν για το φαγητό του μαιευτηρίου. Εντάξει, καταλαβαίνω, είναι κι οι ορμόνες που κάνουν τα δικά τους αλλά αυτό παραπάει! Πέρα από το γεγονός πως προσωπικά βρήκα το φαγητό αξιοπρεπέστατο, πέρα από το γεγονός πως με ρωτούσαν καθημερινά τι θέλει το κυρία να φάει, παραβλέπουμε το πιο σημαντικό. Υπήρχε κάθε μέρα, πρωί μεσημέρι βράδυ, συν κάτι ενδιάμεσα, έτοιμο σεβιρισμένο, ζεστό φαγητό. Δε λέω άλλα για να μη σας τρομάξω, αλλά όχι θα πω γιατί δε μου αρέσει η αχαριστία. Ξανάφαγα κανονικά και σαν άνθρωπος φαγητό ζεστό την ώρα που σερβιρίστηκε, σε τραπέζι, χωρίς μωρό να κρέμεται από πάνω μου, κανένα δίμηνο μετά την επιστροφή στο σπίτι. Κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να μαγειρέψω ένα ολοκληρωμένο φαγητό χωρίς 10 τουλάχιστον διακοπές. Απολαύστε το φαγητό στο μαιευτήριο, θα το αναπολείτε μια μέρα (την επόμενη από την αναχώρηση σας εννοώ) 

Εντάξει, παραδέχομαι πως δεν ήταν όλα ρόδινα στο μαιευτήριο. Το δικό μου πρόβλημα το λέγαν διπλανό κρεβάτι. Δηλαδή το ίδιο το κρεβάτι δεν μπορώ να πω πως με ενόχλησε, με το περιεχόμενο του είχα λίγο θέμα. Δεν φτάνει που το δωμάτιο ήταν καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία, είχα και το λεμόνι δίπλα μου που απαίτησε να της φέρουν παραβάν για να μπορεί να...θηλάζει. Ρε κοπελιά, κι εγώ λεχώνα είμαι και θηλάζω όπως κι εσύ και πίστεψέ με δεν έχω καμία διάθεση να κρυφοκοιτάξω τα κάλλη σου. Βέβαια ίσως τελικά μας βγήκε σε καλό το παραβάν γιατί όσο να ναι έκοβε λίγο από την ολοήμερη μίρλα του λεμονιού προς τον άντρα της, τη μαμά της, το μπαμπά της, τη γάτα της, τα άντερά της. 

Και ενώ την ίδια δε θα τη χαρακτήριζες κι εύκολο άνθρωπο, το λεχούδι της ήταν ένα απελπιστικά ήσυχο πλασματάκι που με γέμιζε ενοχές για το τι κάνω λάθος. Το διπλανό κοτοπουλάκι έτρωγε και κοιμόταν και μετά έτρωγε και ξανακοιμόταν. Η μπουγελόφατσα από την άλλη (η θεία της την είπε μια μέρα έτσι λόγω μαγουλίθρας και της έμεινε) έτρωγε, και μόλις την έβαζα στο πυρεξάκι μασούλαγε χεράκια, μετά κλαψούριζε, μετά έκλαιγε γοερά, μετά τη σήκωνα από το πυρεξάκι, μετά ξανάτρωγε, μετά πυρεξάκι, μετά χεράκια, μετά κλαψούρισμα, κλάμα, φαγητό και φτου από την αρχή, με αυτή ακριβώς τη σειρά. Μπα λέω, θα έτυχε, στο σπίτι θα είναι αλλιώς. Δεν φαντάστηκα (η δόλια) πως το παιδί είχε δείξει από την μέρα μηδέν το χαρακτήρα του, η μπουγελόφατσα ήρθε στον κόσμο πεινασμένη και με βασική της αποστολή να ξεζουμίσει την έρμη τη μανούλα. 

Η οποία μανούλα, όταν μπήκε στο δωμάτιο μετά τον τοκετό, ξεψάχνισε όλα τα συρτάρια, τα ράφια, τα ντουλάπια για να βρει εκείνο το κολασμένο κρουασάν τέρας που είχε παραγγείλει εδώ και δυο μήνες από τον άντρα της. Γιατί το λεπτό που μου απαγόρευσε ο γιατρός τα γλυκά, έπεσα πάνω σε αυτό το καινούριο προϊόν του διαβόλου (τα έχετε δει; είναι κάτι κρουασάν σαν το Θεσσαλικό κάμπο) και δεν μπορούσα να κοιμηθώ τρεις μέρες από τη λιγούρα. Όμως έβαλα τον Νάσο να μου υποσχεθεί πως θα με περιμένει ένα τέτοιο στο δωμάτιο μόλις, μόλις γεννήσω. Έψαχνα από δω, έψαχνα από κει, δεν είναι και μικρό το άτιμο, θα το έβλεπα. Τηλέφωνο σπίτι, Νάσο πού είναι το κρουασάν μου;;;; Ποιο κρουασάν σου; Το κρουασάν σου;; Φτου, το ξέχασα μέσα στον πανικό, θα σου φέρω το μεσημέρι που θα έρθω. ΟΧΙΙΙΙΙΙ, ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΤΟ ΘΕΛΩ!!! Και ξέρετε τι έφαγα τελικά; Ένα δείγμα από μπαγιάτικο κρουασάν από την καντίνα του μαιευτηρίου, ούτε στον εχθρό μου τέτοιο πράγμα. Και μ'αυτά και μ΄εκείνα, έχουν περάσει πέντε μήνες κι ακόμη να δοκιμάσω το μοναδικό πράγμα που λιγουρεύτηκα σε ολόκληρη την εγκυμοσύνη μου. 

19 σχόλια:

  1. Αχ πεθαίνω με την περιγραφή σου! Έγινα αναγνώστριά σου σίγουρη, έκλεισε!
    Κική, Hugs &Softies

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ! έριξα μια ματιά και στο δικό σου blog και ζήλεψα τις δημιουργίες σου, μπράβο!

      Διαγραφή
  2. Πόσο δίκιο έχεις και τι ωραία που τα λες! Παρότι έχουν περάσει 15 χρόνια από την τελευταία φορά που γέννησα, ναι, το μαιευτήριο ΕΙΝΑΙ η καλύτερη φάση για περίπου κάνα 6μηνο. Και αυτό, φυσικά, το ήξερα πολύ καλά στο δεύτερο παιδί μου αφού είχα φάει πρώτα όλη την κρυάδα με το πρώτο που αφού γυρίσαμε στο σπίτι ήταν κολλημένο επάνω μου για περίπου 1 χρόνο και έκανε σχεδόν 3 χρόνια για να κοιμηθεί όλη τη νύχτα!
    Ναι, μαμάδες, ακούστε την! Απολαύστε την παραμονή στο μαιευτήριο και ξεκουραστείτε όσο μπορείτε. Και χρησιμοποιήστε αυτό το κόκκινο κουμπάκι - δεν θα έχετε άλλη ευκαιρία για τόσο κανάκεμα.
    (Από σήμερα μπαίνω στην παρέα του μπλογκ σου!)

    Να σου ζήσει!!!
    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη! Αυτό το 3 χρόνια με τσάκισε ομολογώ!!

      Διαγραφή
  3. Χαχαχα, καλά τα λες, συμφωνώ και επαυξάνω, ο μόνος λόγος που είναι δυσάρεστη η παραμονη στο νοσοκομείο είναι η διπλανή και μόνο. Εγω ήμουν η στριμμένη που ζήτησε το παραβαν όχι γιατί έιχα θέμα να με δουν να θηλάζω (εδω με εχει δει κοσμος και κοσμάκης), αλλά επειδή είχε γίνει κέντρο διερχομένων το δωμάτιο, είχε συνέχεια κόσμο που μπαινόβγαινε και γενικά τσουρέκια η κατάσταση (ευτυχώς την είχα μόνο 1 μέρα).
    Καλά κουράγια,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα, προς στιγμήν τρόμαξα γιατί νόμιζα πως ήσουν η δική μου διπλανή! Καλή συνέχεια!

      Διαγραφή
    2. Χαχαχα, όχι έχουμε διαφορα 1.5 χρόνο..... είχες και εσύ λαοθάλασσα στο μαιευτηριο?

      Διαγραφή
    3. Επίσης να προσθέσω ότι είχα rooming-in γι'αυτο έιχα θέμα με τον κόσμο και οι βλαμένες νοσοκόμες δεν εκάναν και τίποτα, κλασσικα εικονογραφημένα. Καλή η ξεκούραση στο νοσοκομείο, αλλά αν θες να εδραιώσεις θηλασμό και να γνωριστείς με το περιεχομενο του πυρεξακίου, καλό ειναι να ειναι οσο περισσότερο γίνεται μαζί σου και όχι στο "παρκινγκ"

      Διαγραφή
    4. Είχα λαοθάλασσα αλλά την έβγαλαν όλοι στο διάδρομο! Και φυσικά και rooming in - ο θεός να το κάνει...

      Διαγραφή
  4. Είσαι απολαυστική!!! Τι κριμα που κραταει μόνο 3 μερες η παραμονη στο μαιευτήριο. Αλλά και πάλι εγώ τωρα που μεγάλωσαν τα βλέπω πιο δυσκολα. Οσο πιο πολύ μεγαλώνουν τόσο πιο πολύ τα παίζω. Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ! Έχετε βαλθεί όλες να μου δίνετε κουράγιο!!

      Διαγραφή
  5. Εφη κρατα γερα...ερχονται και πιο δυσκολα! χαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέλεια, πήρα κουράγιο τώρα!

      Διαγραφή
  6. Χιχι, υπάρχουν και χειρότερα, αλλά σε αφήνω να τα ανακαλύψεις μόνη σου... Καλό κουράγιο, λίγο χιούμορ θα σώσει την κατάσταση, κι ευτυχώς εσυ φαίνεται έχεις πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα λεει το τραγούδι, αλλα μαλλον κανεις δε μου τα λεει, θα τα διαπιστώσω μόνη μου! Σε ευχαριστώ mama Mia!

      Διαγραφή
  7. Απλά απολαυστικό, υπέροχο άρθρο, μου ξύπνησες αναμνήσεις από τις δικές μου διακοπές στο μαιευτήριο, με μία παρόμοια οντότητα στο διπλανό κρεβάτι!!! Χάρηκα που σε γνώρισα Εφη, να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εντάξει διαβάζω σερί ουτε ξέρω πόση ώρα τώρα, μου στερεις πολύτιμο ύπνο το καταλαβαινειεις;;; Κλαίω από την αλήθεια που κρύβουν με τόση μαεστρία και χιούμορ τα λεγόμενα σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχαχαχα! Έχω κοκκινίσει λιγάκι, κι ας μην φαίνεται! Σε ευχαριστώ τόσο πολύ!

      Διαγραφή