Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Σίγουρα Αποτελέσματα

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που αν τους αλλάξεις την ώρα του ραντεβού του καφέ ξινίζουν και στραβώνουν. Έχω το προγραμματάκι μου, το ημερολογιάκι μου και τις σημειωσούλες μου με τα to do της επόμενης μέρας, βδομάδας και βάλε κάτι παραπάνω, και ηδονίζομαι να σβήνω τις δουλειές που έγιναν (έπλυνα τα πιάτα - check!)

Και εκεί που τα έχω σχεδιάσει όλα όμορφα κι ωραία, ένα τόσο δα πλασματάκι αποφασίζει να μου τα ανατρέψει. Μα πώς γίνεται βρε καλό μου να έχουμε ραντεβού αύριο μεθαύριο κι εσύ να μην έχεις κάνει την παραμικρή προετοιμασία; Τι να κάνω η έρμη η μάνα που έκανα τα πεντικιούρ μου, τις αποτριχώσεις μου, τα κουρέματα μου και ό,τι άλλο μπόρεσα τέλος πάντων για να σε υποδεχτώ κι εσύ μου στέλνεις σήμα "περνάω καλά εδώ μέσα, λέω να αράξω λίγο ακόμα";

Οποίος με ξέρει έστω και λίγο καταλαβαίνει το πλήγμα που υπέστην. Οποίος με ξέρει λίγο παραπάνω θα υποπτεύεται πως σιγά μην έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια να περιμένω την μικρή απόγονο πότε θα αποφασίσει να βγει από κει μέσα. Το google search έδωσε και πήρε, μάζεψα όλα τα πιθανά και απίθανα γιατροσόφια από γνωστούς και φίλους και ξεκίνησα τη μέρα μου.

Έφαγα για πρωινό ένα τόνο ανανά (σίγουρα αποτελέσματα), έκανα τις ασκήσεις yoga που μου είχε δώσει η Κατερίνα (για σίγουρα αποτελέσματα ) και μετά έκανα μερικά bumps στην μπάλα του pilates όπως μου είχε υποδείξει η Κωνσταντίνα (για σίγουρα αποτελέσματα). Ήπια ένα καταπληκτικό - λέμε τώρα - ρόφημα από φύλλα βατόμουρου που πίνουν όλες οι φουσκωτές στην Αγγλία για σίγουρα αποτελέσματα, και τσάκα τσάκα ετοιμάστηκα και πήγα-ήρθα ποδαράτο στο Χαλάνδρι, για σίγουρα αποτελέσματα φυσικά.


Στη διαδρομή πήρα τηλέφωνο τον φρεσκοπατέρα Δημήτρη:

- Να σας ζήσει, μπλα μπλα, μπλα. Και δε μου λες Δημήτρη μου, σε ποια μέρα γεννήσατε εσείς; (Εντελώς αδιάφορο ύφος, μη μας καταλάβουν)
- Στις 39 και 5
( Πωωω! Όσο είμαι σήμερα δηλαδή)
- Και να σου πω βρε Δημητράκη, έχεις κανένα κόλπο να μου πεις για να έρθει ο τοκετός;
- Α βέβαια, περπάτημα και επαφές, για σίγουρα αποτελέσματα. (Σεξ εννοούσε ο άνθρωπος αλλά το έθεσε με την politically correct ορολογία του)

Γύρισα σπίτι, άλλαξα κι έφυγα τρέχοντας για το κολυμβητήριο. Στα αποδυτήρια με ρώτησαν για 78η φορά αν περιμένω δίδυμα (όχι, ένα είναι αλλά είναι λίγο μεγάλο, ναι ρώτησα το γιατρό μήπως υπάρχει κι άλλο μωράκι και δεν το έχει προσέξει, όχι δεν υπάρχει). Αφού άλλαξαν όοολοι λωρίδα για να μπω στην πισίνα, βγήκα μόνο αφού είδα το βανάκι της Greenpeace. Φοβήθηκα βλέπετε μήπως τους είχαν καλέσει για τη διάσωση του θαλάσσιου ελέφαντα και κινδύνευα να με ξαμολήσουν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού.


Όταν επέστρεψα, ετοίμασα μια συνταγή που βρήκα στο internet (για σίγουρα πάντα αποτελέσματα) με μελιτζάνες και μοτσαρέλα. (Αν κάποια από εσάς ανυπομονεί να γεννήσει: http://www.thecookbook.gr/article.asp?)

 Μέχρι το βράδυ έκανα τις yogoασκήσεις μου και τα bumps μου εναλλάξ με διαλείμματα για να πιω το σιγουροροφημα και να φάω λίγο ακόμη ανανά. Όταν γύρισε ο Νάσος από το γήπεδο (Ολυμπιακός- Γιουβέντους ντε), ακολούθησα και τη συμβουλή του Δημήτρη  ;-)

Δεν ξέρω αν όλα αυτά βοήθησαν τη μικρούλα να ξεκουνηθεί από το θρόνο της, σίγουρα πάντως με βοήθησαν να πέσω στο κρεβάτι σαν πέτρα (ε, σίγουρα αποτελέσματα).

2 σχόλια:

  1. να περιμένεις το ασανσέρ Καρ. Σερβίας 6... σίγουρα αποτελέσματα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ε, δεν το ήξερα αυτό το κόλπο. Στο επόμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή